Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r., nr [...] Starosta działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98. poz. 1071 ze zm.) odmówił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A Sp. z o.o. w W. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia w trybie autokontroli organ pierwszej instancji przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem jego rozpoznania.
Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. A Sp. z o.o. w W. złożyła do organu odwoławczego wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia złożonych zażaleń.
Pismem datowanym na dzień 3 października 2013 r. A Spółka z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego powołując się na treść art. 52 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca wskazała, że do chwili obecnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło żadnego rozstrzygnięcia w jej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wniesienie skargi na bezczynność organu nie zostało poprzedzone wyczerpaniem środków warunkujących jej dopuszczalność tj. przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne załatwienie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W sprawie ze skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "k.p.a."). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Do wnoszącego skargę na bezczynność należy zatem wykazanie, że skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy A Sp. z o.o. w W. nie spełniła wymogu zawartego w art. 37 § 1 k.p.a. polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W istocie bowiem skarżąca wezwania, o którym mowa w tym przepisie nie wystosowała, a wymogu tego nie spełnia wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia zażaleń z dnia 26 sierpnia 2013 r. Skarżąca spółka powołała w tym wniosku przepis art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy o własności lokali wskazując przy tym, iż jej wniosek nie wymaga merytorycznych i formalnych uzasadnień jak w przypadku spraw skomplikowanych i dlatego też może być rozpatrzony bez zbędnego oczekiwania. Z jego treści nie wynika zaś, aby skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności w rozpoznaniu jej zażalenia. Wniosek zawiera jedynie przytoczenie przepisu i stwierdzenie, że sprawa nie jest skomplikowana, co nie spełnia wymogu wezwania z art. 37 k.p.a.
Podkreślić zaś należy, że zarówno zażalenie, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować jako środki zaskarżenia, których wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi.
Wniesienia takiego środka zaskarżenia nie może zastępować wniosek o przyspieszenie rozpoznania zażaleń, w którym skarżąca nie powołuje się na bezczynność organu.
W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega musi odrzuceniu.
Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku bezczynności organu odwoławczego, skarżąca może wnieść skargę ponownie, wzywając organ uprzednio, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., do usunięcia naruszenia prawa.