Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga G. R. na bezczynność i przewlekłość postępowania organu - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej podwyższenia dodatku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozpatrywane są przez sądy powszechne w oparciu o art. 4778 § 1 i n. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Nadto organ poinformował, iż w dniu 31 stycznia 2013 r. G. R. została wydana decyzja o odmowie prawa do dodatku pielęgnacyjnego w związku z działaniami wojennymi, albowiem wnioskodawczyni nie stawiła się na kolejne terminy badań lekarskich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.
Z uwagi na brzmienie w/w przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, w świetle której kwestionuje się bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej podwyższenia dodatku pielęgnacyjnego.
Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozpatrywane są bowiem przez sądy powszechne w oparciu o art. 4778 § 1 i n. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). W ustawie Kodeks postępowania cywilnego określono tryb postępowania w tych sprawach, w tym przekazywanie wniesionych odwołań do sądu powszechnego.
Co oczywiste, w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej podwyższenia dodatku pielęgnacyjnego Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wydaje żadnego z aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Tym samym nie można mówić o bezczynności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozumieniu tego przepisu.
Wniesiona skarga jako nie podlegająca właściwości sądu administracyjnego podlegać więc musi odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.