Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 lutego 2014r., nr [...] Wójt Gminy P. odmówił K. R. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku na dziecko W. R. Odwołanie na powyższą decyzję wniosła K. R. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia w trybie autokontroli organ pierwszej instancji przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem jego rozpoznania. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. [...].
W dniu 23 maja 2014r. (data stempla pocztowego) K. R. wniosła – za pośrednictwem SKO - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W skardze podała, że organ rażąco przekroczył termin do rozpoznania jej dowołania od decyzji GOPS w P. z dnia 3 luty 2014r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, bowiem wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wyczerpaniem środków warunkujących jej dopuszczalność. Przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne załatwienie sprawy.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 25 czerwca 2014r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – przez złożenie w 2 egz. pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wzywała SKO do usunięcia naruszenia prawa wywołanego bezczynnością tego organu w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na w/w wezwanie podała, że nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W sprawie skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na bezczynność należy wykazanie, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy K. R. nie spełniła wymogu art. 37 § 1 k.p.a., polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. W piśmie z dnia 7 lipca 2014r. podała, że z w/w przepisu wywnioskowała, iż obowiązek wezwania do naruszenia prawa istnieje tylko w sytuacji, gdy nie ma organu wyższego stopnia, a w sprawie uznała, że tym organem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Należy wyjaśnić, że od decyzji organu I instancji przysługiwało jej odwołanie do SKO w Gdańsku, o czym została prawidłowo pouczona w tym rozstrzygnięciu. Zatem Kolegium, a nie Sąd jest organem wyższego stopnia. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez samorządowe kolegium odwoławcze należy traktować jako środek zaskarżenia, którego wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skarg na bezczynność tego organu w rozpoznaniu zażalenia od postanowienia organu I instancji. Wniesienia takiego środka zaskarżenia nie może zastępować skarga wniesiona do Sądu.
W związku z powyższym skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.