Uzasadnienie
Pismem z 29 września 2023 r. F. w W. (dalej: F.) złożyła skargę na decyzję (pismo) Szpitala Wojewódzkiego w B. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej.
Z akt wynika, że F. wnioskiem z 28 lipca 2023 r. zwróciła się do Szpitala o udzielenie informacji, czy w placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 r. poz. 1575 ze zm.). W razie pozytywnej odpowiedzi domagała się informacji:
- 1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od roku 2016, a skończywszy na roku 2022 z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według w/w ustawy - art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone);
- 2) liczby przeprowadzanych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych lat;
- 3) w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady, z wyszczególnieniem poszczególnym lat;
- 4) dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur, z wyszczególnieniem ilościowym stosowania poszczególnych metod w poszczególnych latach, jednocześnie zaznaczając, że zapytanie dotyczy jedynie stosowanych przez lekarzy procedur, nie szczegółowych opisów przypadków zawartych w dokumentacji medycznej. Przykładowa odpowiedź: "rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżeczkowanie ścian jamy macicy w celu zakończenia ciąży - 366 razy, zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne -19 razy, podanie preparatu w celu zakończenia ciąży - 657 razy";
- 5) liczby nielegalnych terminacji ciąży wykonanych na terenie szpitala;
- 6) tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny jak określony w punkcie 1);
- 7) procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży;
- 8) procedur stosowanych w przypadku samoistnego poronienia lub śmierci noworodka w placówce, w szczególności podanie informacji czy matce zmarłego dziecka udzielana jest pomoc psychologiczna.
W ocenie F. informacje te są informacjami prostymi, niewymagającymi przetworzenia. Jednocześnie, w wypadku gdyby informacje te należały do grupy informacji przetworzonych F. podała, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu społecznego, ponieważ tematyka jest ważna społecznie i stanowi przedmiot zainteresowania wielu grup społecznych, organizacji pozarządowych i wspólnot wyznaniowych, a F. uzyskane informacje wykorzysta w celu prowadzenia działalności statutowej.
Pismem z 11 sierpnia 2023 r. Szpital udzielił odpowiedzi na zadane pytania, za wyjątkiem pytania nr 6, wskazując wnioskodawcy, iż odmawia się udzielenia odpowiedzi na to pytanie, bowiem nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dane lekarzy, o które występuje wnioskodawca podlegają ochronie danych osobowych, a ujawnienie tych danych z podziałem na lekarzy wykonujących lub niewykonujących określonych zabiegów zmierzałoby do ujawnienia kwestii światopoglądowych wyznawanych przez te osoby, które podlegają szczególnej ochronie i nie podlegają publicznemu ujawieniu stosownie do treści art. 53 Konstytucji RP.
Pismem z 28 sierpnia 2023 r. F. ponowiła żądanie o udostępnienie informacji z pkt 6 wniosku i na poparcie swego stanowiska przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 1861/21.
W odpowiedzi z 8 września 2023 r. Szpital podtrzymał swoje stanowisko i ponownie wyjaśnił, że informacja w przedmiocie wnioskowanych danych dotyczących lekarzy nie stanowi informacji publicznej; powoływany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany na gruncie zupełnie odmiennego stanu faktycznego i nie dotyczy takiej informacji, jakiej żąda obecnie wnioskodawca. Zaakcentował, że sam fakt funkcjonowania w przestrzeni publicznej jawnego rejestru lekarzy jest dla sprawy obojętny bowiem jego prowadzeniem zajmuje się samorząd zawodowy lekarzy, a nie Szpital, do którego został skierowany wniosek. Równocześnie wskazano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wnioskodawcy nie przysługuje środek odwoławczy.
W skardze na powyższą decyzję – pismo F. zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej u.d.i.p.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że dane osobowe lekarzy nie podlegają udostępnieniu w sytuacji, gdy oczywistym jest, iż osoby (i ich dane) pracujące w jednostkach finansowanych przez Skarb Państwa podlegają ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej;
- 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 r. nr 78, poz. 483; dalej: Konstytucja RP) poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej skarżącemu w sytuacji gdy uprawnienie to wynika wprost z Konstytucji, niewystarczające uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej.
Nadto wskazano, że skarżący uznaje pismo organu za odmowną decyzję (w pkt 6) z uwagi na fakt, iż organ niewystarczająco uzasadnił twierdzenie jakoby żądana informacja nie była informacją publiczną, a ponadto ze stanowiskiem takim nie sposób się zgodzić.
Wskazując na powyższe zarzuty F. wniosła o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zobowiązanie przez Sąd organu do udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie z wnioskiem; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powołując się na orzecznictwo podkreślono, że lekarze wykonują zawód zaufania publicznego i szczególnej odpowiedzialności, stąd też powinni być podmiotami możliwymi do pełnej identyfikacji na płaszczyźnie zawodowej.
W odpowiedzi na skargę Szpital podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i zawnioskował o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny; podkreślił żądania wniosku i cel wnioskowanych informacji. Wyjaśnił, że udostępniono żądane informacje pismem z 11 sierpnia 2023 r., za wyjątkiem pytania nr 6, bowiem uznano, że ten zakres danych nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawodawca przewidując prawo do uzyskania informacji publicznych wskazał jednocześnie w art. 61 ust. 4 Konstytucji, że tryb ich udzielania określają ustawy. Jedną z tych ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Szpitala z 8 września 2023 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z pkt 6 wniosku ze względu na brak podstaw do zakwalifikowania żądanych danych jako informacji publicznej.
W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, w oparciu o który wydano zaskarżone rozstrzygnięcie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast analizując okoliczności sporu w niniejszym postępowaniu Sąd uznał, że w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki podmiotowe pozwalające na jej zastosowanie, jednak nie zaistniały podstawy przedmiotowe. Udostępnienie informacji (bądź odmowa jej udostępnienia) może bowiem nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz gdy jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Wobec tego szpital jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie dotyczącym tej sfery działalności (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 358/11). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie albowiem Szpital jest podmiotem leczniczym w rozumieniu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 991) wykonującym działalność leczniczą w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej ustawy, rozumianą jako udzielanie świadczeń zdrowotnych.
Z kolei jako świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art. 2 ust. 1 pkt 10 w/w ustawy). Tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co też nie było kwestionowane.
Natomiast przechodząc do drugiego członu warunków determinujących zastosowanie u.d.i.p. do złożonego wniosku F. wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do jej art. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną są m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c praz pkt 3). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się w sposób szczegółowy do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej. Mając więc powyższe na względzie Szpital udzielił odpowiedzi na wniosek F. w zakresie pkt 1-5 oraz 7 i 8.
Przedmiotem sporu jest realizacja tego wniosku w zakresie pkt. 6 dot. żądania podania przez Szpital - tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny jak określony w punkcie 1).
Odmowa realizacji wniosku w w/w zakresie nastąpiła bowiem Szpital stwierdził, że żądanie z pkt 6 nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dane lekarzy, o które występuje wnioskodawca podlegają ochronie danych osobowych, a ujawnienie tych danych z podziałem na lekarzy wykonujących lub niewykonujących określonych zabiegów zmierzałoby do ujawnienia kwestii światopoglądowych wyznawanych przez te osoby, które podlegają szczególnej ochronie i nie podlegają publicznemu ujawieniu stosownie do treści art. 53 Konstytucji RP.
Wobec tak zarysowanego sporu przyznać należy rację Szpitalowi. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera katalog przedmiotowy możliwej do żądania informacji uznawanej za publiczną w rozumieniu tej ustawy stanowiąc, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:
- 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:
- a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,
- b) projektowaniu aktów normatywnych,
- c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;
- 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
- a) statusie prawnym lub formie prawnej,
- b) organizacji,
- c) przedmiocie działalności i kompetencjach,
- d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,
- e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,
- f) majątku, którym dysponują;
- 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
- a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,
- b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,
- c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,
- d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,
- e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,
- f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,
- g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,
- 4) danych publicznych, w tym:
- a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:
- – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
- – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
- – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,
- b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,
- c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,
- d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;
- 5) majątku publicznym, w tym o:
- a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,
- b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,
- c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,
- d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,
- e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,
- f) długu publicznym,
- g) pomocy publicznej,
- h) ciężarach publicznych.
Natomiast żądane w pkt 6 wniosku dane nie mieszczą się w żadnym z powyższych zakresów. Na pewno nie dotyczą informacji publicznej o polityce wewnętrznej i zagranicznej i zamierzeniach działań władz państwa. Również sporne żądanie z pkt 6 nie obejmuje informacji publicznej o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Wniosku F. w pkt 6 nie można także uznać za żądanie informacji dotyczącej zasad funkcjonowania podmiotów z art. 4 do których należy Szpital – tj. trybie jego działania, sposobie załatwiania spraw. Żądanie pkt 6 wniosku nie dotyczy także danych publicznych obejmujących treść dokumentów czy stanowisk w sprawach publicznych organów władzy i funkcjonariuszy publicznych czy majątku publicznego.
Pytanie w pkt 6 wniosku skierowane jest bowiem wyłącznie na uzyskanie tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania określonego zabiegu lekarskiego. A takie pytanie nie stanowi informacji publicznej.
Powyższe stanowisko znajduje także oparcie w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 1 marca 2016 r., o sygn. akt II SA/Wa 1648/15, w którym podkreślono, że przepis art. 1 u.d.i.p. wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Natomiast art. 6 tej ustawy wymienia niektóre kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Kluczowe znaczenie ma tutaj pojęcie "sprawa publiczna" (H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 178). Poszukując znaczenia pojęcia "sprawa publiczna" warto odwołać się do sentencji wybitnego rzymskiego jurysty oraz pisarza Ulpiana" Publicum ius est quod ad statum rei Romane spectat, ius privatum est quod ad singulorum utilitatem (...).
Sentencja ta posłużyła za podstawę do podziału całego systemu prawa rzymskiego na prawo publiczne (ius publicum) oraz prawo prywatne (ius privatum). Można na tej podstawie przyjąć podział na sprawy prywatne (tutaj w znaczeniu niepubliczne) oraz sprawy publiczne, przy czym do pierwszej kategorii spraw u.d.i.p. nie będzie miała zastosowania (M. Chmaj (w:) M. Chmaj, M. Bidziński, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz Warszawa 2010, s. 20-21). Zgodnie z tym stanowiskiem nie każda informacja wytworzona przez władze publiczne staje się - niejako automatycznie - informacją publiczną. Taki status można nadać tylko takiej informacji, która zawiera pewien dodatkowy substrat w postaci powiązania jej z funkcjonowaniem Państwa.
Wskazać należy, że już w trakcie prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozumiane, jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (Uzasadnienie do projektu ustawy, zob.: K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Sprawa publiczna, co do której ma być udzielona informacja publiczna, wskazuje na publiczną naturę zadań wykonywanych przez określony podmiot. To stanowisko odwołuje się do potocznego rozumienia słowa "publiczny", czyli dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny społeczny, nieprywatny (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843). Oznacza to, że w sprawach prywatnych nie mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10).
Uznać zatem należy, że z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Tym samym, jeśli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa nie podlega ona udostępnieniu. W sytuacji, w której występuje aktywność organów publicznych, mamy natomiast do czynienia z informacją publiczną.
Tym samym więc przejaw działalności konkretnego lekarza w ramach świadczonej pomocy medycznej nie jest sprawą publiczną. Wskazany bowiem przejaw działalności indywidualnego lekarza nie jest związany bezpośrednio z wydatkowaniem środków publicznych, czy bezpośrednio z funkcjonowaniem podmiotu publicznego. Przeciwnie, mając na względzie nałożony przez ustawodawcę na lekarza obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu, jak też prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta w sposób respektujący jego prawa (art. 4 ust. 1 i art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty; t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 464 ze zm.), czynności w tym zakresie wykonywane przez lekarza względem pacjenta należy postrzegać jako niepubliczne.
Zauważyć też należy, że wprawdzie lekarz wykonuje zawód tzw. zaufania społecznego, lecz jego działalność zawodowa związana ze świadczeniem usług medycznych nie należy do domeny publicznej, albowiem nie jest on funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeksu karnego (t.j. z Dz.U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm.), który nie wymienia tej grupy zawodowej w swym katalogu.
Podsumowując przedstawione rozważania należało uznać zarzuty skargi jako bezzasadne, gdyż Szpital prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy u.d.i.p., co - wbrew twierdzeniom F. - stanowiło o zachowaniu prawidłowego trybu postępowania w zakresie załatwienia wniosku.
Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), oddalił skargę.