Uzasadnienie
Pismem z 18 września 2023 r. M. P. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: organ) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi strona poinformowała, że 3 sierpnia 2023 r. wystąpiła poprzez platformę ePUAP z wnioskiem w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2002r., poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie następujących informacji:
- 1. Kto z imienia i nazwiska, pełnionej funkcji uczestniczył w czynnościach na wysypisku śmieci w miejscowości N. ul. [...] w dniu 3 sierpnia 2023 r.;
- 2. Udostępnienie skanów wytworzonych na miejscu dokumentów. Jeżeli jakieś dokumenty opracowano później w siedzibie (warunki atmosferyczne możliwości techniczne) proszę o przekazanie tychże dokumentów.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 14 sierpnia 2023 r. odebrał pismo zawierające załącznik, w którym zamiast odpowiedzi na wniosek zamieszczono treść jego wniosku z 3 sierpnia 2023 r. Ponownie wystąpił z wnioskiem 16 sierpnia 2023 r. z prośbą o prawidłowe załatwienie jego wniosku. W odpowiedzi organ wysłał mu pismo z 17 sierpnia 2023 r. znak [...]. Skarżący zaakcentował, że 18 sierpnia 2023 r. po raz kolejny zwrócił się do organu o zapoznanie się z treścią pisma z 14 sierpnia 2023 r.
W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenie określonej sumy pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wnioskowana przez skarżącego w sprawie niniejsza informacja o środowisku została udostępniona w całości i w ustawowym terminie, środkiem komunikowania, z którego nadeszło zapytanie (przez platformę e-PUAP – zgodnie z jednoznacznie sformułowanym przez skarżącego żądaniem). Organ zaznaczył, że wniosek został całkowicie zrealizowany zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Na koniec podkreślił, że skarżący w żaden sposób nie komunikował, by informacja ta do niego nie dotarła, czy też dotarła niekompletna, co więcej organ dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia skarżącemu wnioskowanej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej: "k.p.a.").
Zgodnie z powyższymi przepisami, bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. polegająca na udostępnieniu skarżącemu w trybie u.d.i.p., żądanej przez niego informacji publicznej, z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Jak wynika z akt administracyjnych przekazanych przez organ, pismem z 14 sierpnia 2023 r. znak: [...], organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Z nadesłanego przez organ Urzędowego Poświadczenia Doręczenia skarżący odebrał pismo organu wraz z załącznikami 18 sierpnia 2023 r.
Z zestawienia wskazanych wyżej dat wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po udzieleniu przez organ wnioskowanej informacji publicznej, czyli po ustaniu bezczynności organu.
Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (publ: CBOSA), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale.
W związku z tym, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po załatwieniu sprawy i przekazaniu żądanej informacji publicznej, należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi, spowodowana wniesieniem przez skarżącego skargi na bezczynność organu po zakończeniu postępowania administracyjnego, mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.