Uzasadnienie
W dniu 27 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegająca na braku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 7 lipca 2014 r. nr [...], odmawiającej skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 10 kwietnia 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. Skarżąca podniosła, że mimo skierowania do organu odwoławczego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie otrzymała rozstrzygnięcia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uwzględnienie podając, że sprawa nie została załatwiona i organ pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w dniu 18 lipca 2014 r.
Pismem z dnia 13 listopada 2014 r., które do organu odwoławczego wpłynęło w dniu 19 listopada 2014 r., skarżąca wezwała organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Pismo skarżącej z dnia 13 listopada 2014 r spełniało wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W tej sytuacji skarżąca wniosła niniejszą skargę spełniając wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy wskazać, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.), wobec czego organ odwoławczy w niniejszej sprawie, nie rozpatrując odwołania skarżącej, bez żadnych wątpliwości pozostaje w bezczynności.
W ocenie Sądu nie można uznać, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącą w styczniu 2015 r., tak więc bezczynność organu odwoławczego w chwili wniesienia skargi nie jest znaczna, a Sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu, zobowiązując organ odwoławczy do rozpatrzenia odwołania skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd.2 p.p.s.a.).