Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 31 grudnia 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, tj. pisma z [...] r. wraz z wszystkimi załącznikami, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 31 grudnia 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Do wykonania powyższego zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwania zostały wysłane przez Sąd do strony skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej 12 stycznia 2021 r. W związku z tym, że nie zostało odebrane 20 stycznia 2021 r. ponownie zawiadomiono o możliwości odebrania tego pisma. Pismo ponownie nie zostało odebrane. Dokument uznano za doręczony w dniu 27 stycznia 2021 r. Wpis nie został uiszczony oraz brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie - przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a (art. 12b § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 46 § 2a p.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stosownie do art. 46 § 2b p.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z kolei stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym celu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę) aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Z powołanej regulacji wynika, że terminowe opłacenie skargi stanowi istotny element, którego brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę drogą elektroniczną. Skarga została przesłana niepodpisana. Skarga nie była opłacona. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podpisanie skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Właściwe wezwanie wysłano do skarżącego drogą elektroniczną 12 stycznia 2021 r. W związku z tym, że wezwanie nie zostało odebrane 20 stycznia 2021 r. ponownie zawiadomiono o możliwości odebrania tego pisma. Pismo ponownie nie zostało odebrane. Dokument uznano za doręczony w dniu 27 stycznia 2021 r. Wpis nie został uiszczony oraz brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwań, skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, tj. nie podpisał skargi oraz nie uiścił wpisu sądowego od skargi, sąd zobligowany był do jej odrzucenia, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.