Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2008 r. K. W. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz załączonych dokumentów wynika, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest wojskowa renta rodzinna w wysokości 986,72 zł netto miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 144 zł miesięcznie, nie posiada jakiegokolwiek majątku.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jej wydatki z tytułu czynszu (599,90 zł), zużycia energii (99,33 zł), korzystania z telefonu (35,44 zł), telewizji kablowej (63 zł), zakupu środków czystości (100 zł), zakupu leków (300 zł), dojazdów do lekarzy specjalistów (100 zł) wynoszą ogółem 1 297,67 zł miesięcznie, tj. przekraczają uzyskiwane przez nią dochody. Załączone dokumenty źródłowe potwierdzają fakt ponoszenia większości wydatków wskazanych we wniosku.
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w przepisach art. 243 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej – P.p.s.a. stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Umożliwia ona dostęp do sądu podmiotom, które nie są w stanie samodzielnie pokryć całości kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Przywołane powyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a.. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia stronie faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu oraz aktualną sytuację życiową skarżącej, a w szczególności wysokość oraz źródło jej dochodów, potwierdzoną załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, uznać należało, że wykazała ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.