Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. skarżący P. G. (dalej jako: Strona, Skarżący) złożył skargę na przewiekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza B. (dalej jako: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Złożenie skargi poprzedził następujący ciąg zdarzeń:
W dniu 1 stycznia 2020r. Strona, w oparciu o art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429, dalej: “udip") wniosła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2019 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz ich wysokości w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych, informacji jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę ich przyznania w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego oraz podanie łącznej kwoty wszystkich nagród wypłaconych w 2019 r.
Pismem z 16 stycznia 2020 r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 udip powiadomił Wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia wniosku na dzień 29 lutego 2020 r. w związku z dużym nakładem pracy.
Następnie 3 lutego 2020 r. odpowiadając na wniosek organ poinformował,, iż łączna kwota przeznaczona na nagrody dla pracowników Urzędu Miejskiego w B. w 2019 roku wynosiła [...] zł na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych z dnia 21 listopada 2008 r. (Dz. U. 2018 p. 1260) oraz na podstawie § 11 ust. 3, 4 i 5 Regulaminu Wynagradzania Pracowników Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] r. Jednocześnie podał listę 23 pracowników pełniących wyłącznie funkcje publiczne wraz z podaniem stanowiska służbowego i przyporządkowanej kwoty brutto tej nagrody wypłaconej w 2019 roku:
Skargą datowaną z 20 stycznia 2020 r. Strona zażaliła sie na prowadzenie postępowania przez Burmistrza B. w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 2 udip poprzez nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do nieuzasadnionego przedłużenia terminu udostępnienia informacji publicznej, a tym samym naruszenie ustawowego, maksymalnego terminu 14 dni na udostępnienie informacji pubiicznej.
W konsekwencji wniosła o: zobowiązanie organu do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; stwierdzenie, że organ dopuścił się nieuzasadnionego przedłużenia terminu udostępnienia informacji publicznej poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powołała się na przepisy prawa, orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktrynę wskazując, że organ co prawda wyznaczył nowy termin udostępnienia informacji publicznej, natomiast jego uzasadnienie nie może świadczyć o konieczności zastosowania normy wyrażonej w art. 13 ust. 2 udip. Duży nakład pracy organu nie może przesądzać o przedłużeniu terminu na udostępnienie informacji w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej. Wyjaśnił, że przedłużył termin załatwienia sprawy więc nie był bezczynny; nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi, jak również nie odmówił udzielenia informacji. Wskazał ponadto przyczynę przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Podkreślił, że podjął czynności zmierzające do zebrania danych osób, które otrzymały nagrody w 2019 roku z podziałem na pracowników wykonujących czynności publiczne oraz dokonujących jedynie prace obsługi i pomocnicze. Koniecznym było przeanalizowanie zakresów czynności, to jest przejrzeniem teczek osobowych pracowników. Udzielenie informacji wymagało zaangażowania kilku pracowników z różnych referatów. Zaakcentował, że Skarżący w samym 2019 roku złożył 59 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Każda sprawa wymagała szeregu pracy, a nawet oddelegowania pracowników do załatwiania wniosków i niewypełnianiem tym samym własnych zadań.
Nadto miesiąc styczeń był miesiącem związanym z dużym obciążeniem pracą, związanym z rozpoczęciem roku, wystawieniem PIT-ów, informacji rocznych do Urzędu Skarbowego i ZUS, itp. Ponadto wiązał się z okresem urlopowym wynikającym z ferii zimowych przypadających w Województwie Śląskim na styczeń. W dniu 3 lutego 2020 r. Strona otrzymała odpowiedź na swój wniosek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Pismem procesowym z 10 marca 2020r. Strona podtrzymała skargę akcentując, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej żądała udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2019 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz ich wysokości i informacji jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę ich przyznania, a także o podanie łącznej kwoty wszystkich nagród wypłaconych w 2019 roku. Natomiast organ odpowiedział na wniosek częściowo podając do wiadomości 23 stanowiska pracy Urzędu Miejskiego w B. wraz z kwotami, ale nie udostępnił imion i nazwisk pracowników, nie wskazał również podstawy prawnej przyznania nagród w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego, co wyraźnie było zaznaczone we wniosku. Opierając się na orzecznictwie Skarżący wyszczególnił trzy sfery, w których występują poszczególne osoby (w tym także pracownicy korpusu służby cywilnej) podkreślając, że ujawnienie informacji o nagrodach nie powoduje naruszenia prywatności pracowników; przyznana nagroda nie jest zwykłym składnikiem wynagrodzenia; nietrafnym jest podnoszenie problemu podziału pracowników na funkcjonariuszy publicznych i nie-funkcjonariuszy publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji jest zwalczanie przewlekłego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności, przewlekłości działania organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia przewlekłego działania nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana albo wydanie tego aktu trwało w bezpodstawnie długim czasokresie; w szczególności bez znaczenia jest czy było to spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonywaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga w tym przedmiocie ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania przewlekłości działania organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmował działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi lub działał opieszale. Ocena ta dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 udip. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
Ustawodawca w art. 6 udip zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 udip).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
- 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
- 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
- 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
- 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
- 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 udip - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów udip, nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 udip, nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 udip bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.
W przedmiotowej sprawie skarga została zainicjowana pismem skarżącego z 1 stycznia 2020 r. Pismem z 16 stycznia 2020 r., organ wskazał, że odpowiedź na wniosek w zakresie objętym skargą zostanie udzielona nie później niż do 29 lutego 2020 r. Następnie organ w piśmie z 3 lutego 2020 r. wskazał na łączną kwotę wydatków poniesionych na nagrody; podał konkretne kwoty na danych stanowiskach służbowych; wskazał akty prawne będące podstawą przyznanych nagród.
Jednakże zaprezentowane stanowisko organu należało uznać za częściowe, niewystarczające, nie wyczerpujące w pełni żadania wniosku. Celem dostępu do informacji publicznej jest bowiem zagwarantowanie transparentności działalności organów władzy publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do jej uzyskania (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip). Z kolei, przepis art. 10 ust. 1 udip stanowi, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Powyższe regulacje odczytywane łącznie z art. 13 ust. 1 udip pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o braku realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 udip, a tym samym o przewlekłości działania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 udip zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Jednocześnie, wbrew stanowisku organu w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące wynagrodzenia pracowników urzędu pełniącym funkcje publiczne za wskazany we wniosku miesiąc stanowi informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 6 udip udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja o wysokości wynagrodzenia, nagród i premii wypłaconych osobom pełniącym funkcje publiczne nie podlega ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (zob. wyrok NSA z 22 września 2016 r., I OSK 358/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynagrodzenie jest bowiem rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, opublikowano: OTK-A 2006/3/30).
Powyższe potwierdza, że wniosek Skarżącego w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia danych personalnych pracowników na konkretnych stanowiskach na podstawie art. 16 ust. 1 udip, bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 udip.
Z akt sprawy wynika, że organ nie udzielił Skarżącemu pełnej informacji objętej żądaniem wniosku dotyczącego nagród dla pracowników urzędu w 2019 r.
Należy przy tym dodać, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie u.d.i.p. obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; a także wyroki NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 168/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obowiązkiem organu jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Organ winien zatem w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić katalog osób pełniących funkcje publiczne w podległym mu urzędzie i w odniesieniu do tych osób udostępnić informacje w zakresie wniosku Skarżącego. Organ jednak nie rozpoznał tego wniosku w ustawowym terminie, mimo jego przedłużenia, w sposób pełny, który zwolniłby organ z zarzutu przewlekłości działania. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do jej uzyskania.
Natomiast powyższe regulacje odczytywane w związku z art. 13 ust. 1 udip pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o braku realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster (w) M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10).
A zatem, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie przewlekłości w prowadzonym postępowaniu. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku Skarżącego w zakresie objętym skargą terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem z uwzględnieniem powyższych wskazań.
Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona przewlekłość nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem uwzględnienie wniosku Skarżącego tylko w części, nie wynikało ze złej woli organu, lecz było wynikiem błędnej interpretacji przepisów. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
- - ---------------------- 10