Uzasadnienie
Skarżąca M. P. – P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie. Podała, że była dyrektorem Katolickich Szkół Niepublicznych im. [...] w P. G. W dniu 9 kwietnia 2009 r. zarząd Fundacji [...] z siedzibą w P. G. podjął z naruszeniem prawa uchwałę o zawieszeniu skarżącej w obowiązkach dyrektora. Uchwała nie została skarżącej doręczona. Od decyzji w sprawie zawieszenia w czynnościach można wnieść odwołanie do komisji dyscyplinarnej. Skarżąca takie odwołanie wniosła, lecz Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Wojewodzie, mimo licznych próśb, odwołania nie rozpoznała, naruszając podstawowe zasady postępowania administracyjnego.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania w sprawie zawieszenia jej jako dyrektora szkoły i wymierzenia organowi grzywny w kwocie 10.000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Wojewodzie w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie.
Komisja wskazała, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, a skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o spełnieniu tych wymogów. Wniesiony środek zaskarżenia dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu odwołania w trybie określonym w § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego. W tej sytuacji skarga nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 77 ust. 5 ustawy Karta Nauczyciela, orzeczenia odwoławczych komisji dyscyplinarnych podlegają zaskarżeniu do właściwego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
Komisja Dyscyplinarna wielokrotnie informowała też skarżącą o braku możliwości rozpoznania odwołania z powodu braku potwierdzenia, że zawieszenie skarżącej w obowiązkach dyrektora szkoły nastąpiło na podstawie art. 83 Karty Nauczyciela, jak też nie wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarżąca zarzucając bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie domaga się zobowiązania tej Komisji do rozpoznania odwołania od uchwały zawieszającej skarżącą w obowiązkach dyrektora szkoły, czyli wydania przez tę komisję orzeczenia.
Jak wynika z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2006, Nr 97, poz.674 ze zm.), komisja dyscyplinarna przy wojewodzie jest organem orzekającym w pierwszej instancji, zaś odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania jest organem drugiej instancji. Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 77 ust. 5 ustawy). Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art. 77 ust. 5a).
"W doktrynie prawa przyjmuje się jednolicie, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005, str. 33, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 98 - 99, Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, str. 36)" – tak Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 270/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.
Przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej – z przywołanych przepisów ustawy Karta Nauczyciela wynika, że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia komisji drugiej instancji jest sąd powszechny.
Z punktu widzenia wykładni celowościowej nie byłoby właściwe powierzenie kontroli pewnego etapu postępowania sądowi administracyjnemu w przypadku, gdy kontrola orzeczeń komisji dyscyplinarnych powierzona jest wyraźnie sądowi powszechnemu. Oznaczałoby to bowiem wprowadzenie dwutorowości kontroli sądowej w zależności od etapu postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1152/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że orzeczenia komisji dyscyplinarnych nie mieszczą się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Nie są to również decyzje i postanowienia, o jakich mowa w art. 3§ 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.)
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. p.p.s.a.
W tej sytuacji sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w sentencji.
O zwrocie skarżącej wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.