Uzasadnienie
A. T. w imieniu swojego syna K. S., będąc jego przedstawicielem ustawowym, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. W odpowiedzi na skargę organ streścił przebieg postępowania w sprawie wniosku przedstawiciela ustawowego skarżącego o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności dla K. S. Organ tłumaczył się wydłużonym terminem rozpoznania sprawy, który wynikał z konieczności przedstawienia właściwych dokumentów z którymi należało się zapoznać w sposób szczegółowy oraz ustalenia właściwego składu orzekającego. Zwrócił uwagę, że ustalenie składu nie jest czasem możliwe z tzw. "dnia na dzień", gdyż właściwi lekarze i specjaliści nie zawsze są w stanie przybyć w konkretnym dniu i czasie.
Wezwaniem z 26 września 2024 r. Przewodniczący Wydziału zwrócił się do przedstawiciela ustawowego skarżącego o wykazanie, że wyczerpany został tryb wniesienia skargi do tutejszego Sądu zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.").
Powyższe wezwanie zostało doręczone przedstawicielowi ustawowemu skarżącego 2 października 2024 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 9 października 2024 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie skarżący, działając przez przedstawiciela ustawowego, nie złożył dowodu wniesienia ponaglenia do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy.
W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1), do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2).
Zatem prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" – co należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej.
Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie przedstawiciel ustawowy skarżącego został skutecznie wezwany do wykazania, że wyczerpany został tryb wniesienia skargi poprzez wykazanie czy w niniejszej sprawie zostało złożone ponaglenie do organu wyższego stopnia. Nieustosunkowując się w żaden sposób do wezwania w zakresie złożenia dowodu wniesienia ponaglenia do organu, przedstawiciel ustawowy skarżącego, tym samym nie wykazał by wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, jakie przewiduje art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a.
Skoro przedstawiciel ustawowy skarżącego do dnia dzisiejszego nie wykazał, że ponaglenie do organu zostało złożone, to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.