Uzasadnienie
W dniu 23 maja 2017 r. skarżący skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego stan zaległości podatkowych. W dniu 26 maja 2017 r. organ podatkowy wydał wnioskowane zaświadczenie, które następnie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego 19 lipca 2017 r.
Pismem z dnia 25 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu ponaglenie o doręczenie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach względnie zaświadczenia stwierdzającego stan zaległości podatkowych z uwzględnieniem, że zaległości podatkowe z tytułu PIT za okres 1995, 2002, 2009 oraz VAT za okres IV-IX, XI 2010 i I-VIII/2011 oraz odsetki od zaliczek za okres VIII,XI i XII/2009 wygasły. Ponaglenie to, zgodnie z właściwością, zostało przekazane Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K., który postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. uznał ponaglenie za bezzasadne.
W dniu 19 września 2017 r. skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego stan zaległości w podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Natomiast stosownie do treści z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.). Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrumentem umożliwiającym stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 141 § 1 na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia;
- 2) dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego;
- 3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji skarbowej.
Odnosząc powyższe wyjaśnienia do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed złożeniem skargi wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie do organu wyższego stopnia w odniesieniu do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., tj. Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał właściwego, obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu. Niewypełnienie tego warunku wyklucza możliwość dokonywania przez sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących bezczynności organu podatkowego, jak i wniosków w niej zawartych.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.