Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 23/23

Uzasadnienie

G. K. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w A. (dalej także jako "organ" albo "Dyrektor ZK") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych.

Wnioskiem z dnia 28 listopada 2022 r., który wpłynął do Zakładu Karnego w A. w dniu 29 listopada 2022 r., G. K., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej powoływana w skrócie jako "u.d.i.p."), wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w A. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym działalności tego zakładu, to jest:

1. 1. jakie środki finansowe otrzymał zakład karny od Skarbu Państwa oraz od Centralnego Zarządu Służby Więziennej, na jaki cel były i są przeznaczone te środki finansowe;
2. 2. jakie rozporządzenia oraz ustawy weszły w życie oraz jakie wejdą w życie, na podstawie których będzie realizowała swoje zadania Służba Więzienna; wnoszę o wyszczególnienie tych ustaw i rozporządzeń, które weszły w życie oraz tych, które wejdą w życie w roku 2022 i 2023;
3. 3. jakie zarządzenia wydał Generalny Dyrektor Służby Więziennej w roku 2022 i 2023, na podstawie których dyrektorzy zakładów karnych / aresztów śledczych będą realizować swoje zadania; wnoszę o wyszczególnienie tych zarządzeń;
4. 4. dlaczego osadzeni zakuwani są w kajdanki w trakcie korzystania ze stron internetowych, korzystania z komunikatora internetowego, na jakiej podstawie i czym jest to uzasadnione;
5. 5. dlaczego w zakładzie karnym nie ma zamontowanych infokiosków, tak zwanych stanowisk komputerowych, jak prawie we wszystkich więzieniach, gdzie osadzeni nie są zakuwani w kajdanki w trakcie korzystania ze stron internetowych;
6. 6. na jakiej zasadzie od 1 stycznia 2023 będzie wysyłana korespondencja prywatna i urzędowa osadzonych na koszt zakładu karnego, który nie otrzymuje żadnej pomocy finansowej;
7. 7. na jakiej zasadzie od 1 stycznia 2023 r. osadzony będzie płacić za sprzęt RTV, który będzie znajdował się w celi mieszkalnej oraz jakie osoby mogą być zwolnione z tych opłat;
8. 8. jakie zadania należą do kadry penitencjarnej na oddziale terapeutycznym, tak zwanej "ESKI"; wnoszę o wyszczególnienie tych zadań;
9. 9. na jakich zasadach od 1 stycznia 2023 r. osadzeni będą przyjmowani do różnych lekarzy specjalistów;
10. 10. ile zostało zaskarżonych decyzji przez osadzonych do sądu penitencjarnego, które były zasadne w roku 2022 na działalność zakładu karnego.

Dyrektor Zakładu Karnego w A. odpowiadając na powyższy wniosek poinformował skarżącego pismem z dnia 8 grudnia 2022 r. nr [...], że:

Ad.

1. 1. odpowiedź na przedmiotowe pytania została udzielona przy piśmie [...] z dnia 27 października 2022 r.;

Ad.

1. 2. udostępnianie informacji publicznej następuje w drodze ogłoszenia informacji publicznej, w tym dokumentów urzędowych w Biuletynie Informacji Publicznej, o której mowa w art.
2. 8. Dopiero wówczas gdy informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy). W związku z powyższym odwołuję Pana do przedmiotowej strony bip.sw.gov.pl;

Ad.

1. 3. w załączeniu przesyłam wydruk wydanych zarządzeń przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej;

Ad.

1. 4. odpowiedź na przedmiotowe pytania została udzielona przy piśmie [...] z dnia 29 listopada 2022 r.;

Ad.

5. zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr 36/20 z dnia 20 maja 2020 r. osadzonym należy zapewnić możliwość do przeglądania określonych stron internetowych. W Zakładzie Karnym w A. na chwilę obecną znajduje się 9 wyznaczonych stanowisk komputerowych dla osadzonych;

Ad. 6, 7 i 9. żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisów art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Ad.

8. zakres czynności funkcjonariuszy i pracowników działu terapeutycznego określa rozdział 7 zarządzenia nr 19/16 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie zasad prowadzenia i organizacji pracy penitencjarnej oraz zakresów czynności funkcjonariuszy i pracowników działów penitencjarnych i terapeutycznych oraz oddziałów penitencjarnych tj.: kierownika § 108.1, psychologa - § 109, wychowawcy - § 110.1,2, terapeuty zajęciowego - §112.

Ad.

10. w bieżącym roku kalendarzowym osadzeni zaskarżyli do sądu decyzje Dyrektora Zakładu Karnego w A. w 136 sprawach. Sędzia penitencjarny postanowił w 6 sprawach uchylić decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w A. W skardze z dnia 13 grudnia 2022 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku G. K. zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego w A. bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej w zakresie punktu 2, 4, 6, 7 i 9 złożonego wniosku. Zdaniem skarżącego informacje, o które wnioskował – wbrew stanowisku Dyrektora Zakładu Karnego – stanowią informacje publiczne.

W skardze zawarto wniosek o zobowiązanie organu przez Sąd do udostępnienia wskazanej informacji publicznej oraz wniosek o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł na rzecz skarżącego.

Dyrektor Zakładu Karnego w A. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując że piśmie z dnia 8 grudnia 2022 r. została udzielona wnioskodawcy stosowna odpowiedź, którą to podtrzymuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zaś zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, a w konsekwencji skarga w niniejszej sprawie jest niezasadna.

G. K. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w A. w zakresie udostępnieniu mu informacji publicznej wnioskowanej w punktach 2, 4, 6, 7 i 9 pisma z dnia 28 listopada 2022 r. (data wpływu do Zakładu Karnego w A. - 29 listopada 2022 r.).

Wyjaśnić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Co istotne, podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań:

1. 1) udzielić informacji publicznej;
2. 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania;
3. 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w A. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, zaś stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2470 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "u.s.w."). Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 1 i art. 2 u.s.w.), zaś dyrektor zakładu karnego jest jej organem (art. 7 pkt 3 u.s.w.).

Odnosząc się do punktu 2 złożonego przez skarżącego wniosku wskazać należy, że w pełni zasadnym było odesłanie skarżącego do strony bip.sw.gov.pl. Mając na uwadze treść żądania skarżącego, ukierunkowanego w istocie na uzyskanie informacji w zakresie odnoszącym się do wskazania regulacji prawnych (w tym przyszłych) dotyczących interesujących skarżącego kwestii należy zauważyć, że w orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się jednolicie, że tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa lub informacji o przepisach prawa zastosowanych w indywidualnej sprawie. W kategorii informacji publicznej nie mieści się także ubieganie się o wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych. W takim przypadku adresat wniosku udziela odpowiedzi pismem zawiadamiającym o tym fakcie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Komentarz, Wydanie 3, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 137; zob. nadto: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2023 r.; sygn. III OSK 7187/21). Na marginesie należy wskazać, że w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.i.p. dotyczącym "zamierzeń organów" wprost wskazano, że pytanie o zamierzenia organów mogą dotyczyć projektowania aktów normatywnych. Przepis ten mówi o "projektowaniu aktów normatywnych", a nie o "projektach aktów normatywnych". Oznacza to, że nie chodzi tu o projekty, nad którymi prace legislacyjne zakończyły się, lecz o sam fakt prac nad treścią projektów.

Niezależnie od powyższych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art.

8. Z treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 8 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, który tworzy się w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej. Z kolei stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek.

Z powyższych przepisów wynika, że informacja, która została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej przez organ administracji publicznej nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym. Nie można bowiem żądać udostępnienia w trybie u.d.i.p. informacji, która już została udostępniona. Udostępnienie zatem informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Stanowisko judykatury w tym względzie jest jednolite (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 marca 2012 r.; sygn. akt I OSK 2479/11; z dnia 21 kwietnia 2017 r.; sygn. akt I OSK 1850/15; z dnia 16 października 2018 r.; sygn. akt I OSK 2219/16).

Wobec tego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności, to jest nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie m.in. w sposób wskazany w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a nie w sytuacji, gdy odmawia przekazania informacji, która została już udostępniona w drodze umieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Mając zaś na uwadze szczególną sytuację skarżącego przebywającego w Zakładzie Karnym w A. podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nie upoważnia do odmiennego traktowania osób odbywających karę pozbawienia wolności. Ustawodawca nie uzależnił bowiem zastosowania wskazanego przepisu od indywidualnej sytuacji prawnej i faktycznej wnioskodawcy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 kwietnia 2017 r.; sygn. akt I OSK 1850/15 oraz z dnia 16 października 2018 r.; sygn. akt I OSK 2219/16), zgodnie z którym osadzony w zakładzie karnym musi liczyć się z ograniczeniami swobód i wolności, które są nieodzownym elementem wykonywania kary w warunkach izolacyjnych, chociaż osobie tej co do zasady nadal przysługują wszystkie prawa i wolności gwarantowane w Konstytucji (poza prawem do wolności osobistej). Z przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 127) nie wynika, aby osadzonego w zakładzie karnym pozbawiano w sposób bezwzględny dostępu do sieci Internet, a w konsekwencji do Biuletynu Informacji Publicznej. Zatem fakt osadzenia w zakładzie karnym nie przesądza z góry, iż skazany jest pozbawiony dostępu do sieci Internet, w tym możliwości wglądu do Biuletynu Informacji Publicznej.

Wobec powyższego, załatwienie punktu 2 wniosku skarżącego w niniejszej sprawie poprzez odesłanie skarżącego do konkretnej strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej, w którym upubliczniono również informacje objęte żądaniem wniosku, przybrało w pełni dopuszczalną postać udostępnienia informacji publicznej.

Odnosząc się do żądania zawartego w punkcie 4 pisma z dnia 28 listopada 2022 r. odnotować należy, że Dyrektor ZK udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej odsyłając go do treści pisma z dnia 29 listopada 2022 r. Pismo to stanowiło odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 14 listopada 2022 r. o udzielenie informacji publicznej. W piśmie tym skarżący został poinformowany, że zgodnie z § 3 zarządzenia nr 136/2022 Dyrektora Zakładu Karnego w A. z dnia 29 września 2022 r. osadzeni korzystający z komunikatora internetowego nie są zwolnieni z prewencyjnego użycia środków przymusu bezpośredniego w postaci założenia kajdanek na ręce trzymane z przodu. Zwolnienie z prewencyjnego użycia środków przymusu bezpośredniego w postaci założonych kajdanek na ręce trzymane z przodu wymaga opinii służby zdrowia.

Oczywistym jest w tym miejscu wskazanie, że wystosowanie nowego wniosku nie obliguje organu do ponownego realizowania tego samego żądania, co zawarte w innym, wcześniejszym wniosku. W takim wypadku wystarczy poinformowane, że żądana informacja została już wnioskodawcy udzielona. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawy, zatem odpowiedź organu na żądanie z punktu 4 wniosku była w pełni prawidłowa.

W zakresie żądania zawartego w punktach 6, 7 i 9 pisma skarżącego z dnia 28 listopada 2022 r. wskazać należy, że informacje publiczne to informacje już istniejące w chwili ich udzielania, a nie niezmaterializowane w jakiejkolwiek postaci zamierzenia podejmowania przez podmiot zobowiązany określonych działań. Informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku oraz odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych. Wnioskiem o udzielenie informacji może być zatem objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III OSK 2953/21), powołując się na literaturę przedmiotu i orzecznictwo, słusznie zauważył, że sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.

W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskiem może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan pewnych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawca nie może żądać informacji, które nie znajdują się w dyspozycji organu, bądź nie są zmaterializowane w posiadanych przez ten organ dokumentach. Jednocześnie podkreślenia wymaga, organ nie jest zobowiązany do tworzenia takich danych na wniosek złożony na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania należy zgodzić się w pełni z organem, że pytania zawarte w punktach 6, 7 i 9 wniosku nie mogą być zakwalifikowane jako dotyczące informacji publicznej, wiążą się one bowiem ze sferą zamierzeń legislacyjnych obejmujących rok 2023 w zakresie zasad wysyłania korespondencji osadzonych, zasad korzystania przez osadzonych z urządzeń RTV w celi oraz zasad przyjmowania osadzonych do lekarzy specjalistów. W tym zakresie odnotować należy, że zgodnie z art. 249 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacyjno-porządkowy wykonywania kary pozbawienia wolności i regulamin organizacyjno-porządkowy wykonywania tymczasowego aresztowania, określające w szczególności organizację przyjmowania korespondencji i organizację widzeń w zakładach karnych i aresztach śledczych (pkt 4) oraz warunki opieki zdrowotnej i bytowej w zakładach karnych i aresztach śledczych (pkt 6) uwzględniając potrzebę zapewnienia porządku wewnętrznego i bezpieczeństwa w zakładach karnych i aresztach śledczych.

Regulamin organizacyjno-porządkowy wykonywania kary pozbawienia wolności obowiązujący od dnia 1 stycznia 2023 r. został określony przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2847).

Natomiast zgodnie z art. 110b § 7 ustawy - Kodeks karny wykonawczy Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej miesięcznej opłaty za użytkowaniem w celi mieszkalnej dodatkowego sprzętu elektronicznego lub elektrycznego, mając na względzie średnią wysokość kosztów ponoszonych przez zakład karny w związku z użytkowaniem przez skazanych dodatkowego sprzętu elektronicznego i elektrycznego. Stawka przedmiotowej opłaty obowiązująca od dnia 1 stycznia 2023 r. została określona przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzeniem z dnia 9 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2623).

W sytuacji uznania, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a wystarczającym jest poinformowanie wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

W tak zakreślonych ramach prawnych i faktycznych stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w odpowiedzi na złożony przez skarżącego w dniu 29 listopada 2022 r. wniosek (data wpływu do Zakładu Karnego w A.) Dyrektor ZK pismem z dnia 8 grudnia 2022 r., a więc w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że w przedmiocie żądania określonego w punkcie 2 powinien skorzystać ze strony bip.sw.gov.pl, gdyż tam zostały udostępnione wnioskowane informacje. Natomiast w zakresie żądania określonego w punkcie 4 Dyrektor ZK odesłał do treści pisma z dnia 29 listopada 2022 r. Jednocześnie skarżący w pisemnej odpowiedzi na złożony wniosek został poinformowany, że informacja zawarta w punktach 6, 7 i 9 wniosku nie ma charakteru informacji publicznej. W ocenie Sądu Dyrektor ZK zrealizował przewidzianą prawem formę załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a zarzucana przez skarżącego bezczynność nie miała miejsca.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).