Uzasadnienie
E. C. w dniu 26 marca 2014 r. złożył wniosek do Starosty Powiatu o nadanie cechy identyfikacyjnej pojazdu oraz wydanie skierowania do upoważnionej stacji kontroli pojazdów celem nabicia numeru nadwozia, podwozia lub ramy dla w/w pojazdu w związku z prawomocnym orzeczeniem sądu ustalającym prawo własności pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu.
Do wniosku dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt [...] stwierdzające, że z dniem 23 sierpnia 2005 r. nabył przez zasiedzenie własność samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1999.
W postanowieniu wskazano oryginalny i przerobiony numer nadwozia oraz numer rejestracyjny pojazdu. Do wniosku dołączył ponadto postanowienie z dnia 12 marca 2012r. o umorzeniu śledztwa w sprawie zaistniałego w nieustalonym czasie i miejscu przerobienia numerów identyfikacyjnych pojazdu i opinię z dnia 6 grudnia 2011 r. z zakresu badań mechanoskopijnych, dotyczącą numerów identyfikacyjnych pojazdu.
W dniu 8 kwietnia 2014 r. organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. art.72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym w powiązaniu z § 3 i § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie w przypadku, jeśli pojazd został sprowadzony z zagranicy:
- - dowodu rejestracyjnego lub zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w zagubionym dowodzie rejestracyjnym, wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą, dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzonych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub zaświadczenia potwierdzającego brak tego obowiązku, dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust.2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego dokumentów sporządzonych w języku obcym, w przypadku, jeśli pojazd został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- - karty pojazdu, jeżeli była wydana lub zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzającego dane zawarte w karcie pojazdu, jeżeli została zagubiona, dowodu rejestracyjnego lub zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzającego dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli został zagubiony.
W piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r. skarżący wskazał, że wniosek opiera o treść art. 66 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Organ w tym samym dniu wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w celu przesłuchania w charakterze strony. W dniu 17 kwietnia 2014 r. skarżący złożył zeznania w charakterze strony oraz złożył oświadczenie, z którego wynika, że nie posiada dokumentów pojazdu, a fakty dotyczące jego historii zna jedynie z akt sprawy prowadzonej przez prokuraturę –że właścicielem pojazdu przed kradzieżą był obywatel Niemiec.
Pismem z dnia 8 maja 2014 r. organ, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawiadomił skarżącego, że mimo wezwania pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. do przedłożenia dokumentów (i wymieniając dokumenty ujęte w piśmie z tego dnia) wniosek nie został uzupełniony, wobec czego należało pozostawić go bez rozpoznania.
W myśl udzielonego pouczenia w piśmie z dnia 29 maja 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Starosty Powiatu, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi.
W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy skarżący zarzucił, że organ naruszył art. 6, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 §1, art. 37 § 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że złożony przez niego wniosek spełniał wszelkie wymogi formalnoprawne, a organ w jego ocenie pozostaje w bezczynności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie stwierdzając, że skarżący nie przedłożył dokumentów wymaganych art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.27 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z treści skargi wynika, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu z uwagi na pozostawienie bez rozpoznania - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - jego wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej pojazdu oraz wydanie skierowania do upoważnionej stacji kontroli pojazdów celem nabicia numeru nadwozia, podwozia lub ramy dla w/w pojazdu w związku z prawomocnym orzeczeniem sądu ustalającym prawo własności pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu.
W myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (publ. ONSAiWSA z 2014 r. nr 1, poz. 2).
Przepis art. 52 ust. 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.
Rozważenia wymagało, czy organ pozostawiając bez rozpoznania wniosek skarżącego pozostawał w bezczynności.
Organ uznał, że do rozpoznania merytorycznego wniosku skarżącego niezbędne było przedłożenie przez niego dokumentów, wymienionych w treści zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Kwestię nadania cech identyfikacyjnych pojazdu normuje art. 66 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. 2012 r., poz.1137 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Zgodnie z art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy, Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu.
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66a ust. 5 ustawy, Minister Infrastruktury w dniu 21 października 2011r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz.U. z 2011r. nr 236, poz.1401), zwane dalej "rozporządzeniem", które w § 2 ust. 1 stanowi, że cechę identyfikacyjną, którą w przypadku pojazdów określonych w art. 66a ust. 2 ustawy jest numer nadwozia, podwozia lub ramy, nadaje się na wniosek właściciela pojazdu.
Ponadto § 2 ust. 2 rozporządzenia określa, jakie dokumenty dołącza się do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej różnego rodzaju pojazdów.
Do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy, właściciel pojazdu- zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia- dołącza prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu.
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia numer nadwozia, podwozia lub ramy umieszcza, na nadwoziu, podwoziu lub ramie oraz tabliczce znamionowej zastępczej, stacja kontroli pojazdów wskazana w decyzji starosty właściwego w sprawach rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 83a ust. 7 ustawy.
Jest to stacja kontroli pojazdów, wobec której – w myśl art. 83a. ust.7 ustawy- starosta wyraził zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu.
Wniosek skarżącego dotyczył pojazdu, o jakim mowa w art. 66 a ustawy, co wynika z pozostałych dokumentów dołączonych do wniosku- postanowienia o umorzeniu śledztwa i opinii biegłego z zakresu badań mechanoskopijnych – czyli takiego pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna została sfałszowana.
W tej sytuacji skarżący powinien dołączyć do przedmiotowego wniosku – zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia- prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności tego pojazdu. Taki dokument został przez skarżącego przy wniosku złożony.
W ocenie Sądu organ przy wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku zasugerował się faktem, że w tym samym czasie skarżący złożył jeszcze inny wniosek - o rejestrację czasową pojazdu, i oba wnioski potraktował jednakowo. Tymczasem dokumentem wymaganym przy wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej, w stanie faktycznym sprawy, było prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu.
Ponadto w § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia wskazano, że do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej właściciel pojazdu dołącza dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd jest zarejestrowany.
Skoro – jak wynikało z treści drugiego wniosku skarżącego o rejestrację czasową przedmiotowego pojazdu, którego treść była organowi znana - pojazd nie był w czasie składania wniosku zarejestrowany (czyli nie została spełniona przesłanka pojazd "jest" zarejestrowany), złożenie dowodu rejestracyjnego przez skarżącego nie było wymagane.
Wobec powyższego uznać należało, że organ, nie rozpoznając merytorycznie przedmiotowego wniosku pozostawał w bezczynności, przy czym nie można jej uznać za rażąco naruszającą prawo, bowiem między złożeniem wniosku a pismem organu, zawiadamiającym skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania upłynęło sześć tygodni.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 §1 p.p.s.a. uwzględnił skargę.
Zadaniem organu będzie merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o nadanie i umieszczenie cechy identyfikacyjnej pojazdu, w terminie określonym w punkcie 1 wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze treść art. 149 § 1 zd.2 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.