Uzasadnienie
W dniu 19 sierpnia 2009 r. P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody. Skarżący twierdził, że Wojewoda naruszył art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie rozpatrzył jego wniosku z dnia 15 maja 2009 r. o wezwanie Rady Miasto K. do pojęcia uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego B. D. W związku z tym domagał się zobowiązania Wojewody do wezwania Rady Miasta K. o podjęcie stosownej uchwały, a w przypadku braku realizacji wezwania wydanie przez Wojewodę zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśniecie mandatu radnego.
Z załączników złożonych do skargi wynikało, że skarżący zarzucał radnemu prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Argumentował m.in. że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Przypadki te nie dotyczą więc aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego wymienionych w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Wojewoda dodał, że zwrócił się do Burmistrz i Rady Miasta K. o udzielenie informacji odnośnie przedmiotowej sprawy. Postępowanie jest kontynuowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zdaniem Sądu słusznie Wojewoda wskazał, że sprawa dotyczy kompetencji nadzorczych nad działalnością organów gminy. W konsekwencji nie można mówić bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zatem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.