Uzasadnienie
M. Sz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Regionalnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji kończącej postępowanie przed komisją lekarską.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismem z dnia 19 września 2007 r. Przewodnicząca RKL przesłała kserokopię pisma z dnia 18 grudnia 2006 r. wysłanego do dyrektora Biura Kadr ABW. Z kserokopii pisma wynika, że (...) "RKL ABW podejmuje decyzje o zakończeniu czynności komisyjnych bez wydania orzeczenia i tym samym uznaje sprawę za zamkniętą".
Pismem z dnia 2 października 2007 r. skarżący złożył wniosek do Centrałnej Komisji Lekarskiej ABW, w którym wezwał do usunięcia naruszenia prawa poprzez ponaglenie RKL ABW lub wniósł zażalenie na RKL ABW, albo alternatywnie wniósł odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Następnie skierował do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej ABW. Sprawa została rozpatrzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt SAB/Wa 31/08 zobowiązującym Centralną Komisję Lekarską do rozpatrzenia odwołania w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez organ wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2009 r. (sygn. akt I OSK 1161/08) sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania do WSA.
Sąd II instancji wyraził pogląd, iż podjęta przez komisję lekarską decyzja nie jest decyzją kończącą sprawę orzeczniczą. Zdaniem skarżącego decyzje administracyjne komisji lekarskich orzekające o stanie zdrowia w tym o przydatności do służby, podejmowane są nie tylko na podstawie przepisów rozporządzeń wykonawczych do ustaw pragmatycznych, ale w zakresie nieuregulowanym na podstawie przepisów k.p.a. Ponieważ organy ABW nie podjęły żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy skarżący zmuszony został do wniesienia skargi na bezczynność organu.
W odpowiedzi na skargę Regionalna Komisja Lekarska ABW, wnosząc o jej oddalenie wskazała, że pismem z dnia 25 lipca 2006 r. M. Sz. został skierowany do Regionalnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego celem określenia stanu zdrowia, ustalenia zdolności fizycznej i psychiatrycznej do służby, związku schorzeń ze służbą i ewentualnej grupy inwalidzkiej. Pomimo dwukrotnego pisemnego ponaglenia M. Sz. nie zgłosił się na komisyjne badanie lekarskie wobec czego pismem nr [...] z dnia 18 grudnia 2006 r. Regionalna Komisja Lekarska ABW poinformowała Dyrektora Biura Kadr ABW o zakończeniu czynności komisyjnych bez wydania orzeczenia i zamknięciu sprawy. Pismem z dnia 4 marca 2009 r., M. Sz. zwrócił się z wnioskiem do Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW o prawomocne zakończenie postępowania orzeczniczo - administracyjnego prowadzonego w 2006 r. W odpowiedzi na powyższe pismo organ wyjaśnił, iż skierowanie do Regionalnej Komisji Lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez Komisję (§ 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu z dnia 20 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 160, poz. 152 ze zm.).
W związku z niestawiennictwem wezwanego i nieodebraniem karty skierowania na badania oraz niewykonaniem zaleconych badań orzeczenie nie mogło zostać wydane, Komisja mogła jedynie poinformować organ kierujący o zakończeniu czynności bez wydania orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podzielić należy w pełni pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2009r. sygn. akt I OSK 1161/08 wydanym w sprawie ze skargi M. Sz., że postępowanie przed komisjami lekarskimi zostało w wyczerpujący sposób uregulowane w przepisach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 160, poz. 152 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Przepisy tego rozporządzenia nie odsyłają bynajmniej do k.p.a., natomiast wyraźnie określają sposoby rozstrzygnięcia sprawy przez komisję lekarską. Zasadą jest zatem wydanie przez komisję rozstrzygnięcia merytorycznego w formie orzeczenia. Brak jest zaś w rozporządzeniu podstawy prawnej dla wydania przez komisję lekarską orzeczenia lub jakiegokolwiek innego aktu w przypadku, gdy merytoryczne (odnoszące się do stanu zdrowia funkcjonariusza) orzeczenie nie może być wydane.
Sytuacji tej dotyczy natomiast między innymi przepis §9 ust.2 rozporządzenia zgodnie z którym skierowanie do regionalnej komisji lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez regionalną komisję lekarską. Skoro zaś skierowanie takie traci ważność, to nie ma podstaw do wydania orzeczenia przez komisję lekarską. Rzeczą komisji może być jedynie poinformowanie podmiotów zainteresowanych o zakończeniu czynności - co w niniejszej sprawie miało miejsce.
Podkreślenia wymaga to, że okoliczność, czy funkcjonariusz nie stawił się dwukrotnie bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany - co prowadzić może do zwolnienia na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) - podlega kontroli sądowej w ramach skargi na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie powołanego przepisu. Nie mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której brak wydania decyzji o umorzeniu postępowania lub innego aktu przez organ powodowałby wymknięcie się spod kontroli sądowej działań lub zaniechań komisji, mających znaczenie dla prawnej sytuacji funkcjonariusza. Kontroli takiej dokonał zresztą w stosunku do skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny oddalając wyrokiem z dnia 9 lipca 2009r. w sprawie I OSN 1303/08 -skargę kasacyjną strony skarżącej na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 691/08 oddalający skargę na decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.
Uznając zatem, że żądanie skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach prawa należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. [pic]