Uzasadnienie
J. M. (dalej: "skarżący") w dniu 25 października 2023 r. zwrócił się do Burmistrza Dzierzgonia (dalej: "organ", "Burmistrz") o przesłanie za pośrednictwem e-mail lub udostępnienie do pobrania w wersji elektronicznej projektu organizacji ruchu dla ul. Traugutta w Dzierzgoniu.
W związku z brakiem odpowiedzi organu, w dniu 11 listopada 2023 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia określonej w powyższym wniosku informacji publicznej. Zarzucił przy tym naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin do udzielenia przez organ żądanej informacji publicznej upłynął z dniem 8 listopada 2023 r.
Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 25 października 2023 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W piśmie z dnia 27 listopada 2023 r., przesłanym na adres email skarżącego, a następnie uznanym przez Sąd jako odpowiedź na skargę, organ oświadczył, że uznaje przedmiotową skargę w całości. Wyjaśnił też, że wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 25 października 2023 r. trafił do folderu spam skrzynki pocztowej i dlatego sprawa nie została załatwiona w terminie. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że ul. Traugutta w Dzierzgoniu jest drogą powiatową, w związku z czym to powiat sztumski dysonuje organizacją ruchu na tej ulicy. Natomiast jeśli wniosek dotyczy planowanej na tej ulicy budowy dwóch budynków wielorodzinnych, organ wskazał inwestora prywatnego tego przedsięwzięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium legalności.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
Niewątpliwie informacja o organizacji ruchu jest informacją o sprawach publicznych. Nie budziło też wątpliwości, że Burmistrz Dzierzgonia, do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, jaki ustawodawca nakłada na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku.
W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja, nie będąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona. W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej czternastego dnia od otrzymania wniosku.
Ustawodawca wprowadził termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w celu zmobilizowania podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji do podjęcia określonych działań, których brak uprawnia wnioskodawcę do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu.
Wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 25 października 2023 r., a zatem termin 14 dniowy, o którym mowa w cytowanych przepisach, upłynął w dniu 8 listopada 2023 r.
Z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w pełnym zakresie dopiero w dniu 27 listopada 2023 r., czyli już po upływie 14 dni od otrzymania wniosku, a także już po wniesieniu przez skarżącego skargi.
Podkreślić należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, a po wniesieniu skargi udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną.
Mając na względzie okoliczności sprawy Sąd zwraca uwagę, że do obowiązków organu administracji publicznej, jak i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oraz podległych im jednostek organizacyjnych należy taka konfiguracja poczty elektronicznej tych podmiotów (w tym filtrów antyspamowych, czy automatycznego usuwania wiadomości itp.) oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej tych podmiotów (obsługa poczty przez pracowników) aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przysłanych na oficjalny adres e-mail podań, właśnie wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich także drogą elektroniczną (por. postanowienia NSA z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15, z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie otrzymanie wiadomości e-mail od skarżącego zostało jednoznacznie przyznane w odpowiedzi na skargę. Organ wyjaśnił, że brak odpowiedzi w terminie wynikał jedynie z przeoczenia, ponieważ e-mail trafił do folderu spam, do którego pracownik nie miał dostępu.
Przepis art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu.
W przypadku bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi sąd stwierdza dopuszczenie się bezczynności przez organ (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z uwagi na powyższe oraz wobec stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.
Sąd uznał przy tym, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przekroczenie 14-dniowego terminu przez organ nie było nadmierne, a organ udzielił już skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek.
Powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie przez Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi.