Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem, datowanym na dzień 20 października 2016 r., wniósł o wznowienie postępowań we wszystkich sprawach, w których decyzjami odmówiono mu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Sprawa, przekazana w trybie art. 65 k.p.a. przez organ pierwszej instancji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, wpłynęła do SKO w dniu 3 listopada 2016 r. i została zarejestrowana pod nr [...].
Skarżący wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień 12 grudnia 2016 r., które wpłynęło do SKO w dniu 19 grudnia 2016 r.
Skarżący, pismem datowanym na dzień 12 grudnia 2016 r., wniósł w dniu 19 grudnia 2016 r. (prezentata k.2 akt, oryginał k.2 akt III SAB/Gd 1/17) skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się wymierzenia organowi grzywny i przyznania sumy pieniężnej w maksymalnej kwocie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej – skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało co prawda złożone, ale jednocześnie ze złożeniem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Wobec Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia, wobec czego, przed wniesieniem skargi do sądu, skarżący powinien wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa.
Zauważyć należy, że skargi nie można wnieść skutecznie w tym samym dniu, w którym wezwano organ do usunięcia naruszenia (por. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt I FPS 1/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skarga wpłynęły tego samego dnia - 19 grudnia 2016 r. W przypadku wezwania do usunięcia naruszenia prawa istotna jest data wpływu wezwania do organu właściwego (w tym przypadku – SKO), co wynika choćby z art. 53 § 2 in fine p.p.s.a., który uzależnia możliwość wniesienia skargi od bezskutecznego upływu określonego terminu od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, jak również z celu przepisów normujących tę kwestię - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy bowiem temu, by możliwe było załatwienie sprawy przez właściwy organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu.
Z kolei –z uwagi na treść art. 54 §1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi - datą wniesienia skargi do sądu jest, co do zasady, data wniesienia skargi do właściwego organu.
W tej sytuacji skarżący wniósł skargę jednocześnie z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Sytuacja taka nie odpowiada unormowaniu zawartemu w przywołanym już art. 52 §1 p.p.s.a., który wymaga, by skarga została wniesiona do sądu po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.
Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zamyka możliwości wniesienia ponownej skargi na ewentualną bezczynność organu.