Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. stwierdził przewlekłość postępowania (pkt 1 sentencji); stwierdził, że przewlekłość miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji); wymierzył organowi odwoławczemu grzywnę w wysokości 500 zł (pkt 3 sentencji) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4 sentencji).
Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżących z urzędu adwokat K. Ł., o czym została ona powiadomiona w dniu 17 marca 2016 r. (dowód: informacja ORA z dnia 30 marca 2016 r. nadesłana do sądu wraz z kserokopią potwierdzenia odbioru przez pełnomocnika pisma o jego wyznaczeniu, k. 56-57). Wyznaczona pełnomocnik w dniu 31 marca 2016 r. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu T. Z. Pełnomocnik substytucyjny wniósł skargi kasacyjne, które sporządził dla każdego ze skarżących małżonków, zaskarżając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 4 sentencji wyroku. W każdym z pism zawarł m.in. wniosek o przyznanie pełnomocnikowi kosztów udzielonej skarżącym z urzędu pomocy prawnej według norm przepisanych, tj. w kwocie 480 zł powiększonej o obowiązującą stawkę VAT, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
W piśmie z dnia 20 maja 2016 r. wyznaczona pełnomocnik podtrzymała wnioski zawarte w skargach kasacyjnych o przyznanie jej kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt
I OSK 1160/16 oddalił skargi kasacyjne.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik (adwokat) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność przewlekłe prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego na dożywianie. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Z powołanych regulacji jednoznacznie wynika, iż w niniejszej sprawie za dokonaną czynność przysługuje pełnomocnik wynagrodzenie w wysokości 75% a nie – o co wnosi – 100% opłaty maksymalnej.
Mając na uwadze powyższe, za dokonaną czynność, należało przyznać pełnomocnik wynagrodzenie w wysokości 442,80 zł brutto. Kwotę tę – jak już wskazano – stanowi 75% opłaty maksymalnej, tj. 360 zł oraz podatek od towarów i usług w obowiązującej stawce 23%, tj. 82,80 zł, o czym na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Referendarz sądowy za nieuzasadniony uznał wniosek pełnomocnik z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w podwójnej wysokości za reprezentowanie każdego ze skarżących małżonków.
Wprawdzie pełnomocnik wyznaczona została do reprezentowania każdego ze skarżących, to jednak podkreślenia wymaga, iż stroną skarżącą niniejszego postępowania są oboje małżonkowie, którzy łącznie wnieśli skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w sprawie z ich odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...], której oboje są adresatami. Zatem mimo iż stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest każdy z małżonków, to jednak z uwagi na tożsamość przedmiotu zaskarżenia nie można przyjąć, że pełnomocnik dokonała dwóch różnych czynności procesowych, za które należałoby jej przyznać odrębnie wynagrodzenie.
W ocenie referendarza sądowego pełnomocnik w rzeczywistości sporządziła jedną skargę kasacyjną, którą powieliła, wnosząc ją osobno w imieniu każdego ze skarżących. W istocie zatem należy przyjąć, iż dokonała jednej czynności procesowej, o czym świadczy treść obu skarg, która jest tożsama.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.