Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 stycznia 2023 r., E. D. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach, z dnia 24 stycznia 2023 r., skarga została rozdzielona. W konsekwencji tego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest skarga dotycząca bezczynności organu w kwestii wniosku z dnia 16 października 2017 r., który dotyczył:
- - udostępnienia przez organ protokołów odbioru robót związanych z remontem instalacji elektrycznej i odgromowej w Przedszkolu Miejskim w P.. We wniosku tym skarżący wniósł o przedłożenie dokumentów, które potwierdzają, że zachodziła konieczność wykonania tych robót.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia 30 października 2017 r. organ poinformował skarżącego, że Gmina P. nie była inwestorem tej inwestycji.
Sąd zauważył, iż skarga dotycząca bezczynności organu w kwestii wniosku z dnia 16 października 2017 r., została prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 marca 2018 r., o sygn. IV SAB/GI 382/17, na mocy tego wyroku Sąd orzekł, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w pozostałej części. Nadto Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zasądził skarżącemu zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: ppsa). Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 ppsa). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 ppsa odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy, natomiast druga, res iudicata, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona.
Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie sądu, niniejsza skarga skarżącego jest tożsama ze skargą skarżącego z 6 grudnia 2017 r., dotyczącą bezczynności organu w kwestii wniosku z dnia 16 października 2017 r., który dotyczył:
- - udostępnienia przez organ protokołów odbioru robót związanych z remontem instalacji elektrycznej i odgromowej w Przedszkolu Miejskim w P. We wniosku tym skarżący wniósł o przedłożenie dokumentów, które potwierdzają, że zachodziła konieczność wykonania tych robót. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż pomiędzy przywołanymi skargami zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa. W sprawie o sygn. akt III SAB/GI 382/17, Sąd orzekł że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w pozostałej części. Nadto Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zasądził skarżącemu zwrot kosztów postępowania.
Wyżej wymieniona sprawa objęta skargą skarżącego została prawomocnie zakończona, w związku z czym niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie kolejnej skargi tożsamej podmiotowo i przedmiotowo.
Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 154 ppsa orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 3