Uzasadnienie
Pismem z [...] r., "A" w W. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Rektora "B" w K. (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] r. o udostępnienie informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że [...] r. wnioskodawca skierował do organu na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, drogą e-mailową wniosek o udzielenie informacji i udostępnienie dokumentów w zakresie:
1/ poinformowania, ile ankiet zostało wypełnionych przez studentów w ciągu ostatniego roku, w ramach oceny nauczyciela akademickiego w zakresie wypełniania przez niego obowiązków związanych z kształceniem, o której mowa w art. 18 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w odniesieniu do poszczególnych wykładowców: J. J., B. M., L. B. oraz A. W., oraz 2/ przekazania kopii ankiet wypełnionych przez studentów w ciągu ostatniego roku, w ramach oceny nauczyciela akademickiego w zakresie wypełniania przez niego obowiązków związanych z kształceniem (o której mowa w art. 18 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce), dotyczące wykładowców: J. J., B. M., L. B. oraz A. W. Wnioskodawca wskazał, że domaga się udzielenia informacji w formie elektronicznej, wskazując adres mailowy do przekazania wnioskowanych informacji i dokumentów.
Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z [...] r., w którym odmówił udzielenia żądanych informacji wskazując, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.
Stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądań wniosku, bowiem wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też nie mieści się w katalogu informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, o której mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wyjaśnił przy tym, że informacji publicznej nie stanowią materiały robocze, służące dopiero do ustalenia ostatecznego stanowiska w sprawie. Nie stanowi informacji publicznej element składowy oceny okresowej, który ma służyć wyłącznie do wypracowania ostatecznego stanowiska podmiotu publicznego w zakresie oceny okresowej jego pracowników. Ponadto informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a nie opinii i odczuć studentów odnoszących się do konkretnych studentów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od doręczenia akt oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła organowi naruszenie:
- 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz.U. z 1997r., Nr 8, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę do udostępnienia informacji o działalności osób pełniących funkcje publiczne, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że informacja, o której udostępnienie zwróciło się "A", nie mieści się w zakresie przedmiotowym tego prawa,
- 2. naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że informacja, o której udostępnienie zwróciło się "A", nie stanowi informacji publicznej.:
W uzasadnieniu skargi, "A" wskazało, że informacją publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jest informacja o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także informacja o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej nie obejmuje jedynie informacji, które zostały wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne albo podmioty, które wykonują tę władzę, ale również wszystkie informacje, które odnoszą się w jakimkolwiek stopniu do tych podmiotów bez względu na to, kto te informacje wytworzył. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, w którym stwierdził, że: "o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań".
Przedmiotem wniosku były ankiety, w których studenci i studentki dokonywali oceny nauczycieli akademickich w zakresie wypełnienia przez nich obowiązków związanych z kształceniem. Zgodnie z art. 128 ust. 6 ustawy z dnia Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.
85) oceny te mają być uwzględniane przez rektora podczas okresowej oceny nauczyciela akademickiego. Wobec powyższego, zawnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Co prawda ankiety nie zostały wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne, ale odnoszą się do obowiązków wypełnianych przez nauczyciela akademickiego, który jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. drugie u.d.i.p.. Poza tym o publicznym charakterze zawnioskowanych informacji świadczy fakt, iż rektor jest zobowiązany do uwzględnienia wspomnianych ankiet przy realizacji powierzonych mu w art. 128 ustawy zadań. Informacja publiczna musi należeć do sfery faktów, a organ błędnie ocenił, że zawnioskowane informacje do sfery faktów nie należą. Ponadto, udostępnienie zawnioskowanych informacji pozwoli obywatelom nie tylko na zapoznanie się z oceną wykonywania obowiązków przez nauczycieli akademickich, ale także pozwoli ocenić czy "B" w K. realizuje swoją misję i zadania określone w przepisach prawa z poszanowaniem konstytucyjnych praw i wolności studentów oraz studentek, a w szczególności tych określonych w art. 32 Konstytucji RP oraz art. 70 Konstytucji RP. Jest to tym bardziej istotne, iż w ostatnim czasie pojawiły się doniesienia o bierności władz "B" w K. wobec zgłaszanych w ankietach przypadków molestowania i stosowania wobec studentów przemocy psychicznej. Wskazane informacje stanowią informacje publiczne i jako takie powinny zostać udostępnione przez organ. Z uwagi na fakt, że żądane informacje dotyczą osób pełniących funkcje publiczne, stosownie do art. 5 ust. 2 zd. drugie u.d.i.p., nie znajdzie zastosowania przesłanka ograniczająca prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie stanowisko, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnił, ze informację publiczną stanowi informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tą władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Ankiety sporządzane przez studentów, których wyniki stanowią wyraz subiektywnych ocen osób trzecich na temat nauczycieli akademickich zatrudnionych przez organ nie wypełniają powyższych kryteriów pozwalających na uznanie ich za informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy. Wniosek w tym zakresie nie dotyczy uzyskania informacji o działalności organu, zakresu zadań, obowiązków i kompetencji wykładowców zatrudnionych w organie.
Przedmiotem zainteresowania "A" nie jest zatem jawność działalności organu, ale konkretne dokumenty zawierające oceny ww. osób. Okoliczność, że obowiązek przeprowadzania takich ankiet wynika z art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie uzasadnia jeszcze uznania wnioskowanych informacji za informację publiczną. Mają one charakter wewnętrzny, odnoszą się wyłącznie do osoby ocenianej, stanowią dokument spersonalizowany poprzez zawarcie w nich subiektywnych ocen studentów, co potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 września 2018 r,. sygn. akt I OSK 2434/16, wydanym w podobnym stanie faktycznym dotyczącym udostępnienia m.in. kopii ocen okresowych osób zatrudnionych w służbie cywilnej, a zatem także dokumentów dotyczących konkretnych osób, zatrudnionych w organie publicznym i zawierających subiektywne oceny ich pracy.
Ponadto, wnioskowane ankiety mogą dopiero posłużyć organowi do dokonania oceny danego pracownika, a zatem stanowią tzw. materiały robocze, zmierzające do ustalenia ostatecznego stanowiska w danej sprawie, więc i z tych względów nie mogą być zakwalifikowane jako mające przymiot informacji publicznej.
Organ wskazał, że ankiety zwierające oceny wykładowców nie dotyczą sfery faktów, a zatem i z tej przyczyny nie zasługują na uznanie ich za informację publiczną. Przywołał wyrok z 21 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Łd 53/18, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż "Informacja w postaci wyników ankiety nie stanowi informacji publicznej". W pisemnym uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że informacja publiczna ma dotyczyć sfery faktów, a nie opinii czy odczuć ludzkich, a zatem zważywszy, iż wyniki ankiet odzwierciedlają subiektywne oceny studentów to nie jest uzasadnionym uznanie ich za informację publiczną.
Zatem tego rodzaju dokumenty jak ankiety nie stanowią informacji publicznej, bowiem stanowią dokumenty wewnętrzne, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, służą zgromadzeniu informacji, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy i nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu. Służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu (tak też wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt P 25/12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony skarżącej [...] r. w zakresie objętym żądaniami, co do których organ stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej. W szczególności, organ w ustawowym terminie, pismem z [...] r. poinformował skarżącą, że ankiety wypełniane studentów dotyczące nauczycieli akademickich, stanowią materiał roboczy służący organowi do okresowej oceny pracowników, stanowią wewnętrzną dokumentację organu zawierającą opinie studentów i z tego względu nie mogą zostać uznane za informację publiczną.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności.
Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca wskazała, że podstawą żądania informacji określonych we wniosku z [...] r. są przepisy Konstytucji (art. 61 ust.
- 1) i ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 10 ust. 1).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
Z kolei, w art. 6 u.d.i.p. ustawodawca zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
- 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
- 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
- 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
- 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
- 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniami, które nie dotyczą niniejszej sprawy.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, przede wszystkim wskazać należy, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Z kolei, ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Organ niezwłocznie, bo już [...] r. poinformował stronę skarżącą, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej.
Stanowisko organu w przedmiotowej sprawie jest w ocenie Sądu prawidłowe. Poza sporem jest, że nauczyciel akademicki pełni funkcję publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej, podobnie jak inne osoby zatrudnione w szeroko pojętej sferze publicznej. Nauczyciele akademiccy podlegają okresowej ocenie w trybie przewidzianym w art. 128 ust. 1 - 8 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Kryteria oceny okresowej dla poszczególnych grup pracowników i rodzajów stanowisk oraz tryb i podmiot dokonujący oceny okresowej określa rektor po zasięgnięciu opinii senatu, związków zawodowych, samorządu studenckiego oraz samorządu doktorantów. Uczelnia umożliwia studentom i doktorantom dokonanie co najmniej raz w roku akademickim oceny nauczyciela akademickiego w zakresie wypełniania przez niego obowiązków związanych z kształceniem. Zasady dokonywania tej oceny określa rektor.
Zgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą ocena pracy nauczyciela stanowiła informację publiczną i podlegała udostępnieniu (por. wyrok WSA w Krakowie z 23 kwietnia 2013 r.,sygn. II SAB/Kr 31/13, LEX nr 1326070 i powołane tam orzecznictwo). Istotny przełom w sposobie kwalifikowania oceny okresowej jako informacji publicznej przyniosło rozstrzygnięcie NSA w sprawie oceny okresowej pracownika służby publicznej (por. wyrok NSA z 18 września 2018 r., I OSK 2434/16, LEX nr 2601726). NSA w przywołanym wyroku stwierdził, że ocena okresowa pracownika służby publicznej odnosi się do indywidualnie określonej osoby zatrudnionej w administracji publicznej. Sam fakt, że jest ona obligatoryjnie sporządzana we wskazanych okresach, na urzędowych wzorach arkuszy ocen nie czyni z niej informacji publicznej. Ocena okresowa ma ze swej istoty charakter wewnętrzny, a nadto odnoszący się wyłącznie do osoby ocenianej urzędnika lub pracownika służby publicznej.
Tym samym ocena okresowa, ze względu na swój charakter i treść, jest dokumentem nie tylko zindywidualizowanym, ale również spersonalizowanym, w sensie, w jakim odnosi się ona do subiektywnej oceny podmiotu ją sporządzającego (oceniający) wobec osoby podlegającej takiej ocenie (oceniany). Co więcej, po zapoznaniu ocenianego z kryteriami oceny i terminem sporządzenia oceny na piśmie oryginał arkusza niezwłocznie włącza się do akt osobowych ocenianego (co dodatkowo skutkuje szczególną ochroną owej oceny okresowej). Ocena okresowa nie jest informacją o sprawach publicznych, działalności organów władzy publicznej czy też działalności osób pełniących funkcje publiczne. Niewątpliwie taką informacją publiczną byłaby informacja o tym, czy przełożony sporządził oceny okresowe, ile ich przygotował, w jakich odstępach czasu, względem kogo, czy sporządził ją co do indywidualnie wskazanej osoby. Ocena okresowa pracownika, w tym nauczyciela akademickiego, wiąże się niewątpliwie z dobrami osobistymi ocenianego i ma charakter indywidualny, a sama procedura przeprowadzania oceny okresowej ma charakter wewnętrzny. Stanowisko i argumentację NSA, Sąd w składzie orzekającym podziela.
Należy przy tym zauważyć, że przywołane orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczy okresowej oceny pracownika. Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona skarżąca domagała się udostępnienia ankiet studentów, które stanowią tylko jeden z szeregu elementów poprzedzający ocenę pracownika akademickiego. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że ankiety zawierają jedynie opinie/odczucia studentów i jako takie nie stanowią informacji publicznej, której przedmiotem mogą być fakty, a nie własne poglądy studentów wyrażone w takiej formie.
Podsumowując, organ załatwił wniosek prawidłowo i w ustawowym terminie. Zatem nie dopuścił się zarzucanej w skardze bezczynności. Z uwagi na powyższe, podniesiony w skardze zarzut pozostawania organu w bezczynności, okazał się niezasadny.
U
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.