Uzasadnienie
W dniu 26 września 2013 r. małżonkowie A. i Ł. Sz. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w G..
Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 29 października 2013 r. nr [...] odmówił wnioskodawcom wydana ww. zaświadczenia. Organ uznał, że przedmiotowy lokal nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).
A. i Ł. Sz. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.".
Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. strony wezwały Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa polegającego na braku rozpoznania w terminie ustawowym z art. 35 § 2 k.p.a. ich zażalenia z dnia 4 listopada 2013 r. Wezwały również do niezwłocznego rozpatrzenia ich zażalenia.
W dniu 26 lutego 2014r. strony złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu ich zażalenia na ww. postanowienie Prezydent Miasta z dnia 29 października 2013r. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpatrzenia ich zażalenia i wydania stosownego postanowienia w terminie 7 dni od wydania wyroku. Ponadto wnieśli o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organ odwoławczy w żaden sposób nie zareagował na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, w związku ze złożeniem wszystkich wymaganych dokumentów, sprawa wydania zaświadczenia powinna być załatwiona niezwłocznie. Podkreślili, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu warunkuje jego sprzedaż przez Prezydenta Miasta na ich rzecz. Sprawa sprzedaży toczy się już od 6 lat.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze postanowienia. W myśl art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zażalenie skarżących na postanowienie organu pierwszej instancji wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w dniu 14 lutego 2013 r.
Załatwienie sprawy w postępowaniu zażaleniowym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia (art. 35 ust. 3 w związku z art. 144 k.p.a.).
Pismem datowanym na dzień 16 stycznia 2014 r., które do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło w dniu 17 stycznia 2014 r., skarżący wezwali ww. organ do załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Pismo skarżących z dnia 16 stycznia 2014 r. spełniało wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W tej sytuacji skarżący wnieśli niniejszą skargę spełniając wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy wskazać, że miesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął dla organu odwoławczego z dniem 16 grudnia 2013 r.
Nierozpatrzenie zażalenia skarżących na postanowienie organu pierwszej instancji w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. świadczy o pozostawaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w bezczynności. Jednak z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy bowiem zauważyć, że skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżących w dniu 26 lutego 2014 r., tak więc bezczynność organu w chwili wniesienia skargi wyniosła niewiele ponad dwa miesiące. Ponadto Sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu, zobowiązując organ do rozpatrzenia zażalenia skarżących w terminie 14 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.