Uzasadnienie
M.A. (dalej określany jako wnioskodawca lub skarżący) pismem z [...] r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył do Rady Miejskiej w Z. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1) pliku nagrania (audio i video) z posiedzenia Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] roku z godziny [...];
- 2) pliku nagrania (audio i video) z posiedzenia Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] roku z godziny [...] jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazując adres poczty elektronicznej, na który należy przesiać żądaną informację.
Po otrzymaniu odpowiedzi od organu, że Referat Biura Rady Miejskiej nie posiada i nie archiwizuje nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji zwrócił się pismem z [...] do Gminy Z. na adres [...], [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1) podania podstawy prawnej uprawniającej Radę Miejską w Z./Komisję Skarg Wniosków i Petycji/Prezydenta Miasta Z./Biuro Rady Miejskiej w Z. do utrwalania/nagrywania posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z., tj. przetwarzania danych osobowych w takiej postaci;
- 2) podania okresu przechowywania plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. (retencji danych osobowych) oraz podstawy prawnej na podstawie, której wyznaczono ten okres;
- 3) podania podstawy prawnej uprawniającej Radę Miejską w Z./Komisję Skarg Wniosków i Petycji/Prezydenta Miasta Z./Biuro Rady Miejskiej w Z. do trwałego usuwania/niszczenia plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z., które to stanowią dane osobowe na podstawie art, 4 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (IJE) 2016/678 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 2016, Nr 1 19, s. 1);
- 4) udzielenia informacji, czy przetwarzanie danych osobowych w postaci utrwalania/nagrywania posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. ma swoje odzwierciedlenie w prowadzonym przez Gminę Z. Rejestrze czynności przetwarzania danych osobowych? Jeżeli (tak, to pod jaką pozycją tego rejestru znajduje się proces przetwarzania danych osobowych polegający na utrwalaniu/nagrywaniu posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z.?
- 5) udzielenia informacji, czy Gmina Z. uzyskała zgodę na przetwarzanie danych osobowych w postaci utrwalania/nagrywania posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. od uczestników posiedzeń, osób fizycznych, które nie są członkami Komisji Skarg Wniosków i Petycji, radnymi, pracownikami Urzędu Miejskiego w Z. lub osobami pełniącymi funkcje publiczne? Jeżeli tak, to czy jest w stanie przedłożyć organowi nadzorczemu przedmiotowe zgody do wglądu?
- 6) udzielenia informacji, na jakiej podstawie prawnej przewodniczący Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. pan radny J.R. na posiedzeniu Komisji w dniu [...] roku nie uwzględnił formalnego zgłoszonego ustnie przewodniczącemu wniosku wnioskodawcy o wyłączenie jawności obrad Komisji w pkt 1 ze względu na prawo do prywatności osoby fizycznej/wnioskodawcy (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej)?
- 7) udostępnienia skanów (w postaci plików pdf wszelkiej wytworzonej w (Gminie Z. dokumentacji związanej z utrwalaniem/nagrywaniem posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z..
W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] r. Prezydent Miasta Z. – dalej organ - poinformował wnioskodawcę co następuje;
Ad I. - Ad. 2-Ad. 3-Ad. 5
Żądanie podania podstawy prawnej nie może być przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zwanej w dalszej części pisma u.d.i.p) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
Ust. 2 tego przepisu z kolei stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1.
Z powyższego wynika zatem, że informacja o obowiązujących przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Organ zaznaczył, iż powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r,, sygn. akt II SA 3301/02).
Jednocześnie organ wskazał, iż w ślad za pismem Nr [...] z dnia [...] r. wnioskodawca otrzymał odpowiedź, iż Urząd Miejski nie nagrywa i nie archiwizuje nagrań posiedzeń Komisji Rady Miejskiej.
Ad. 4 Proces przetwarzania danych osobowych dot. Komisji Skarg, Wniosków i Petycji ma swoje odzwierciedlenie w rejestrze czynności pod nazwą "Rozpatrywanie wniosków i postulatów mieszkańców i innych podmiotów kierowanych do Rady Miasta w Z..
Ad. 6 Żądanie podania podstawy prawnej nie może być przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
Ust. 2 tego przepisu z kolei stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 (...)
Z powyższego wynika zatem, że informacja o obowiązujących przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Na potwierdzenie powyższego organ przywołał wyrok NSA z dnia 19.12.2002 r.,.sygn. akt II SA 3301/02). Wskazał także, iż o podstawie prawnej rozpatrywanego wniosku o wyłączenie jawności został poinformowany po przeprowadzonym przez Komisję głosowaniu.
Ad. 7 Zgodnie z punktami od 1 -5 poinformowano, że Urząd Miejski nie posiada dokumentów, o które zawnioskowano.
Pismem z dnia [...] r. wnioskodawca skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Organowi zarzucił naruszenie;
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.
Wobec powyższego wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] roku, 2) zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o jej oddalenie w całości wskazując na fakt udzielenia odpowiedzi stronie pismem z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna w części.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 późn. zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy w tym miejscu podkreślić, że celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.
Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.
Podkreślenia wymaga także, że o ile przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "bezczynności", to pojęcie to zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Wreszcie w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W art. 61 Konstytucji RP zagwarantowano osobom fizycznym prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), służą realizacji tego konstytucyjnego prawa. Przy czym ustawodawca to prawo w art. 2 ust. 1 ustawy zagwarantował każdemu.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy).
Natomiast krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 powołanej ustawy. I tak, w świetle ust. 1 tegoż artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy).
W ocenie sądu Prezydent Miasta Z. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Dalej należy wyjaśnić, że bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16).
Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12): " Z bezczynnością organu na gruncie powołanej ustawy mamy do czynienia tylko wtedy, gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny.
Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13, CBOSA).
Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie, wniosek o udzielenie informacji publicznej, został skierowany do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] r. i w dniu [...] r. udzielono stronie odpowiedzi w ten sam sposób.
Spornym w sprawie jest to czy organ w terminie 14 dni rozpoznał przedmiotowy wniosek w pełnym zakresie i stosownej formie.
Zdaniem Sądu organ dopuścił się bezczynności co do załatwienia wniosku w zakresie pkt 4 wniosku w jego części. Bezczynność w tym zakresie jest jedynie częściowa gdyż organ był zobowiązanym do załatwienia wniosku w pełnym jego zakresie w terminie 14 dni od daty otrzymania ([...] r.) na pytanie co do pkt 4 wniosku, który dot. udzielenia informacji, czy przetwarzanie danych osobowych w postaci utrwalania/nagrywania posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. ma swoje odzwierciedlenie w prowadzonym przez Gminę Z. Rejestrze czynności przetwarzania danych osobowych? Jeżeli (tak, to pod jaką pozycją tego rejestru znajduje się proces przetwarzania danych osobowych polegający na utrwalaniu/nagrywaniu posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z.?. Organ w tym zakresie odpowiadając wskazał pismem z dnia [...] r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu, iż proces przetwarzania danych osobowych dot.
Komisji Skarg Wniosków i Petycji ma swoje odzwierciedlenie w rejestrze czynności pod nazwą "Rozpatrywanie wniosków i postulatów mieszkańców i innych podmiotów kierowanych do Rady Miasta w Z.". W ten sposób udzielając odpowiedzi tej odpowiedzi nie udzielił w pełnym zakresie obejmującym pełne brzmienie pkt 4 wniosku. Zatem pozostał bezczynny w zakresie nie odniesienia się do części punktu 4 wniosku w zakresie podania pod jaką pozycją tego rejestru znajduje się proces przetwarzania danych osobowych polegający na utrwalaniu/nagrywaniu posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z.?. Skoro bowiem odpowiedź była pozytywna w tym względzie organ był zobowiązany konsekwentnie do jej udzielenia do wskazania pod jaką pozycją tego rejestru znajduje się proces przetwarzania danych osobowych polegający na utrwalaniu/nagrywaniu posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z..
Powyższy brak w tym zakresie oznacza, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem zobowiązany był do załatwienia wniosku w pełnym jego zakresie w terminie 14 dni czego nie uczynił. Do dnia wyrokowania do Sądu nie wpłynęła informacja o udzieleniu informacji co do brakujących elementów żądanej informacji, lub odmowie jej udzielenia albo załatwieniu sprawy pismem. Wobec czego Sąd uznał, że organ pozostawał bezczynny w tym zakresie, oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy.
Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Nadto w judykaturze (wskazanej poniżej) wskazuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała w omawianym zakresie gdyż braki te co do niepełnego załatwieniu wniosku nie wynikają z próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia pełnej informacji publicznej a z przeoczenia. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13). Rażącym naruszeniem prawa, co wymaga powtórzenia, jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).
Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa, co także wymaga powtórzenia, nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak podstaw do zastosowania wobec organu środka z art. 149 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może orzec z urzędu albo na wniosek o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie przez Naczelny Sad Administracyjny, zgodnie z którym środki wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia: 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1842/17; 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17; 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy cel złożonej skargi – zwalczenie bezczynność organu - mógł zostać uzyskany bez konieczność zastosowania środka represyjnego.
Odnosząc się do kwestii podania podstawy prawnej dla Rady Miejskiej w Z. /Komisji Skarg Wniosków i Petycji/Prezydenta Miasta Z./ Biura Rady Miejskiej w Z. do utrwalania/nagrywania posiedzeń Komisji, tj. przetwarzania danych osobowych w takiej postaci; (pkt 1 pyt.), podania podstawy do trwałego usuwania/niszczenia plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z., (pyt. 3), podania podstawy prawnej dla przewodniczącego Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej by ten na posiedzeniu Komisji w dniu [...] roku nie uwzględnił formalnego zgłoszonego ustnie przewodniczącemu wniosku wnioskodawcy o wyłączenie jawności obrad Komisji względu na prawo do prywatności osoby fizycznej/wnioskodawcy (pyt. 6), podania podstawy prawnej na bazie której określono ustalono okres przechowywania plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji (pyt.
2) Sąd przyjął, że w tym zakresie informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie u.d.i.p. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r., sygn. II SAB/Kr 126/17, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1963/12). Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art. 6, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", WK 2016). Skoro zatem organ udzielił stronie odpowiedzi w tym zakresie nie dotyczącym informacji publicznej zwykłym pismem uznać należało,, iż postąpił prawidłowo i w tym zakresie zarzut bezczynności organu nie jest słuszny.
Zdaniem Sądu organ nie dopuścił się także bezczynności co do załatwienia wniosku w zakresie pkt 2 co do wskazania okresu przechowywania plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. (retencji danych osobowych). W tym zakresie bowiem organ pismem z dnia [...] r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu wskazał, iż Urząd Miejski nie nagrywa i nie archiwizuje nagrań z posiedzeń, co w tej sytuacji dla sądu oznacza brak możliwości podania informacji w tym zakresie skoro organ ich nie posiada. W ten sposób udzielając odpowiedzi organ nie pozostał także bezczynny w zakresie nie odniesienia się do części punktu 2 wniosku o podanie okresu przechowywania plików nagrań z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Z. (retencji danych osobowych).
W konsekwencji przedstawionych rozważań Sąd stwierdził, że udzielając odpowiedzi pismem z dnia [...] r. w omówionym wyżej zakresie organ w tym względzie nie naruszył art. 1 u.d.i.p. i art. 61 konstytucji R5P i nie dopuścił się bezczynności.
W opisanym stanie faktycznym i prawnym Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. w części punktu 4 w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zawarte w wyroku orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota 100 zł odpowiada wartości wpisu od skargi, jaki skarżący uiścił inicjując postępowanie sądowe w sprawie.
- - ---------------------- 4/10