Uzasadnienie
K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której zarzucili Prezesowi Sądu Apelacyjnego bezczynność "w sprawie z zawiadomienia z dnia 24 czerwca 2013 r. znak [...] o wykup naszej nieruchomości".
Wnieśli o zobowiązanie Prezesa Sądu Apelacyjnego do wydania zarządzenia w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego podał, że pozew K. i R. R., wniesiony przeciwko Prezydentowi miasta B. o "zaniechanie naruszenia środowiska i naprawę szkód", został oddalony prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt [...].
Wskazano też, że wszystkie sprawy, które były inicjowane przez skarżących w związku z tą sprawą, i które wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w G. zostały rozstrzygnięte. Ponadto w żadnej z tych spraw Sąd nie dopuścił się bezczynności. Dlatego zarzuty podniesione przez skarżących w skardze są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 w zw. z pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna, o ile dotyczy niewydania przez właściwy organ:
- 1. decyzji administracyjnej;
- 2. postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienia, które kończy postępowanie, względnie postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. innego niż określone w pkt 1 - 3 aktu lub niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, jeżeli ten akt lub czynność dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie nie występuje żadna z sytuacji wymienionych powyżej.
Skarżący, jak wynika z treści skargi, upatrują bezczynności organu w braku załatwienia sprawy po wystosowaniu przez organ pisma z dnia 24 czerwca 2013 r.
Pismo to jest odpowiedzią na skargę skarżących z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie "naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki", bowiem w ocenie skarżących sytuacja taka dotyczy postępowania z ich skargi z dnia 21 marca 2013 r.
W piśmie z dnia 24 czerwca 2013 r. organ informował skarżących o czynnościach podjętych w sprawach przez nich inicjowanych.
Tak więc skarga skarżących, wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dotyczy w istocie braku działania (w ocenie skarżących) w sprawie skargi złożonej przez skarżących do sądu powszechnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.1843 ze zm.).
Żaden przepis tej ustawy nie daje sądowi administracyjnemu umocowania do dokonywania jakiejkolwiek kontroli czynności podejmowanych w takich sprawach, jeżeli dotyczą one sądów powszechnych.
Nie należy też do właściwości sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, czy jakikolwiek organ jest zobowiązany do dokonania jakiejkolwiek czynności związanej z tym postępowaniem.
Skoro materia będąca przedmiotem skargi nie mieści się w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Należy też poinformować skarżących - z uwagi na ich wniosek zawarty w piśmie z dnia 6 listopada 2013 r. o połączenie ze sprawą III SAB/Gd 77/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jeszcze 154 spraw, że zgodnie z art. 111 § 1 p.p.s.a. sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą.
Wskazane przez skarżących sprawy są albo zakończone, albo są to sprawy, które nie mogły być objęte jedną skargą, bowiem dotyczą innych stron lub inny jest ich przedmiot. W tej sytuacji połączenie spraw nie było możliwe.