Uzasadnienie
Pismem z dnia 10.03.2023r. M. C. (zwany dalej skarżącym, stroną) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność V. Sp. z o.o. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
W skardze zaznaczył, iż jest właścicielem i redaktorem naczelnym, jak również dziennikarzem portalu [...] (www.[...].pl) zarejestrowanego jako wydawnictwo prasowe pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w K.. Jest również właścicielem i redaktorem naczelnym, jak również dziennikarzem tytułu prasowego "[...]" zarejestrowanego jako wydawnictwo prasowe pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w K..
Podniósł, iż na adres poczty elektronicznej [...].pl pismem z dnia 21.07.2023 r., nawiązując do swej wizyty z dnia [...]r. w spółce V. zwrócił się o udzielenie informacji na temat kontroli przeprowadzonej przez Ministerstwo Zdrowia w Pracowni [...] V. przy ul. [...] w G., przy czym wskazał, iż chodzi nie o kontrolę, która była realizowana przez zespół pod kierownictwem P. Dr R., lecz o kontrolę realizowaną przez P. Mgr M.. Nadmienił,że pytania nie zmierzają do ustalenia, jak działała Pracownia [...] w świetle tej kontroli, lecz wnioskuje o informacje dotyczące wyjaśnienia; kiedy dokładnie P. M. przeprowadziła tę kontrolę (poproszę o daty) jakiego rodzaju pełnomocnictwa przedstawiła?; czy czyniła to sama, czy wraz z jakimś zespołem ludzi (wówczas poprosił o bliższą informację na temat towarzyszących osób), jaki czas upłynął pomiędzy rozpoczęciem, czy zakończeniem kontroli realizowanej przez P. M., a rozpoczęciem przez tę Panią pracy na stanowisku kierowniczym w V..
Dalej podniósł, iż V. Sp. z o.o., zanim stała się częścią Grupy Kapitałowej V1, była spółką pracowniczą. W czasie pandemii, gdy przychody V. rekordowo wzrosły, odbyła się operacja odkupienia udziałów pracowniczych. Osoby sprzedające udziały pracownicze otrzymywały za nie symboliczne pieniądze (symboliczne - w stosunku do przychodów za badanie wymazów). W kontekście tego postawił pytanie czy udziałowcy pracowniczy spółki, otrzymując ofertę wykupu udziałów, otrzymywali informację o spodziewanych wynikach finansowych V.?
Dalej wskazując, iż ostateczne wyniki V. za okres pandemii, jakkolwiek wysokie, są zadziwiające niskie, biorąc pod uwagę, że NFZ wypłacił za badanie wymazów znacznie powyżej 100 min zł poprosił o wyjaśnienia w tym zakresie.
Nadto przedmiotem zainteresowania uczynił zagadnienie w zakresie podania jaką metodę V. zastosował, by byłą pracownię [...] w szpitalu S. stworzyć jako bezpieczną i umożliwiającą wykonywanie badań w zakresie badania wymazów metodą PCR.
Postawił pytanie czy prawdą jest, że wyposażenie laboratorium V. w szpitalu w K. było przekazane przez ten szpital i jeśli tak, to jaka część tego wyposażenia została przekazana.
Spółka V. – dalej organ- pismem z dnia 28.07.2023r. poprzez Sekretariat w osobie pracownika, to jest zatrudnionej w spółce K. B. w formie elektronicznej zwróciła się do skarżącego o sprecyzowanie pytań i ich wystosowanie w sposób konkretny, zwięzły, gdzie pytania mają nie zawierać insynuacji i nie sugerować odpowiedzi.
W odpowiedzi na powyższe Skarżący wystosował pismo do organu prosząc o wyjaśnienie, czym podyktowana jest zmiana w postępowaniu gdzie [...]r., oświadczono że przyjęto zaproszenie do rozmowy, podczas której zostaną udzielone odpowiedzi na postawione pytania. Jednocześnie poprosił o przesłanie stosownego wyjaśnienia w tym zakresie, potraktowanie prośby jako pytanie o charakterze prasowym i wyjaśnienie dlaczego jest proszony o przesłanie pytań, skoro zostały one przesłane.
W skardze do WSA w Gliwicach na bezczynność organu skarżący podniósł, iż wszystkie pytania jakie skierował do V. były konkretne i nie zawierały insynuacji i nie sugerowały odpowiedzi.
Jego zdaniem jeśli opis odnosi się do sytuacji, która nie miała miejsca, można odpowiedzieć, że takiego faktu nie było, jeśli zaś sytuacja wyglądała odmiennie, można odpowiedzieć, w jakim stopniu fakty różnią się od opisu.
Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że nawet w sytuacji, gdyby pytanie zawierało insynuacje, czy sugerowało odpowiedź, to nie jest to podstawa do pozostawienia wniosku o dostęp do informacji publicznej bez rozpoznania.
W jego ocenie ani prawie prasowym, ani w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie ma przepisu określającego, jak powinno być sformułowane pytanie o charakterze prasowym czy pytanie dotyczące informacji publicznej, a jak takie pytanie nie powinno być sformułowane. Spółka V., uzależniając udzielenie informacji publicznej od danej formy i treści pytań, także podstawy prawnej takiej nie wskazała.
W końcowej części skargi podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał od V. Sp. z o.o. żadnego pisma, odnoszącego się do wizyty z [...] r., pisma z 21.07.2023 r. i pisma z 28.07.2023 r., podpisanego przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki.
Zaznaczył, iż wskazana w piśmie przesłanym drogą elektroniczną i podpisująca (e-mail) K. B. nie występuje w KRS co do V. sp. z o.o., gdzie wymieniona jest tylko jedna osoba, tj. prezes zarządu C. A.A.. K. B. nie jest wymieniona również na stronie internetowej spółki V., gdzie jako "dyrekcja szpitala" wymienione są następujące osoby: A.C., D. K., B. K., G. M..
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
W treści odpowiedzi wskazał przebieg sprawy podnosząc, iż w siedzibie spółki [...] r. zjawił się Skarżący wraz z drugą osobą prosząc o spotkanie z Zarządem Spółki. Ponieważ Prezes Spółki pozostawała w tym czasie poza Spółką, prośba o spotkanie przekazana została przez pracownika Sekretariatu telefonicznie. Za pośrednictwem pracownika Sekretariatu poproszono jedynie o przesłanie pytań do Zarządu drogą mailową.
Dnia 21.07.2023 r. Skarżący skierował na adres Spółki do korespondencji, tj. [...].pl e-maila zawierającego szereg pytań dotyczących działalności [...] Laboratorium [...] V. sp. z o. o. zlokalizowanego w G., jak i W., kwestii finansowych Spółki, ale także okoliczności ze Spółką bezpośrednio niezwiązanych, tj. transakcji sprzedaży udziałów, których Spółka nie była stroną.
Organ wskazał, iż ze względu na wieloletni konflikt pomiędzy Skarżącym a Spółką, wykorzystywanie posiadanych przez Skarżącego informacji w sposób wybiórczy, przerysowany i całkowicie nierzetelny oraz sformułowanie zadanych 21.07.2023 r. pytań tak, że bezpodstawnie insynuowały one działanie niezgodne z prawem przez Spółkę, Zarząd podjął decyzję o zwrócenie się do Skarżącego z prośbą o zadanie konkretnych i zwięzłych pytań. Uznał bowiem iż te, które zawarte były w mailu z 21.07.2023 r. traktować należy jako tematy rozmów, które miałyby być omówione na wnioskowanym przez Skarżącego spotkaniu aniżeli stricte pytania. Odpowiedź Spółki na e-maila z dnia 21 lipca 2023 r. skierowana została ze skrzynki [...].pl.
W zakresie zarzutów skarżącego co do niewykazania działania w imieniu prasy organ wskazał, że nigdy skarżący nie ujawnił dokumentów wykazujących działanie w imieniu prasy, podczas gdy koniecznym jest wykazanie, że wniosek ten pochodzi od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy prawo prasowe.
W ocenie organu skarga winna podlegać odrzuceniu albowiem skarżący po myśli art. 4 prawa prasowego zaniechał złożenia oświadczenia o odmowie udzielenia informacji na piśmie natomiast drogę do zaskarżania odmowy do sądu administracyjnego otwiera wystąpienie przez redaktora naczelnego z żądaniem doręczenia mu odmowy na piśmie.
Dalej podkreślił, iż pozostaje w sporze ze skarżącym, gdzie ten łamie zasady rzetelności, obiektywizmu i staranności zawodowej. Z tych przyczyn zachowanie jego nie zasługuje na ochronę prawną.
Podniósł, iż wielokrotnie podnoszone były przez skarżącego nieprawdziwe, niepoparte żadnymi dowodami, wiedzą fachową, czy autorytetem zarzuty w publikowanych artykułach gdzie ze względu na jawne naruszanie zasad etyki dziennikarskiej, w szczególności niezachowanie szczególnej staranności i rzetelności przy redagowaniu artykułów na temat spółki, podjęto decyzję o wszczęciu działań zmierzających do opublikowania sprostowań artykułów zawierających nieprawdziwe informacje na temat działalności oraz ochrony jej dóbr osobistych, co skończyło się wydaniem prawomocnych wyroków przez sądy, ugód nakazujących sprostowania artykułów, nakazujących zaprzestanie naruszania dóbr osobistych spółki V.. Dalej podniesiono, iż obecnie Skarżący kieruje coraz to nowe zapytania prasowe zarówno do samej Spółki, jak i spółki V1 S.A. posiadającej [...]% udziałów w Spółce.
Organ odnosząc się do zarzutu braku uprawnienia do przesłania przez K. B.- pracownika Sekretariatu do udzielenia odpowiedzi w brzmieniu e- mail z 28 lipca 2023 r. uznał go za niezasadny podnosząc, iż pracownik miał do tego uprawnienie nadto odpowiedź pochodziła z tego samego adresu mailowego, na który Skarżący kierował swoją korespondencję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim podmiotowy i przedmiotowy, a wynikający z przepisów prawa obowiązek działania i podjęcia stosownego działania, a dopiero później, że obowiązku tego, w nakazanym terminie, organ nie wypełnia.
Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność spółki w udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z 21 lipca 2023 r., który występował o udostępnienie informacji jako dziennikarz.
W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że ustawa z 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1914) wyróżnia dwa tryby udzielania prasie żądanych informacji. Pierwszy z nich wynika z art. 3a Prawa prasowego, w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. Oznacza to, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia odbywa się w trybie u.d.i.p., a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa. Dziennikarz traktowany jest zatem tak samo jak każdy inny obywatel składający wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Z kolei drugi tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 Prawa prasowego. Przepis ten poszerza katalog podmiotów obowiązanych do udzielania informacji o podmioty niewymienione w u.d.i.p. Wedle art. 4 ust. 1 Prawa prasowego w tym trybie obowiązani do udzielenia prasie informacji o swej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności, są przedsiębiorcy, podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 3 i ust. 4 Prawa prasowego w przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni. Odmowę udzielenia informacji lub niezachowanie wymogów odmowy można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni, a w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżeniu do sądu decyzji administracyjnych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane są poglądy, które skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że w świetle art. 3a Prawa prasowego wniosek dziennikarza skierowany do podmiotu zobowiązanego o udostępnienie informacji, która ma charakter informacji publicznej, powinien być rozpoznany w trybie określonym w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w trybie przepisów u.d.i.p., a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa (por. wyrok WSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Lu 2/20 i powołane tam orzecznictwo).
Zauważyć też należy, że art. 7 ust. 2 pkt 1-8 Prawa prasowego zawiera definicje ustawowe prasy, dziennika, czasopisma, materiału prasowego, dziennikarza, redaktora, redaktora naczelnego i redakcji.
Strona skarżąca występując z wnioskiem z 21 lipca 2023 r. wskazała, że realizuje działania dziennikarskie, a wnioskowane informacje związane są z wykonywaniem obowiązków dziennikarskich i pracą nad materiałami prasowymi.
Na okoliczność tę nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących o tym, że jest dziennikarzem w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 5 Prawa prasowego, który stanowi, że dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należało rozpoznawać na gruncie u.d.i.p. a spółka jako podmiot wykonujący zadania publiczne, choćby w związku zawartymi umowami z NFZ była podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., jednak po spełnieniu opisanego poniżej warunku w zakresie czytelności, jednoznaczności i precyzyjności wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Także w świetle przyjęcia, iż skarżący nie działa jako dziennikarz a jako osoba fizyczna, nie zasługują na akceptację argumenty organu iż skarga winna podlegać odrzuceniu.
Dalej podnieść trzeba iż strona wnosząc skargę do sądu administracyjnego, sporządziła ją jako Redaktor Naczelny [...] i właściciel i redaktor naczelny, tytułu prasowego "[...]". Na tę okoliczność strona także nie przedłożyła żadnych dowodów. Tymczasem stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 7 Prawa prasowego redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji. Z kolei art. 7 ust. 2 pkt 8 Prawa prasowego stanowi, że redakcją jest jednostka organizująca proces przygotowywania (zbierania, oceniania i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie. Mając na uwadze zatem fakt, że skarga na bezczynność spółki wywiedziona została przez osobę fizyczną, zwłaszcza wobec nieprzedłożenia dowodów wskazujących na to, że pochodzi od redaktora naczelnego [...] i [...] sąd przyjął, iż skarżący działał jako osobie fizyczna.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W świetle przedstawionej definicji, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, bądź wykonują zadania publiczne w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4).
Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (zob. wyroki NSA z: 24 maja 2013 r., I OSK 260/13, 30 listopada 2012 r., I OSK 1835/12.).
By informacja publiczna została udostępniona konieczne jest uprzednie jednoznaczne i precyzyjne sformułowanie wniosku i zagadnień o które wnioskujący w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej występuje. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy miejsca. Sąd w tym miejscu nie przywołuje expressis werbis treści wniosku z 21.07.2023r. z uwagi na jego przytoczenie w pełnym zakresie w części historycznej wyroku, które i w tej części uzasadnienia zachowuje swą aktualność. Nie mniej jednak oceniając jego treść w pełni podziela pogląd V.. Sp.z.o.o. iż wniosek nie był jednoznaczny i precyzyjnie sformułowany. Podkreślenia wymaga, iż istotne w kontekście rozpoznawanej sprawy jest wskazanie, że wniosek w trybie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny aby nie budził wątpliwości, tak co do jego zakresu jak i przedmiotu.
Jeśli żądanie strony nie spełnia tych wymogów nie może być uznane za wniosek złożony o udostępnienie informacji publicznej. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. – obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 219/15, dostępny w CBOSA). W ten sposób, prawidłowo V. sp. z o.o. ocenił wniosek skarżącego z 21.07.2023r. Był on nie jednoznaczny i nieprecyzyjnie sformułowany, podnoszono w nim wiele zagadnień nie formułując jednoznacznie pytań. Tytułem przykładu można podać stwierdzenie skarżącego "ostateczne wyniki V. za okres pandemii, jakkolwiek wysokie, są zadziwiające niskie, biorąc pod uwagę, że NFZ wypłacił za badanie wymazów znacznie powyżej 100 min zł poproszono o wyjaśnienia w tym zakresie." Podobnie " czy prawdą jest, że wyposażenie laboratorium V. w szpitalu w K. było przekazane przez ten szpital i jeśli tak, to jaka część tego wyposażenia została przekazana".
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi, którymi skarżący podważa skuteczność czynności podjętej przez organ za pośrednictwem sekretariatu w osobie pracownika tegoż – K. B. z 28.07.2023r., gdzie pracownik ten poprosił o przesłanie emailem lub pocztą konkretnych i zwięzłych pytań, niezawierających odpowiedzi, gdzie w przypadku ich otrzymania Zarząd spółki odniesie się do nich stosownie do swej wiedzy i obowiązujących przepisów uznać je trzeba za nieusprawiedliwone. Sąd uznaje za prawidłowe wyjaśnienia organu przedstawione w tym względzie w treści odpowiedzi na skargę, gdzie wskazano, że pracownik spółki K. B. była uprawniona do wystosowania pisma w jej imieniu z dnia 28.07.2023r. wzywającego do uzupełnienia wniosku strony z 21.07.2023r. Skoro organ nie przeczy tej okoliczności, a wręcz przeciwnie potwierdza, iż był ona uprawniona do kierowania korespondencji w imieniu spółki Sąd przyjął, iż K. B. była umocowana do działania w jej imieniu. Nadto korespondencja w tym względzie była skierowana z adresu e-mail, na który sam skarżący kierował swoje pismo.
Podsumowując brak jest w ocenie Sądu w opisanym przebiegu zdarzeń zaistnienia stanu bezczynności po stronie organu w zakresie załatwienia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej wyrażonego pismem z dnia 21.07.2023r. W sytuacji stwierdzenia przez organ, iż wnioskowane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej gdyż nie dotyczą faktów nie są na tyle jednoznaczne i precyzyjne aby ustalić ich zakres przedmiotowy zadaniem organu było powiadomienie o takiej ocenie przez organ wnioskodawcy i wezwanie do konwalidowania pytania w wątpliwymi, niejednoznacznym zakresie dot. informacji publicznej. Wystarczająca była forma pisemna w tym zakresie do podmiotu wnioskującego o informację publiczną, a jej istnienie przy braku odniesienia się do wezwania organu przez wnioskującego przeczy stanowi bezczynności w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), skargę jako bezzasadną oddalił.
- - ---------------------- 5