Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 września 2023 r. R. K. (dalej: Strona, Skarżący) zaskarżył bezczynność [...] S.A. Oddział [...] J. (dalej też jako: [...], Spółka) w przedmiocie nieudostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
W uzasadnieniu wskazał, że 25 lipca 2023 r. wystąpił do podmiotu z wnioskiem, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; zwanej dalej u.d.i.p), o udzielenie informacji dotyczących działki nr [...], k.m. [...] położonej w J., ul. [...], jednostka ewidencyjna: [...], obręb ewidencyjny [...] J. – tj.: czy na działce tej występują deformacje terenu związane z eksploatacją górniczą, a jeżeli tak, to jakiej kategorii; czy teren tej działki jest lub będzie objęty eksploatacją górniczą.
W ocenie Skarżącego [...], jako podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, mimo upływu terminu, nie udzieliła wnioskowanej informacji, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji. Zatem dopuściła się bezczynności w tym zakresie.
W konsekwencji Skarżący zawnioskował o zobowiązanie podmiotu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę [...] wyjaśniła, że przyczyną niedopełnienia ciążących na organie obowiązków był niewłaściwy adres e-mail, na który wysłano wniosek. Wbrew bowiem twierdzeniu Skarżącego nie wystąpił on wnioskiem o udostępnienie danych w dacie 25 lipca 2023 r. albowiem adresatem emaila nie była Spółka. [...] w dacie otrzymania Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a to 14 września 2023 r., potraktowała tą skargę jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z daty 25 lipca 2023 r., który otrzymała wraz ze skargą i podjęła stosowne czynności zmierzające do jego rozpoznania udzielając Skarżącemu odpowiedzi drogą e-mailową jak i w formie pisemnej. Na potwierdzenie przedstawionych faktów przedłożyła kserokopie dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji publicznej, do czego zobowiązuje go art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.). Zakres tej kontroli wskazuje z kolei art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej P.p.s.a.), a jednym z jej przedmiotów jest bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w odniesieniu do m. in. obowiązku wydania określonej decyzji administracyjnej czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym przesądza art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd stosuje kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem procesowym i materialnym (art. 1 § 2 wskazanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych).
W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w określonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Spółki polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów u.d.i.p. Ustawa ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem ustalenie tych okoliczności pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że [...] jest podmiotem w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.d.i.p.
Oceniając zaś aspekt przedmiotowy sprawy wskazać stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje stanowią expressis verbis informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d. Zgodnie z treścią tego przepisu udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o: lit. a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych; lit. d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.
Wobec spełnienia obu wskazanych przesłanek udostępnienia informacji publicznej organ, do którego skierowano wniosek, powinien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Przy czym ustawa nie wskazuje jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia.
Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy przez pryzmat ww. przesłanek pozwoliła stwierdzić, że organ nie dopuścił się bezczynności w spornym zakresie.
Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący nie wystąpił z wnioskiem o udostępnienie żądanych danych na prawidłowy adres e-mail, którym posługuje się Spółka. Jednocześnie wskazać należy, że [...] po otrzymaniu skargi na bezczynność w dniu 14 września 2023 r., potraktował ją jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie objętym pierwotnym wnioskiem i udostępnił wnioskowaną informację w całości.
W konsekwencji należało uznać, że skoro podmiot nie otrzymał wniosku w pierwotnej jego dacie, to nie pozostawał bezczynny w udzieleniu wnioskowanej informacji, skoro niezwłocznie podjął stosowne czynności zmierzające do udostępnienia Skarżącemu odpowiedzi drogą e-mailową jak i w formie pisemnej; na co przedstawił kserokopie dokumentów.
Konkludując powyższe okoliczności faktyczne i prawne tut. Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
- - ---------------------- 4