Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga I.T. i K. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegająca na braku rozpatrzenia odwołania ww. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...], odmawiającej przyznania skarżącym zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłaty za prąd i gaz, zakup telefonu, pokrycie kosztów przejazdów i odzież.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ przekroczył termin do załatwienia sprawy i mimo stosownego wezwania nadal pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uwzględnienie i wyznaczenie terminu rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 6 maja 2014 r. strony wezwały Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne rozpoznanie odwołania.
Do dnia złożenia odpowiedzi na skargę sprawa nie została jednakże załatwiona i tym samym Kolegium pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; daje w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Należy wskazać, że odwołanie skarżących od decyzji organu pierwszej instancji wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w dniu 4 lutego 2014 r. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno więc nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.").
Co istotne, pismem z dnia 6 maja 2014 r. strony wezwały Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne rozpoznanie odwołania.
Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Pismo skarżących z dnia 6 maja 2014 r. spełniało wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W tej sytuacji skarżący wnosząc niniejszą skargę spełnili wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy wskazać, że miesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął dla organu odwoławczego z dniem 4 marca 2014 r.
Nierozpatrzenie odwołania skarżących od decyzji organu pierwszej instancji w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. świadczy o pozostawaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w bezczynności.
Jednak z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw oczekujących na rozpoznanie przez Kolegium. Należy zauważyć, że skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżących pod koniec czerwca 2014 r., tak więc bezczynność organu odwoławczego w chwili wniesienia skargi wyniosła niespełna cztery miesiące.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu, zobowiązując organ odwoławczy do rozpatrzenia odwołania skarżących w terminie 30 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a.).