Uzasadnienie
W dniu 31 marca 2023 r. M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, 3) art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ww. ustawy polegające na nierozpoznaniu w terminie sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 5 grudnia 2022 r. w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie poprzez udzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego, 2) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", 4) zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący wyjaśnił, że na podstawie wniosku złożonego w dniu 5 grudnia 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do organu o wskazanie na adres poczty elektronicznej: 1. Czy spółka wykonuje usługi odbioru i transportu odpadów z nieruchomości zamieszkałych na rzecz Gminy K.? 2. W razie odpowiedzi twierdzącej, o informację w jakim trybie została wyłoniona jako wykonawca? 3. W przypadku, w którym spółka w K. wykonuje tego rodzaju usługi, zwrócił się o przesłanie skanu umowy.
Wniosek został wysłany na adres poczty elektronicznej organu, tj. sekretariat@[...].pl. Do dnia złożenia skargi informacja publiczna nie została udostępniona, ani też nie wydana została w przedmiotowej sprawie żadna decyzja.
W odpowiedzi na skargę Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na zaniechanie przez skarżącego obowiązku wniesienia ponaglenia. Nadto organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu 6 kwietnia 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Brak odpowiedzi w wymaganym terminie został spowodowany przekierowaniem wniosku do tzw. spamu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje ona m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do podniesionej przez organ kwestii formalnej należy stwierdzić, że wywiedziona w niniejszej sprawie skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, mimo że skarżący nie wniósł ponaglenia. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. nie ma bowiem zastosowania do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, a złożenie skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzone złożeniem ponaglenia (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I OSK 525/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W dalszej kolejności wskazać należy, że choć skarżący w punkcie drugim skargi wskazał, że wnosi o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to w istocie z treści nadesłanej skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności organu (Z. Sp. z o.o. w J.) i tak też została rozpoznana przez Sąd. Skarżący w skardze bowiem zarzucał konsekwentnie, że organ ani nie udostępnił mu - na skutek złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej - żądanych informacji, ani nie wydał stosownej decyzji. Okoliczności te świadczą o postawieniu organowi przez skarżącego zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).
Realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, tj.: przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwana dalej "u.d.i.p."; adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia; obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu tejże informacji.
Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Wniosek został skierowany do Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J., która jest spółką komunalną, w której całość udziałów posiada Gmina S. i która wykonuje zadania publiczne z zakresu gospodarki komunalnej. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że spółka, do której skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.
Udostępnieniu podlega w szczególności informacja o przedmiocie działalności i kompetencjach podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c u.d.i.p.), trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p.), majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu i nie było sporne między stronami, że pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 5 grudnia 2022 r., dotyczące działań inwestycyjnych gminy o charakterze publicznym, wykonywanych poprzez spółkę komunalną, związanych z realizacją gospodarki komunalnej na rzecz sąsiedniej Gminy K., a finansowanych ze środków publicznych, w tym ewentualnego sposobu wyłonienia spółki jako wykonawcy oraz treści zawartej umowy, stanowią informację publiczną. W konsekwencji powyższego organ, do którego ten wniosek został skierowany, zobowiązany był do podjęcia przewidzianych prawem działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany był terminem 14 dni, jaki ustawodawca nakłada na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja nie mogła być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany był do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Co istotne, zgodnie z wolą ustawodawcy taka informacja również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, na co jasno wskazuje zwrot "powiadamia w tym terminie". Oznacza to, że wprawdzie dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, jednakże pod warunkiem, że wnioskodawca zostanie o tym poinformowany przed upływem tych 14 dni wraz z podaniem przyczyn opóźnienia oraz nowym terminem udostępnienia informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 107/20, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.
Jak wynika z treści skargi oraz odpowiedzi na skargę organ, po otrzymaniu skargi (31 marca 2023 r.), udzielił skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2023 r. żądanych informacji. Organ wyjaśnił, że brak wcześniejszej odpowiedzi wynikał z przeoczenia wniosku nadesłanego drogą poczty elektronicznej (wiadomość została umieszczona w folderze SPAM).
Mając jednak na uwadze treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazać należy, że udzielenie w dniu 6 kwietnia 2023 r. żądanej informacji nastąpiło z opóźnieniem, gdyż nie nastąpiło bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni po otrzymaniu wniosku. Za datę otrzymania wniosku przez organ należy uznać bowiem dzień 5 grudnia 2022 r. Nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może obciążać wnioskodawcy. Należy zauważyć, że podanie przesłane na adres poczty elektronicznej urzędu spełnia wszystkie wymagania pozwalające zakwalifikować je jako wniosek o udostępnienie informacji w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powołanej ustawy wynika bowiem, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest co do zasady wszczynane na wniosek pisemny, w którym to pojęciu mieści się zarówno pisemny wniosek przesłany pocztą tradycyjną, złożony za pomocą systemu ePUAP, czy też złożony za pomocą poczty elektronicznej, to jest również wtedy, gdy do autoryzacji pisma nie jest używany kwalifikowany podpis elektroniczny.
Wniosek o udzielenie informacji może mieć w tym zakresie zatem w zasadzie dowolną postać, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 11/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tego rodzaju elementy niewątpliwie zostały zawarte w wiadomości elektronicznej wysłanej przez skarżącego w dniu 5 grudnia 2022 r. na adres elektronicznej skrzynki pocztowej sekretariatu Z. Sp. z o.o. w J. Do obowiązków organu administracji publicznej, jak i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oraz podległych im jednostek organizacyjnych należy taka konfiguracja poczty elektronicznej tych podmiotów (w tym filtrów antyspamowych, czy automatycznego usuwania wiadomości itp.) oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej tych podmiotów (obsługa poczty przez pracowników) aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przysłanych na oficjalny adres e-mail podań, właśnie wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich także drogą elektroniczną (por. postanowienia NSA z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15, z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skutki błędów, trudności czy nieprawidłowości w zakresie obsługiwania przez organy administracji publicznej systemów służących do oficjalnej komunikacji z tymi organami (w tym tak systemu poczty elektronicznej, jak i odrębnie systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów wnioskodawców (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., poz. I OZ 1414/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający, zgadzając się z przywołanymi stanowiskami stwierdza, że skuteczne wysłanie wiadomości e-mail przez skarżącego pozwalało na domniemanie, że wniosek trafił do spółki. Fakt otrzymania wiadomości e-mail został zresztą jednoznacznie przez nią przyznany. Spółka wyjaśniła, że brak odpowiedzi w terminie wynikał jedynie z przeoczenia, ponieważ e-mail trafił do folderu SPAM. Jak jednak wskazano wyżej okoliczność, że organ nie odczytał prawidłowo skierowanej do niego widomości nie może obciążać wnioskodawcy i uzasadnia przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności w terminowym rozpoznaniu wniosku strony. Podanie do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej przez organ należy, zdaniem Sądu, traktować bowiem jako wiążące zobowiązanie, że wiadomości wysłane na wskazany adres będą odbierane. Dotyczy to również pozostałych podmiotów wykonujących zadania publiczne, a obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.
Skoro zatem wniosek o udzielenie informacji jest datowany w przedmiotowej sprawie na dzień 5 grudnia 2022 r., a udzielenie informacji publicznej nastąpiło w dniu 6 kwietnia 2023 r., to Z. Sp. z o.o. w J. dopuściła się bezczynności. Wniosek nie został bowiem rozpoznany w terminie 14 dni (13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też w stosownym czasie nie powiadomiono wnioskodawcy o adekwatnych powodach opóźnienia i nowym terminie udzielenia informacji publicznej (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Podkreślić przy tym należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana.
Skoro zatem po wniesieniu skargi organ (Z. Sp. z o.o.) udzielił informacji publicznej w opisanym wyżej zakresie, tym samym Sąd nie był uprawniony do zobowiązywania organu do rozpoznania wniosku z dnia 5 grudnia 2022 r., czego domagał się skarżący w skardze. W dacie rozpoznawania sprawy przez tutejszy Sąd nie można już mówić o bezczynności organu, ponieważ stan bezczynności ustał wraz z udzieleniem skarżącemu żądanej informacji.
Przepis art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. jednoznacznie określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. W świetle tej regulacji Sąd nie jest uprawniony do zawarcia w wydawanym orzeczeniu innych, nieprzewidzianych przez ustawodawcę rozstrzygnięć. Ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi, nie uzasadnia umorzenia postępowania, lecz skutkuje stwierdzeniem dopuszczenia się bezczynności przez organ (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), któremu nie towarzyszy jednak rozstrzygnięcie zobowiązujące organ do dokonania czynności, która wszakże została już przez organ dokonana. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził w konsekwencji, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.
Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.
Tak więc, kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skoro mimo upływu ponad czterech miesięcy od wpłynięcia wniosku spółka nie załatwiła sprawy. Powinna była ona sprawę załatwić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, mimo to termin na udzielenie skarżącemu informacji publicznej został przekroczony przez spółkę parokrotnie. W ocenie Sądu fakt, że spółka dopiero po skierowaniu skargi na bezczynność zorientowała się, że wniosek skarżącego trafił do spamu świadczy o braku staranności w obsłudze poczty elektronicznej przez spółkę. Regularne sprawdzanie także innych, tzw. skrzynek, niż odbiorcza pozwoliłoby spółce uniknąć zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji, a przynajmniej umożliwić dużo szybsze uzyskanie żądanej informacji publicznej przez wnioskujący podmiot. Powyższe okoliczności uzasadniały, oparte na art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczenie zawarte w punkcie 2. sentencji wyroku.
Jednocześnie okoliczności opisane powyżej, wobec treści wniosku zawartego w skardze, uzasadniały wymierzenie organowi grzywny. Sąd nie znalazł jednak podstaw do nałożenia na spółkę grzywny w żądanej przez skarżącego wysokości. Celem grzywny jest oddziaływanie mobilizujące i prewencyjne na organ, jak również represyjne.
W ocenie Sądu grzywna w kwocie 500 zł będzie wystarczająca i spełni swój cel tak represyjny, jak i mobilizujący organ w przyszłości do prawidłowej organizacji kontroli wpływającej korespondencji na adres poczty elektronicznej organu. Sąd miał też na uwadze szybką reakcję spółki i udzielenie skarżącemu żądanej informacji po ustaleniu, że wniosek skarżącego do spółki wpłynął.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie 4. wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.