Uzasadnienie
W dniu 31 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga C. S. na bezczynność Starosty Lęborskiego w udzieleniu informacji publicznej.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wnioskiem z dnia 17 maja 2022 r. C. S. wystąpił do Starosty Lęborskiego o udzielenie informacji publicznej w sprawie przebudowy drogi gminnej położnej na działce nr [...] stanowiącej ulicę nad S. w L., poprzez wskazanie, czy Wójt Gminy N. zgłosił w Starostwie roboty budowlane, określone w załączonym do wniosku porozumieniu z dnia 29 marca 2021 r. nr [...] zawartym pomiędzy wykonawcą robót a wskazaną gminą. Wnioskodawca wystąpił o przesłanie kserokopii zgłoszenia robót budowlanych.
Pismem z dnia 25 maja 2022 r. Starosta Lęborski poinformował wnioskodawcę, że w dniu 23 kwietnia 2021 r. został złożony wniosek zgłoszenia przez inwestora prywatnego w porozumieniu z gminą N. Wnioskiem datowanym na dzień 12 lipca 2022 r., który wpłynął do organu w dniu 14 lipca 2022 r. C. S. wystąpił o udzielenie informacji publicznej w sprawie przebudowy opisanej wyżej drogi gminnej, poprzez:
- - udostępnienie informacji o zakresie i sposobie wykonywania zgłoszonej przebudowy drogi publicznej,
- - przesłanie na adres korespondencyjny wnioskodawcy kserokopii zgłoszenia robót budowlanych wraz z załącznikami złożonego przez inwestora w porozumieniu z gminą N. Pismem z dnia 25 lipca 2022 r. Starosta Lęborski wezwał wnioskodawcę na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do wykazania w terminie 14 dni, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 cyt. ustawy.
W piśmie z dnia 2 sierpnia 2022 r. C. S. wskazał, że przedmiotowa informacja publiczna jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. W wyniku robót budowlanych ograniczono miejscami szerokość drogi do 3 m przez wykopanie rowu odwadniającego na tej drodze. Dwukierunkowy ruch pojazdów na tak wąskiej drodze stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia pieszych. Ponadto tereny przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną wokół tej drogi oznaczone są w planie miejscowym symbolami 07.MN oraz 10MN, natomiast nie mają dostępu do drogi publicznej. Wnioskodawca zaznaczył, że w świetle przepisów Prawa budowlanego dostęp do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym do podjęcia inwestycji na działce. Podobnie nie jest dopuszczalny podział nieruchomości, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Dostęp terenu do drogi publicznej jest też kluczowym warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Pismem z dnia 12 sierpnia 2022 r. Starosta Lęborski poinformował C. S., że w odpowiedzi na wniosek w sprawie o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...] obręb [...] L. w N. przysyła kopie zgłoszenia robót budowlanych wraz z załącznikami.
Pismem datowanym na dzień 8 września 2022 r., które wpłynęło do organu w dniu 9 września 2022 r. C. S. wystąpił do Starosty Lęborskiego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sprawie przebudowy opisanej ww. drogi poprzez wskazanie "kto jest autorem i z kim uzgodniono zakres prac w zamach przebudowy ww. drogi, a także kto jest autorem odręcznej deklaracji, że warunki określone przy uzgodnieniu branżowym będą brane pod uwagę podczas realizacji inwestycji". Ponadto wskazując na art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskodawca wystąpił o nadesłanie mu na adres korespondencyjny kserokopii oświadczenia inwestora prywatnego o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, pełnomocnictwa do reprezentowania inwestora przed Starostą Lęborskim w sprawie przebudowy drogi publicznej położnej na działce nr [...] oraz zaświadczenia o braku sprzeciwu do zgłoszenia przebudowy ww. drogi, o które wnosił inwestor prywatny w piśmie z dnia 21 kwietnia 2021 r.
Pismem z dnia 13 września 2022 r. organ przesłał skarżącemu kopie dokumentów: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz upoważnienie do reprezentowania inwestora. Równocześnie organ poinformował wnioskodawcę, ze ww. dokumenty zostały zanonimizowane z uwagi na prywatność osoby fizycznej zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano także, że Starosta nie jest w posiadaniu zaświadczenia o braku sprzeciwu do zgłoszenia ponieważ nie zostało ono wystawione z uwagi na brak dokonania opłaty skarbowej.
Nadto na zawarte we wniosku pytania udzielono odpowiedzi, że nie można wskazać personaliów osoby będącej autorem zakresu prac oraz odręcznej deklaracji z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Natomiast zakres prac uzgodniony został z E., O. S.A., G., P. W dniu 17 marca 2023 r. C. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty Lęborskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący upatruje bezczynności organu w nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z wnioskami z dnia 12 lipca 2022 r. oraz z dnia 8 września 2022 r. przez co w sprawie doszło do naruszenia w ocenie strony art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wystąpił o zobowiązanie Starosty Lęborskiego do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskami z dnia 12 lipca 2022 r. oraz z dnia 8 września 2022 r. oraz o zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przy piśmie z dnia 12 sierpnia 2022 r. Starosta Lęborski nadesłał tylko część oczekiwanych dokumentów, które poddano anonimizacji. W związku z powyższym część nadesłanych dokumentów stała się nieczytelna i straciła przymiot informacyjny będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarówno na zgłoszeniu z dnia 21 kwietnia 2021 r., jak i na korekcie zgłoszenia z dnia 7 maja 2021 r. zasłonięto dane dotyczące inwestora. Podobnie nadesłane porozumienie Wójta Gminy z wykonawcą robót budowlanych, pozbawiono numeru umowy, daty zawarcia umowy, a także danych wykonawcy robót.
Ponadto z nadesłanych kserokopii uzgodnień branżowych wyeliminowano numery oraz daty uzgodnień, a także zasłonięto dane specjalistów ustalających warunki uzgodnień. W tej sytuacji stopień anonimizacji wskazanych dokumentów doprowadził do stanu, że faktycznie mamy do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokumenty poddane anonimizacji stały się nieczytelne. Ponadto skarżący wskazał, że nie nadesłano mu kserokopii oświadczenia prywatnego inwestora o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane a także kserokopii pełnomocnictwa do reprezentowania inwestora przed Starostą w sprawne przebudowy ww. drogi.
Skarżący wskazał, że w dniu 9 września 2022 r. złożył w Starostwie Powiatowym za pośrednictwem Poczty Polskiej kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie przebudowy ww. drogi. Jednak do czasu sporządzenia skargi, Starosta Lęborski nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji, zatem pozostaje on w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w sprawie doszło do opóźnienia, lecz błąd ten został przez organ naprawiony.
Wyjaśniono, że na wniosek z dnia 8 września 2022 r. (data wpływu do organu 9 września 2022 r.) została przygotowana w dniu 13 września 2022 r. odpowiedź i następnie przekazano ją do podpisu i wysłania. Wskutek otrzymania skargi na bezczynność, przeanalizowano księgę nadawczą korespondencji wychodzącej z urzędu i stwierdzono brak nadania odpowiedzi na wniosek z dnia 8 września 2022 r. Po szerszej analizie okazało się, że ww. przesyłka została omyłkowo schowana do segregatora z aktami sprawy przez stażystkę odpowiedzialną za wysyłkę korespondencji i odpowiedź finalnie nie dotarła do wnioskodawcy. Pracownik merytoryczny odpowiedzialny za przedmiotową odpowiedź nie posiadał informacji, że przygotowane pismo nie zostało do wnioskodawcy wysłane. W celu naprawienia powstałego błędu, Wydział Budownictwa po otrzymaniu skargi na bezczynność dnia 27 marca 2023 r. wystosował do strony pismo wyjaśniające i w załączeniu przesłał wnioskodawcy przygotowaną w dniu 13 września 2022 r. odpowiedź.
Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, C. S. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2023 r. wskazał, że skarga na bezczynność pozostaje zasadna, ponieważ do tej pory Starosta Lęborski udostępnił tylko fragmenty wnioskowanej informacji, a anonimizacji dokumentów nadesłanych przy pismach z dnia 12 sierpnia 2022 r. oraz z dnia 27 marca 2023 r. dokonano z naruszeniem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący zaznaczył, że treść umowy cywilnoprawnej, której jedną ze stron jest organ administracji publicznej, stanowi informację publiczną. Wobec tego informacje zawarte w umowach o świadczenie usług, których stroną jest instytucja publiczna, należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z tym stanowiskiem prawem do prywatności nie są objęte widniejące w umowie cywilnoprawnej takie dane jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy czy wysokość wynagrodzenia. Na tej podstawie skarżący wywiódł, że prawem do prywatności nie są objęte widniejące na umowie – porozumieniu miedzy Wójtem Gminy N., a inwestorem prywatnym, takie dane jak imię i nazwisko, data zawarcia umowy czy numer umowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (art. 3 § 2 p.p.s.a.) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011, s. 109; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zatem zbadanie, czy organ w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidacja opieszałości organu.
Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej także jako "u.d.i.p.", o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może rozpoznając wniosek dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej;
- 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania;
- 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Starosta Lęborski należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.
W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art.
6. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).
W sprawie zasadniczo nie było sporne, że żądanie skarżącego dotyczy udostępnienia informacji publicznej.
Organ wskazywał na konieczność zanonimizowania przesłanych skarżącemu odpisów dokumentów, z uwagi na prawo do prywatności osoby fizycznej, powołując się na normę art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nadto na tej samej podstawie organ odmówił udostępnienia informacji o osobach autora projektu i autora deklaracji, że warunki określone przy uzgodnieniu branżowym będą brane pod uwagę podczas realizacji inwestycji, zamieszczonej na dokumencie określającym zakres prac w ramach zadania "Przebudowa drogi działka nr [...] obręb L.".
Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Postanowienia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. rozwijają przyjęty w Konstytucji paradygmat proporcjonalnego ważenia praw i wolności różnych podmiotów. Z jednej strony ustanawiają powszechny dostęp do informacji publicznej, z drugiej zaś wprowadzają ograniczenia tego prawa, jeżeli jego realizacja prowadziłaby do nieproporcjonalnego pokrzywdzenia podmiotu, którego ta informacja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 2257/21).
Sąd rozważał kwestię anonimizacji dokumentów i odmowy udostępnienia informacji publicznej decyzją. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien – w oparciu o art. 16 u.d.i.p. wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych.
Odnosząc się do kwestii zanonimizowania udostępnionych informacji, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dane o kontrahentach jednostki samorządu terytorialnego, takie jak ich imiona i nazwiska, podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej - i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. wyroki NSA z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 213/14, z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 531/14). Pogląd taki wyrażono także w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r. o sygn. akt I CSK 190/12 opubl. w OSNC 2013, Nr 5, poz. 67). Każda osoba zawierająca umowę z organem musi się liczyć z możliwością udostępniania danych dotyczących tych umów na podstawie przepisów u.d.i.p. Wobec kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej zważywszy zwłaszcza na to, że nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi.
Do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Nie znaczy to, by każda informacja dotycząca określonej osoby była informacją z dziedziny jej życia osobistego. Ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy cywilnoprawne z jednostką samorządu terytorialnego nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Pogląd ten jest podzielany także przez skład orzekający w niniejszej sprawie, jako odpowiadający funkcji instytucji dostępu do informacji publicznej.
Żądanie wniosku dotyczyło informacji związanych z realizacją przebudowy drogi gminnej. Kwestia ta niewątpliwie dotyczy sprawy publicznej. Brak jest podstaw do anonimizacji danych dotyczących przebudowy drogi publicznej, nawet jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zawartego z Gminą porozumienia przez prywatnego inwestora. Imię i nazwisko wykonawcy robót oraz numer i data umowy dotyczącej realizacji drogi publicznej podlegają zatem udostępnieniu. Podobnie ocenić należy pozostałe kwestie dotyczące autora projektu przebudowy drogi oraz deklaracji, że warunki określone przy uzgodnieniu branżowym będą brane pod uwagę podczas realizacji inwestycji.
Dokonana przez organ anonimizacja udostępnionej skarżącemu dokumentacji została, wobec powyższego, uznana przez Sąd za niezasadną.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie wskazuje się, że udzielenie informacji niepełnej nie uwalnia od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (zob.m.in. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4455/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Go/21). Przedstawienie informacji niepełnej świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 161/12).
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do pełnego rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku, sprecyzowanego w dwóch wniesionych przez skarżącego pismach. Obowiązek rozpoznania wniosku dotyczy informacji przez organ posiadanych i nieudostępnionych z uwagi na zanonimizowanie dokumentów z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym pojęcie rażącego naruszenia prawa odnoszone jest do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku znaczącego opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawionego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, postanowienie NSA z 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13). Co do zasady, organ winien rozpoznać wniosek skarżącego w terminie 14 dni od daty wpłynięcia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Termin ten został przez organ wielokrotnie i niezasadnie przekroczony. Popełniony przez pracownika błąd w tym zakresie nie może stanowić usprawiedliwienia organu, bowiem organ odpowiada za działania zatrudnionych przez siebie osób, przy pomocy których realizuje swoje obowiązki.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nałożył na organ grzywnę w wysokości 500 zł. Nałożenie na organ grzywny ma w przedmiotowej sprawie charakter prewencyjny i powinno służyć zdyscyplinowaniu organu w celu sprawniejszej organizacji pracy i rozpoznawania złożonych wniosków, z drugiej strony nałożona grzywna stanowi dla organu sankcję za zaistniałą bezczynność.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.