Uzasadnienie
Pismem z 8 kwietnia 2019 r. "A" Sp. z o.o. w S. (dalej zwana skarżącą lub spółką), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność postępowania Wojewody Śląskiego w sprawie wydania zezwolenia na pracę typu A. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podnosząc, że 18 lutego 2019 r. do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP, obywatela B. - D. Z kolei 28 lutego 2019 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku złożone przez pełnomocnika strony, a 8 marca 2019 r. pismo pełnomocnika zapowiadające wniesienie ponaglenia oraz skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Nadto 3 kwietnia 2019 r. wpłynęło do organu ponaglenie, zaś pismem z 5 kwietnia 2019 wezwano stronę do uzupełnienia wniosku poprzez dołączenie dokumentów szczegółowo w nim wymienionych. W odpowiedzi na wezwanie organu za pismem z 12 kwietnia 2019 r. uzupełniono przedmiotowy wniosek. W następstwie tych zdarzeń [...] r. wydano zezwolenie typu A. Natomiast 25 kwietnia 2019 r. wpłynęło do organu pismo Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznające przewlekłość postępowania, bez rażącego naruszenia prawa i zarządzające podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości.
Pismem z 10 czerwca 2019 r. strona skarżąca, cofnęła skargę na postępowanie Wojewody Śląskiego w przedmiocie zatrudniania cudzoziemców. W uzasadnieniu wskazała, iż organ rozpoznał sprawę i wydał zezwolenie na pracę, co – jej zdaniem – oznacza, iż uwzględnił skargę. Jednocześnie złożyła wniosek o zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu, który po złożeniu skargi rozpoznał sprawę i wydał zezwolenie na pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego. Tym samym złożony przez pełnomocnika skarżącej spółki wniosek o cofnięciu skargi uznać należało za skuteczny i dopuszczalny. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., a nadto zwrot na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu, wyjaśnić należy, że wobec cofnięcia skargi wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Zwrot kosztów postępowania przysługuje bowiem stronie skarżącej, co do zasady, jedynie w razie uwzględnienie skargi (art. 200 p.p.s.a.), ewentualnie w razie umorzenia postępowania, lecz wyłącznie w sytuacji skorzystania przez organ z instytucji tzw. autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Wówczas jednak podstawą umorzenia postępowania sądowego jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie skarżącej na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., będące konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi, nie daje natomiast podstaw do orzeczenia o zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, a jedynie do zwrotu wpisu od skargi, o ile cofnięcie skargi nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Tym samym Sąd stanął na stanowisku, iż uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność i rozpoznanie sprawy (czyli wydanie zezwolenie na pracę) w zakresie bezczynności nie mogła odnieść zamierzonego skutku, podobnie jak powołane w treści wniosku o zasądzenie kosztów postępowania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OZ 876/18, II OZ 873/18, II OZ 944/18, II OZ 185/19, II OZ 407/19 czy II OZ 410/19. Rozpoznanie skargi na bezczynność (przewlekłość) nie jest bowiem uzależnione od wydania przez organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, ani dochowania terminu załatwienia sprawy wynikającego z tego postanowienia albo terminu wskazanego przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy wskazanego w zawiadomieniu o niemożliwości dotrzymania ustawowego terminu załatwienia sprawy. Jej konsekwencją może być natomiast wymierzenie organowi grzywny, czy przyznanie określonej sumy pieniężnej.
Ponieważ z zastosowania tych środków pełnomocnik skarżącej spółki dobrowolnie zrezygnował, jego wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.