Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 19 czerwca 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 21/19

Uzasadnienie

1. I. M. i A. K.-M. (zwani także - "stroną") wnieśli skargę na bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego postępowania wznowieniowego.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Skarżący wnioskiem z dnia 28 stycznia 2019 r. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie - "SKO") o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 18 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że syn K. M. został w dniu 6 czerwca 2014 r. umieszczony w instytucjonalnej pieczy zastępczej z rażącym naruszeniem prawa, przywołując w nim argumentację na poparcie swojego stanowiska.

W dniach 14 marca 2019 r. i 1 kwietnia 2019 r. skarżący złożyli ponaglenia do SKO.

Następnie w dniu 4 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga I. M. i A. K.-M. "na bezczynność i przewlekłość postępowania przez organ SKO w sprawie naszego wniosku o wznowienie postępowania [...] z dnia 28.01.2019 r. dostarczonego do SKO w dniu 04.02.2019 r.".

Strona w skardze zarzuciła naruszenie art.8, art.12, art.35 § 1 i art.36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r., - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, wnosząc o:

1. 1) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,
2. 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga,
3. 3) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie,
4. 4) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w zw. z art 149 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu,
5. 5) na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznania od organu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art.154 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek strony o wznowienie postępowania z dnia 28 stycznia 2019 r., do dzisiaj nie został rozpatrzony. W oparciu o przepis art. 149 p.p.s.a. strona uznała, że SKO dopuściło się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za uzasadnione należy, w ocenie strony należy uznać, zobowiązanie SKO do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

W uzasadnieniu złożonej odpowiedzi organ wskazał, że postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 18 września 2018 r., (nr [...]) w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, zaś postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r., (nr [...]) wznowione postępowanie zostało zawieszone uwagi na jego zbieg z niezakończonym jeszcze prawomocnym wyrokiem postępowaniem sądowo-administracyjnym w sprawie III SA/Gd 724/18. Tym samym organ nie pozostaje w bezczynności.

W dniu 31 maja 2019 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym wskazano, że w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie (nr [...]) podjęto zawieszone postępowanie, zaś w dniu 20 maja 2019 r. w sprawie (nr [...]) została podjęta decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ww. ostatecznej, skarga jest więc bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 4) p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku m.in. skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

W niniejszej sprawie bezsporne było spełnienie przez I. M. i A. K.-M. (dalej jako "skarżący"), przesłanki do wniesienia niniejszej skargi, a mianowicie poprzedzenie jej ponagleniem stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań trzeba podkreślić, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania decydujące znaczenie ma - stan faktyczny i prawny - istniejący w chwili orzekania przez Sąd.

Postawienie zarzutu bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania organowi administracji, w okolicznościach niniejszej sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (w skrócie - " organowi"), oznacza w istocie postawienie organowi - zarzutu nie załatwienia sprawy - w terminie. Zasadnicze bowiem znaczenie przy ocenie zarzutu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ ma zachowanie terminu dla rozpoznania sprawy.

Terminy załatwienia sprawy zostały określone w przepisie art. 35 k.p.a. W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca o od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Zatem ustawodawca w powyższych przepisach jednoznacznie określił terminy, w których sprawa powinna zostać załatwiona. Nie może też budzić wątpliwości, że niniejsza sprawa nie należy do spraw szczególnie skomplikowanych.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1. 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2. 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Pojęcie "przewlekłości postępowania" wprowadzone zostało do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18 ze zm.) i obowiązuje od 11 kwietnia 2011 r. Celem nowelizacji było usprawnienie postępowania administracyjnego poprzez stworzenie możliwości zaskarżenia nie tylko samej czynności organu administracji publicznej, ale również prowadzenia przez te organy postępowania w sposób przewlekły. Przewlekłość postępowania, określona w art. 37 § 1 k.p.a. oraz w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Wynika to obecnie z przepisu treści art. 37 §1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, zapadłym jeszcze przed nowelizacją k.p.a. wskazał, że "dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia - bezczynności - poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Natomiast przez pojęcie - przewlekłego prowadzenia postępowania - należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (...), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (...). Pojęcie przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (...)." (zob. też wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2014 r., sygn. VII SAB/Wa 62/14).

Z kolei NSA w wyroku z 5 lutego 2015 r., sygn. II GSK 2038/13, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ może być spowodowane różnymi okolicznościami. Zaistnieje zarówno w sytuacji, gdy będzie można organowi postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się w rozsądnym terminie, jak również, kiedy będzie można postawić zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania może być także uznana nieporadność organu, kiedy z naruszeniem przepisu art. 12 § 1 k.p.a. nie działa on w sprawie wnikliwie i szybko, a podejmuje czynności i środki dowodowe nieadekwatne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Co do zasady orzecznictwo to zachowuje aktualność również obecnie. Podobnie jak poglądy doktryny prawa, które zostaną przywołane poniżej w uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo winny sposób kończą postępowanie w danej instancji.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy zaznaczyć, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym, wynikającym z przedstawionych przez organ akt sprawy.

Jak wynika z akt postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 28 stycznia 2019 r., przesłanym do organu w dniu 4 lutego 2019 r. We wniosku skarżący domagali się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia 18 września 2018 r., (nr [...]) w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Decyzja SKO (nr [...]) odmawiająca uchylenia ww. decyzji zapadła natomiast w dniu 20 maja 2019 r. (okoliczności poza sporem). Zatem stan bezczynności organu administracji ustał w związku z wydaniem przedmiotowej decyzji. Trzeba tym samym podzielić stanowisko organu wyrażone w piśmie procesowy z dnia 28 maja 2019 r., że w związku z wydaniem tej decyzji organ nie pozostaje już w bezczynności.

Powyższe nie czyni (i nie może czynić) bezprzedmiotowym postępowania ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Dlatego w realiach niniejszej sprawy należy przede wszystkim ocenić czy organ prowadził przewlekle niniejsze postępowanie.

Jest bowiem oczywiste, że w świetle przywołanych regulacji k.p.a. stany faktyczne poddawane ocenie mogą się kwalifikować zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, gdyż zasadniczo - nie wydanie decyzji w terminie - pozostaje następstwem przewlekłości. Trzeba podkreślić, że w doktrynie zwraca się uwagę, że "bezczynność organu" jest kwalifikowaną formą przewlekłego prowadzenia postępowania (tak: J. Paweł Tarno [w:] Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, Casus nr 69/2013). Z poglądem tym należy się zgodzić. Zwrócić bowiem należy uwagę, że z punktu widzenia natężenia czynności podejmowanych przez organ administracyjny przewlekłe prowadzenie postępowania może przejawiać się w trzech formach: statycznej (pasywnej), dynamicznej (aktywnej) albo mieszanej. Przewlekłość statyczna wyraża się w tym, że po wszczęciu postępowania organ nie podejmuje żadnych czynności.

W tym przypadku przewlekłość postępowania jest następstwem bezczynności organu. Przewlekłość dynamiczna wyraża się w nadczynności organu administracyjnego, który w toku postępowania podejmuje czynności procesowe zbędne, które nie skutkują przybliżeniem do zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji w sprawie. Trzecia forma przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje dwie poprzednie, występujące w danym postępowaniu z różnym natężeniem.

Analiza przedstawionych akt sprawy wskazuje, że po wpłynięciu w dniu 4 lutego 2019 r. wniosku skarżących, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ograniczając się do jego dekretacji (vide: - k. 41 akt adm. i nast.). W konsekwencji też skarżący wnieśli do organu ponaglenia: w dniu 14 marca 2019 r. i kolejne w dniu 1 kwietnia 2019 r.

W następstwie ostatniego ponaglenia z dnia 1 kwietnia 2019 r., które wpłynęło do organu w tej samej dacie, organ postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną oraz postanowieniem z tej samej daty, tj. z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr [...] zawiesił wznowione postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjne toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 724/18 ze skargi Ireneusza M. i A. K.-M. na decyzję organu z dnia 19 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Należy podkreślić, że od daty wpłynięcia wniosku skarżących do momentu wydania przez organ przedmiotowych postanowień: o wznowieniu postępowania oraz jego zawieszeniu - upłynęło prawie dwa miesiące - podczas których organ nie podejmował czynności w sprawie, pozostając w bezczynności.

Podobna sytuacja zaistniała po otrzymaniu przez organ w dniu 11 kwietnia 2019 r. prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2019 r., oddalającego skargę (vide: potwierdzenie odbioru - k. 186 akt sądowych III SA/Gd 724/18).

Podjęcie postępowania w sprawie nastąpiło postanowieniem organu wydanym dopiero w dniu 8 maja 2018 r., a więc - czynność organu nastąpiła po upływie prawie miesiąca - od otrzymania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego.

Należy podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, aby po wpłynięciu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, zaistniały jakiekolwiek przeszkody, które nie pozwalałyby organowi na wcześniejsze podjęcie postępowania w sprawie (chociażby jeszcze w kwietniu) i wydanie decyzji. Nie może przy tym ujść uwadze, że postanowienie o zawieszeniu organ wydał - w dniu 1 kwietnia 2019 r. - prawomocny zaś wyrok organ otrzymał już - w dniu 11 kwietnia 2019 r. - a więc po upływie 10 dni od daty zawieszenia.

Jest oczywiste, że powyżej opisane czynności mogły zostać wykonane przez organ znacznie szybciej. Dlatego w świetle powołanych okoliczności, nie sposób nie przypisać, organowi przewlekłego prowadzenia postępowania, polegającego na wykonywaniu czynności w zbyt dużych odstępach czasu, i to niezależnie od oceny zasadności zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie. A przecież sprawa jak już zaznaczono nie była szczególnie skomplikowana (z uwagi na stan faktyczny czy prawny), a jej rozpoznanie nie wymagało podjęcia przez organ wielu czynności.

Tym samym w realiach niniejszej sprawy, należy uznać, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Natomiast w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie zaś do art. 149 § 1b p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Ponieważ w dacie orzekania przez Sąd została już wydana ww. decyzja, zobowiązanie organu zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania aktu stało się niemożliwie i żądanie skargi w tej części nie mogło zostać uwzględnione. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy może w wyroku orzec tylko w zakresie, o którym mowa w przepisie art. 149 p.p.s.a.

Przechodząc dalej, to na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi sentencji wyroku). Sąd miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Rażącym naruszeniem prawa może być m.in. naruszenie zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwiania spraw.

Zdaniem Sądu, wobec poczynionych powyżej uwag oraz uwzględniając czasokres prowadzenia postępowania od momentu wpłynięcia wniosku do wydania decyzji, nie można uznać, że organ prowadząc postępowanie dopuścił się rażącego naruszenia prawa.

Natomiast zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Grzywna, o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter przede wszystkim prewencyjny. Z kolei suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej - charakter kompensacyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, a także czy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu skarżącej. Podobnie, jak w przypadku oceny możliwości orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/ obowiązku, o których mowa w przepisie art. 149 § 1b p.p.s.a.

We wszystkich tych przypadkach ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego uprawnienie do rozstrzygania w tym zakresie (w przywołanych przepisach użyto słowa "może"). Zarówno więc wymierzenie grzywny, przyznanie sumy pieniężnej czy orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/obowiązku (w tym ostatnim przypadku przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek) - nie jest obligatoryjne.

W niniejszej sprawie Sąd nie uznał za zasadne i celowe przyznanie na rzecz skarżących jakiejkolwiek sumy pieniężnej. Okoliczności, w których organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz czas jego trwania, nie przemawiają za koniecznością zrekompensowania tego faktu skarżącym. Także treść wniosku o przyznanie sumy pieniężnej nie uzasadnia takiego żądania. Skarżący nie przedstawili ani nie powołał okoliczności, które mogłyby wskazywać na zasadność kompensaty. W tej też części skarga nie podlegała uwzględnieniu, o czym orzeczono na podstawie z art. 149 § 2 i art. 149 § 1b p.p.s.a. w punkcie trzecim wyroku.

W pozostałej części żądanie skargi, które dotyczyło zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika, zostało również oddalone albowiem sąd administracyjny, jak już wcześniej podniesiono, może w wyroku orzec w zakresie, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a. Takie żądanie, jako wykraczające poza wskazany przepis, nie może zostać uwzględnione.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku.