Uzasadnienie
M. D. – L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieudzieleniu informacji zgodnie z żądanym zakresem, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia informacji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2) orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 200 zł, 4) zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący wyjaśnił, że w dniu 28 marca 2023 r. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej, związanej z nałożonym w dniu 13 lutego 2023 r. mandatem karnym, wnosząc m.in. o udostępnienie informacji, dotyczącej podania współrzędnych GPS w momencie dokonania pomiaru urządzenia oraz pojazdu, który popełnił wykroczenie. Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. W związku z tym skarżący, w ramach uzupełnienia poprzedniego wniosku, zwrócił się o udzielenie informacji: czy zmierzona prędkość pojazdu, który znajdował się w odległości 118 metrów od ręcznego miernika prędkości była zmierzona od pojazdu zbliżającego się czy oddalającego się od miernika prędkości; dlaczego organ nie posiada współrzędnych GPS urządzenia w momencie dokonywania pomiaru i czy taki zapis wykroczeń bez współrzędnych GPS takim urządzeniem jest standardowym utrwaleniem wykroczeń; czy urządzenie LTI 20/20TruCAM, którym ujawniono wykroczenie z dnia 13 lutego 2023 r., wyposażone jest w odbiornik GPS do utrwalenia współrzędnych z dokonywanych pomiarów.
Skarżący zarzucił, że organ nie udzielił prawdziwej odpowiedzi na część pytań, bowiem w odpowiedzi z dnia 13 kwietnia 2023 r. do wniosku z dnia 28 marca 2023 r. (ad.
5) stwierdził, że na materiale zapisanym z ręcznego miernika prędkości nie znajdują się informacje dotyczące współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru, natomiast w odpowiedzi z dnia 9 maja 2023 r. do wniosku uzupełniającego z dnia 25 kwietnia 2023 r. (ad.2) stwierdził, że współrzędne GPS w momencie dokonywania pomiaru prędkości pojazdu zostały zarejestrowane na ręcznym mierniku prędkości, jednak z uwagi na upływ czasu nie jest obecnie możliwe ich odczytanie bezpośrednio z urządzenia. Natomiast materiał zgrany z ręcznego miernika prędkości na komputerze nie zawiera informacji dotyczących współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru.
Skarżący, odnosząc się do udzielonych przez organ odpowiedzi stwierdził, że nie jest prawdą, że brak jest możliwości pozyskania współrzędnych GPS z dokonanego pomiaru, bowiem zgodnie z instrukcją obsługi fotolasera istnieje możliwość przenoszenia danych na komputery za pomocą odpowiedniego programu. Jako dowód powołał dołączoną instrukcję obsługi fotolasera oraz zasady działania lasera znajdujące się na wskazanej przez niego stronie internetowej.
W ocenie skarżącego organ podszedł lekceważąco do wniosku z dnia 28 marca i 25 kwietnia 2023 r. i nie przekazał prawdziwych informacji, wobec czego dopuścił się rażącej bezczynności.
Skarżący dodał, że w pozostałym zakresie organ udzielił odpowiedzi i nie ma podstaw do ich kwestionowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że informacje udzielone skarżącemu były zgodne ze stanem wiedzy organu i dostępnym organowi w dniu udzielania odpowiedzi materiałem.
Skarżący pismem z dnia 25 października 2023 r. podniósł ponadto, że udzielona mu informacja była niewystarczająca i niepełna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje ona m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p."
Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Nie budziło wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji w C., do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.
W konsekwencji powyższego organ, do którego ten wniosek został skierowany, zobowiązany był do podjęcia przewidzianych prawem działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany był terminem 14 dni, jaki ustawodawca nakłada na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja nie mogła być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany był do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, na co jasno wskazuje zwrot "powiadamia w tym terminie". Oznacza to, że wprawdzie dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, jednakże pod warunkiem, że wnioskodawca zostanie o tym poinformowany przed upływem tych 14 dni wraz z podaniem przyczyn opóźnienia oraz nowym terminem udostępnienia informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 107/20, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.
Jak wynika z akt administracyjnych organ, po otrzymaniu w dniu 31 marca 2023 r. wniosku skarżącego z dnia 28 marca 2023 r., udostępnił skarżącemu informacje w dniu 13 kwietnia 2023 r. Mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stwierdzić należy, że organ odpowiedział skarżącemu w ustawowym, 14-dniowym terminie. Z kolei wniosek skarżącego z dnia 25 kwietnia 2023 r. wpłynął do organu w dniu 28 kwietnia 2023 r., a organ udostępnił skarżącemu informacje pismem z dnia 9 maja 2023 r., także dochowując 14 – dniowego terminu.
Informacja, której udostępnienia (w kwestionowanym skargą zakresie) wnosił skarżący we wniosku z dnia 28 marca 2023r., dotyczyła współrzędnych GPS w momencie dokonywania pomiaru tak urządzenia, jak i pojazdu, który popełnił wykroczenie. Organ poinformował skarżącego pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r., że na materiale zapisanym z ręcznego miernika prędkości nie znajdują się informacje dotyczące współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru. Następnie w uzupełnieniu wniosku skarżący, pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r., wniósł o udostępnienie informacji ""czemu organ nie posiada współrzędnych GPS urządzenia w momencie dokonywania pomiaru i czy taki zapis wykroczeń bez współrzędnych GPS takim urządzeniem jest standardowym utrwaleniem wykroczeń".
Organ w dniu 9 maja 2023 r. udzielił informacji, że "Współrzędne GPS w momencie dokonywania pomiaru prędkości pojazdu zostały zarejestrowane na ręcznym mierniku prędkości, jednak z uwagi na upływ czasu nie jest obecnie możliwe ich odczytanie bezpośrednio z urządzenia. Natomiast materiał zgrany z ręcznego miernika prędkości na komputerze nie zawiera informacji dotyczących współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru".
Skarżący pytał zatem o współrzędne GPS i urządzenia, i pojazdu, a następnie - o przyczyny braku zapisów GPS dotyczących urządzenia oraz o to, czy tego rodzaju zapis jest zapisem standardowym.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że organ udzielił skarżącemu informacji, że na materiale zapisanym z ręcznego miernika prędkości nie znajdują się informacje dotyczące współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru. Organ poinformował też skarżącego, że dane te w momencie dokonywania pomiaru zostały zarejestrowane na ręcznym mierniku prędkości, jednak z uwagi na upływ czasu nie jest możliwe odczytanie tych danych z tego urządzenia. Z informacji tych wynika też, że z ręcznego miernika prędkości został zgrany na komputer jakiś materiał, jednak nie zawiera on informacji dotyczących współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru.
Wynika z powyższego, że organ nie udostępnił skarżącemu informacji o przyczynach braku zgrania do komputera, z ręcznego miernika prędkości, danych dotyczących współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru. Organ nie udzielił też skarżącemu informacji, czy "taki zapis wykroczeń bez współrzędnych GPS takim urządzeniem jest standardowym utrwaleniem wykroczeń". Sformułowanie to należy rozumieć jako wniosek o udostępnienie informacji, czy tego rodzaju zapis (dotyczący zakresu danych przenoszonych z ręcznego miernika prędkości do komputera), skutkujący brakiem dysponowania przez organ danymi dotyczącymi współrzędnych GPS urządzenia oraz pojazdu w momencie dokonywania pomiaru, jest zapisem standardowym.
Z uwagi na powyższe Komendant Powiatowy Policji w C. w tym zakresie pozostaje w bezczynności, należało zatem zobowiązać organ do rozpoznania wniosku skarżącego w części dotyczącej pytania: "czemu organ nie posiada współrzędnych GPS urządzenia w momencie dokonywania pomiaru i czy taki zapis wykroczeń bez współrzędnych GPS takim urządzeniem jest standardowym utrwaleniem wykroczeń", o czym Sąd orzekł, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w punkcie 1. sentencji wyroku.
Zauważyć nadto należy, że Sąd nie może nakazać, w jaki sposób organ wniosek rozpozna, jak tego chciałby skarżący, wnosząc o zobowiązanie organu do "udzielenia żądanej informacji publicznej".
Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.
Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ udostępnił skarżącemu informacje, przy czym okazały się one niepełne. Sąd nie upatruje w tym żadnej złej woli organu, bowiem wnioski skarżącego nie zostały dość precyzyjnie sformułowane.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie 2. sentencji wyroku orzekł, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie objętym punktem 1. sentencji wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący zarzucał ponadto, że organ niezgodnie z prawdą podał, że brak jest możliwości pozyskania współrzędnych GPS z dokonanego pomiaru, co powinno skutkować wymierzeniem organowi grzywny. Swoje przekonanie skarżący oparł na twierdzeniu, że zgodnie z instrukcją obsługi fotolasera istnieje możliwość przenoszenia danych na komputery.
Odnosząc się do treści zarzutów skargi wskazać trzeba, że - jak wynika z powyższej analizy akt administracyjnych - organ, wbrew przekonaniu skarżącego, nie twierdził, że brak jest możliwości pozyskania współrzędnych GPS z dokonanego pomiaru.
Udostępniona skarżącemu informacja była niepełna, czego nie można utożsamiać z udostępnieniem informacji nieprawdziwej.
Stwierdzenia też wymaga, że w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej nie jest zadaniem sądu weryfikowanie, na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów, czy informacja publiczna udostępniona stronie skarżącej lub inna odpowiedź jest "prawdziwa" czy też "nieprawdziwa", co skarżący zarzucał organowi.
Z powodów przedstawionych powyżej, jak i z tego względu, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności, Sąd nie dopatrzył się powodów do wymierzenia organowi grzywny, o co wnioskował skarżący.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałej części (punkt 3. sentencji wyroku).
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie 4. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.