Uzasadnienie
St. chor. szt. W. T. w dniu 24 kwietnia 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Dowódcy Marynarki Wojennej. Wnosił o zobowiązanie Dowódcy Marynarki Wojennej do wydania - w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe w Marynarce Wojennej po upływie kadencji 30 czerwca 2009 r., które rozpoczęło się w jego jednostce wojskowej opiniowaniem okresowym.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że 29 stycznia 2009 r. wystąpił do organu z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego. Następnie 21 marca 2009 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z zażaleniem na przewlekłość postępowania. Do chwili wniesienia skargi nie otrzymał formalnej wiadomości o przedłużeniu terminu, a jedynie pisma informacyjne.
W jego ocenie Dowódca Marynarki Wojennej naruszył art. 35 § 1 k.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki. Podkreślił, że doktryna i orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmują, że bezczynności nie usprawiedliwia nawet wystąpienie przeszkody niezależnej od organu, zaś objawem pozostawiania w bezczynności jest zastępowanie rozstrzygnięć pismami.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Marynarki Wojennej wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Podkreślił, że zasady i tryb opiniowania żołnierzy zawodowych oraz wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, ściśle określa ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 94, poz. 601) i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 243, poz. 1788).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z kolei art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przyjmuje, że od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, i, z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustęp 2 tego artykułu stanowi zaś, że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach:
- 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;
- 2) mianowania na stopień wojskowy;
- 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;
- 4) delegowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.
Przepis art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy czytać jako regulację szczególną (lex specjalis) w stosunku do art. 3 p.p.s.a. Nie można zatem wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Postępowanie w takiej sprawie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Co więcej generalnie nie mają do niego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jedynie w wąskim, niezbyt precyzyjnie określonym zakresie, art. 8 ust. 1 w/w ustawy dopuszcza stosowanie zasad Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania odwoławczego. Pogląd taki nie jest kwestionowany w orzecznictwie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS3/06, publ. ONSAiWSA 2006/3/69).
W konsekwencji bezczynność organów, w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych również, nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, niezależnie czy dotyczy ona postanowień czy decyzji. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Dowódcy Marynarki Wojennej, zaprezentowane w skierowanym do W. T. piśmie z dnia 8 kwietnia 2009 r., że wystąpienia w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe, do czasu wydania decyzji, obowiązuje jedynie droga służbowa, tj. wnoszenie wniosków, skarg, próśb i zażaleń - za pośrednictwem kolejnych przełożonych i w drodze przewidzianej przepisami resortowymi.
Przepis art. 58 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na względzie powyższe przepisy Sąd był zobligowany odrzucić skargę.