Uzasadnienie
Pismem z 26 czerwca 2021 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy (dalej: organ) w przedmiocie wniosku o pożyczkę dla mikroprzedsiębiorców oraz wniosek o nałożenie na organ kary wraz z ustanowieniem pełnomocnika procesowego z urzędu. W dniu 23 kwietnia 2020 r. skarżący wystąpił z wnioskiem do Powiatowego Urzędu Pracy o pożyczkę dla mikroprzedsiębiorców w trakcie weryfikacji przedmiotowego wniosku organ ustalił że wnioskodawca przebywa w Areszcie Śledczym w G. oraz, że posiada znaczne zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne a także że do wypłaty środków wskazał rachunek bankowy w Wielkiej Brytanii.
Nadto organ nie mógł zweryfikować danych niezbędnych do udzielenia pożyczki z uwagi na przebywanie skarżącego w Areszcie Śledczym w G. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując że jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność organu w sprawach do których nie maja zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a."
Ponadto organ podniósł iż w sprawach dotyczących wniosku o udzielenie pożyczki nie można mówić o przewlekłości w postępowaniu, bowiem brak jest przepisów prawa które określają w jakim terminie od dnia złożenia wniosku o przyznanie pożyczki ma być on rozpatrzony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega zakresowi jego kontroli. W zakresie tym mieszczą się kategorie aktów lub czynności organów administracji publicznej wyraźnie wskazane w ustawie. Przede wszystkim ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), w art. 1 wskazuje że normuje ona postepowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych sprawach do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych(sprawy sądowoadministracyjne).
Zatem przez działalność administracji publicznej, która podlega kognicji sądów administracyjnych rozumieć należy każdą sprawę, w której można mówić o stosunku administracyjnym charakteryzującym się nierównorzędnością podmiotów bowiem występuje nadrzędność organu administracji publicznej który w większości przypadków jednostronnie władczo rozstrzyga wyznaczając pozycję pozostałego podmiotu stosunku administracyjnego inaczej niż to jest w stosunkach cywilnoprawnych. Zakres orzekania w sprawach skarg obejmujących kontrolę działalności administracji publicznej wyznacza art 3 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa wniosku o bezczynność organu w przedmiocie zawarcia umowy mikropożyczki między skarżącym a skarżonym nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji i tym samym nie jest stosunkiem administracyjnym, zatem nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Umowa pożyczki bez wątpliwości należy do sfery cywilnoprawnej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła sprawy która nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art 1 i 3 p.p.s.a. Bowiem skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Zaś składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może ona zatem dotyczyć innych czynności.
Odnośnie zawartego w skardze wniosku o ukaranie skarżonego brak jest również podstaw prawnych do wymierzenia kary.
Natomiast kwestia zawartego w skardze wniosku o wyznaczenie adwokata z urzędu została rozstrzygnięta zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. z którego wynika, że prawo pomocy nie przysługuje stronie jeżeli występuje oczywista bezzasadność skargi. Z tego względu Sąd odmówił przyznania prawa pomocy odrębnym postanowieniem z dnia 25 października 2021 r. sygn. akt III SPP/GL 140/21.
Wobec przedstawionej powyżej argumentacji, nie ma podstaw do uznania że sądy administracyjne są właściwe w niniejszej sprawie.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2