Uzasadnienie
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sadów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie w sprawach, w których właściwy jest sąd administracyjny.
Z uwagi na brzmienie w/w przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, mocą której kwestionuje się bezczynność Prezydenta Miasta w kwestii przekazania dokumentacji dotyczącej niezdolności do pracy z Powiatowego Urzędu Pracy w G. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział G. prowadzącego postępowanie o przyznanie świadczenia rentowego.
Należy mieć na uwadze, że przekazywanie wszelkiej dokumentacji poza wypadkami ściśle przez prawo określonymi samo w sobie ma charakter techniczny.
Z kolei przepisy które odnoszą się do postępowania w przedmiocie zasiłku chorobowego nie przewidują w materii przekazywania dokumentacji obowiązku wydawania przez organ administracji publicznej jakiegokolwiek aktu czy podejmowania czynności, które samoistnie podlegałyby kontroli sądu administracyjnego (vide: art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi odsyłający do dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 4a przedmiotowego aktu normatywnego).
W związku z tym nie ma możliwości skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu w w/w kwestii. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego nie jest bowiem środkiem prawnym o nieograniczonym zakresie przedmiotowym.
Jak wskazano wyżej, skarga ta jest bowiem dopuszczalna jedynie w sprawach w których to mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 – 3 w/w ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane inne akty lub podejmowane inne czynności (art. 3 § 2 pkt 4 i 4a w/w ustawy).
W reasumpcji wniesiona skarga jako nie podlegająca właściwości sądu administracyjnego podlegać musi odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.