Uzasadnienie
A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W uzasadnieniu podała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ustawowym terminie nie rozpatrzyło jej odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...]. Wezwała organ do rozpatrzenia jej sprawy pod rygorem skierowania skargi do sądu, ale organ nadal nie wydał decyzji. Wniosła o zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego w terminie 14 dni i nałożenie grzywny w wysokości 30.000 zł na budowę kościoła św. Faustyny Kowalskiej w P.. Domagała się zobowiązania organu do ukarania pracownika za nie załatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 38 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że do dnia dzisiejszego sprawa nie została załatwiona, wobec czego wniosło o uwzględnienie skargi na bezczynność i wyznaczenie terminu rozpoznania sprawy. Odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 30 listopada 2012 r. w przedmiocie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku okresowego wpłynęło w dniu 18 grudnia 2012 r. Ponadto w dniu 21 stycznia 2013 r. wpłynęło pismo skarżącej, wzywające organ do rozpatrzenia wniesionego odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy skarżąca zachowała wymogi formalne do wniesienia skargi na bezczynność organu, poprzez uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia.
Środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. jest przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wnoszone do organu wyższego stopnia, a w przypadku gdy nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z uwagi na to, że skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nie ma organu wyższego stopnia, środkiem zaskarżenia będzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca wezwała organ odwoławczy do załatwienia sprawy w dniu 16 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego). Pismo wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 21 stycznia 2013.
Pismo to, w którym skarżąca wzywa organ do rozpatrzenia odwołania należy uznać za spełniające wymogi z art. 37 § 1 k.p.a., wobec czego jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak pismo to potraktowało także Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tak więc wymogi formalne do wniesienia skargi zastały zachowane.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy stwierdzić, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność należy ustalić, czy organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje czynności lub nie zakończył prowadzonego postępowania stosownym aktem.
W sprawie niniejszej skarga dotyczyła bezczynności organu odwoławczego, który winien wydać akt dotyczący odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 35 ust. 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie skarżącej wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w dniu 18 grudnia 2012 r.
Do chwili obecnej odwołanie to nie zostało rozpoznane, tak więc bezczynność organu w sprawie niniejszej jest niewątpliwa.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu (...). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia odwołania w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku).
W ocenie Sądu z okoliczności sprawy nie wynika, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 18 grudnia 2012 r. Skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącą w styczniu 2013 r., niedługo po upływie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy przez organ. Ponadto Sądowi z urzędu jest znana sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku).
Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Z wnioskiem takim wystąpiła w sprawie niniejszej skarżąca.
Zdaniem Sądu nie stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy wyklucza możliwość wymierzenia organowi grzywny przez Sąd.
Z tego względu Sąd oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. ustawy (pkt 3 wyroku).
Nadmienić należy, że nawet w przypadku wymierzenia przez sąd organowi grzywny sąd ten nie mógłby wskazać, że powinna być ona wpłacona na konkretny cel, tak jak chciałaby skarżąca.
Jednocześnie należy wskazać, że brak jest przepisów prawa, które umożliwiałyby sądowi administracyjnemu nakazanie organowi administracji publicznej pociągnięcie pracownika do odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 38 k.p.a.