Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2013 r. B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na nie rozpatrzeniu jego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2009 r. nr [...] w sprawie zasiłku okresowego. Skarżący wniósł o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpatrzenia jego odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, warunkujących dopuszczalność skargi. Wskazało przy tym, że odwołanie skarżącego zostało rozpoznane decyzją organu odwoławczego z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie w terminie 7 dni oświadczenia, pod rygorem odrzucenia skargi, czy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu wzywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa wywołanego bezczynnością tego organu. Ponadto wezwano skarżącego do oświadczenia, czy wobec wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 30 listopada 2009 r. podtrzymuje skargę, czy ją cofa.
Skarżący w dniu 9 kwietnia 2013 złożył w Sądzie dwa pisma. W piśmie datowanym na 5 kwietnia 2013 r. przywołał treść obu zobowiązań, po czym oświadczył, że podtrzymuje swoją skargę. Następnie przedstawił swoje stanowisko popierające skargę oraz przytoczył szereg przepisów prawa. Z kolei w piśmie z dnia 8 kwietnia 2013r. wniósł o umożliwienie usunięcia jego błędu, bowiem wysyłając zbiorczo w jednej kopercie odpowiedź na wezwania wystosowane w kilku sprawach (III SAB /Gd 20/13 do 26/13) włożył do koperty zbyt małą ilość pism, wobec czego wniósł o dołączenie pism do spraw o sygn. akt III SAB/Gd 25/13 oraz III SAB/Gd 26/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, publ. Dz. U. z 2013 r., poz. 267).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wobec którego nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji przed wniesieniem skargi do Sądu powinien on wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem wniesienia skargi.
Skarżący, wezwany do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu wzywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa, złożył w odpowiedzi dwa pisma.
Jedno - z dnia 5 kwietnia 2013 r. – zawiera oświadczenie, że skarżący popiera skargę, ale brak w nim jakiegokolwiek odniesienia do pisma stanowiącego wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący w piśmie tym w żaden sposób nie udzielił odpowiedzi, by takie wezwanie do organu wystosował.
Z kolei pismo z dnia 8 kwietnia 2013 r. dotyczy jedynie ilości egzemplarzy odpowiedzi skarżącego na wezwanie sądu, bowiem na skutek omyłki skarżący nie dołączył do pierwotnej przesyłki odpowiedzi w sprawach o sygn. akt III SAB/Gd 25/13 i III SAB/Gd 26/13.
W aktach administracyjnych brak pisma, które można potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; także organ zaprzeczył, by pismo takie zostało złożone przez skarżącego.
W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi przez złożenie pisma zawierającego oświadczenie, czy przed wniesieniem skargi do sądu wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.