Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 408/24

Uzasadnienie

Wnioskiem z 29 lutego 2024r. Skarżąca wystąpiła do Starosty [...] (dalej jako organ), w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z następującymi pytaniami:

1. 1) Dlaczego Starosta lekceważy obowiązujące Rozporządzenie Rady Ministrów z 8 stycznia 2002r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (D.U. z 2002 r., poz.
2. 46) ?

1. 2) Dlaczego Starosta notorycznie lekceważy art. 222 i 232 k.p.a?
2. 3) Czy w okresie pełnienia obowiązków starosty powiatowego za rzetelne wywiązywanie się ze swoich obowiązków byli wyróżniani pracownicy: J. Z., A. D. i I. F. ?
3. 4) Jakie to były nagrody (kwoty) i personalnie ile ich było?
4. 5) Jakie są aktualnie obowiązujące ceny 1 m2 gruntu rolnego i zabudowanego położonego w obrębie Z.?
5. 6) Na jakiej podstawie, tj. na podstawie jakich procedur i dokumentów wprowadzono do EGiB działkę o nr ewidencyjnym [...]?
6. 7) Jaka firma wykonawstwa geodezyjnego jest autorem ujawnionych szkiców?
7. 8) Czy szkice te stanowią właściwą podstawę prawną do wprowadzenia działki ewid. nr [...] do EGiB?
8. 9) Czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy dotyczący zmniejszenia powierzchni działek ewidencyjnych [...], [...] z powstaniem działki ewid. nr [...]?
9. 10) Czy wspomniane wcześniej szkice stanowiły podstawę do zmiany stanu władania?
10. 11) Dlaczego odrzucenie złożonego przez Skarżącą wniosku o zwrot części nieruchomości uzasadniono ustawą z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 1997 r., poz. 741), która w sposób jednoznaczny (art.

1. 1) określa zakres jej obowiązywania?
2. 12) Dlaczego pod rygorem odrzucenia wniosku żądano uzupełnienia tzw. "braków formalnych" których nie było, gdyż czynność prawna wywłaszczenia nigdy się nie odbyła? Czy ta sytuacja nie wyczerpywała znamiona czynu opisanego w art. 231 k.k. ?
3. 13) Czy kiedykolwiek Starosta zapoznawał się z odpowiedziami, jakie redagowały w jego imieniu J. Z., A. D. i I. F. ?
4. 14) Dlaczego Starosta usiłował przerzucić na Skarżącą koszty przeprowadzenia usługi geodezyjnej, chociaż geodezyjny zasób dokumentowy nie potwierdzał zaistnienia takiej okoliczności ?
5. 15) Dlaczego Starosta przedłużał i przedłuża rozwiązanie tego pseudo problemu? Czy zdaje sobie sprawę, że poprzez takie "działanie", właściwie jego brak naraża Skarb Państwa na nieuzasadnione wydatki związane z roszczeniami odszkodowawczymi?
6. 16) Kiedy Starosta wykona wyrok WSA w Gliwicach z 5 stycznia 2024r. sygn. II SA/Gl 1473/23?
7. 17) Kto sfinansuje wykonanie tego wyroku?

Pismem z 15 marca 2024 r. organ udzielił odpowiedzi na zadane pytania. Wskazał, że pytania zawarte w punktach 1, 2, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 i 17 wniosku nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 902).

Na pytanie 3 odpowiedział w sposób twierdzący. Natomiast odpowiadając na pytanie 4 podał kwoty i ilości wypłaconych nagród:

1. - J. Z. - 11 nagród na łączną kwotę 13.165,00 zł,
2. - A. D. - 11 nagród na łączną kwotę 13.290,00 zł,
3. - I. F. - 9 nagród na łączną kwotę 13.024,00 zł.

W sprawie pytania 5 organ wyjaśnił, że operat ewidencji gruntów i budynków nie zawiera danych o aktualnie obowiązującej cenie 1m2 gruntu rolnego i zabudowanego położonego w obrębie Z. Zgodnie bowiem z zapisami działu IV ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 344 z późn. zm.), określeniem wartości danej nieruchomości zajmują się rzeczoznawcy majątkowi.

Dodatkowo wyjaśnił, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog informacji publicznych przewiduje art. 6 ww. ustawy. Ponieważ z treści pytań zawartych w punktach 1, 2, 8, 9, 10, 11,12, 13, 14, 15, 16 i 17 wynikało, że Skarżąca domaga się od organu wyrażenia opinii, czy też zajęcia stanowiska oraz zbadania stanu wiedzy organu w pewnych zakresach. Dlatego w tym zakresie odmówił udzielenia odpowiedzi.

Dalej organ wskazał, odnośnie pytania zawartego w punktach 6 i 7, że dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie stanowią informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi wskazują inny sposób i tryb udostępniania tych danych.

Powołując się na art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyjaśnił, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków dane te gromadzone są w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a sposób w jaki się je udostępnia określa ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne.

Odnośnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt. II SA/Gl 1473/23 z dnia 5.01.2024 r. (pytanie zawarte w pkt 16 i 17) wskazał, że ten dotyczył Skarżącej, jej indywidualnej sprawy. Wyrokiem tym oddalono jej skargę w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Wyrok taki nie jest rejestrowany w operacie ewidencji gruntów i budynków.

4 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca złożyła skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Organowi zarzuciła:

1. - nieudzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania, choć te dotyczyły działalności Starosty i podległych pracowników, a mianowicie nieudzielenie odpowiedzi na pytanie "czy ta sytuacja nie wyczerpała znamion czynu opisanego w art. 231 kk?, Dlaczego Starosta przedłużał i przedłuża rozwiązanie tego pseudo problemu? Czy Starosta zdaje sobie sprawę, że poprzez takie działanie, właściwie jego brak i zaniechania naraża Skarb Państwa na nieuzasadnione wydatki związane z roszczeniami odszkodowawczymi?"
2. - niewykonanie wyroku WSA w Gliwicach z 5.01.2024 r. sygn. II SA/Gl 1473/23;
3. - uchylanie się od odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1, 2, 8, 9, 10, 11,12, 13, 14, 15, 16 i 17 z uwagi na to, że w ocenie organu Skarżąca domaga się wyrażenia opinii, czy też zajęcia stanowiska oraz zbadania stanu wiedzy organu w pewnych zakresach;
4. - naruszenie art. 227 kpa przy składanych w tym trybie do organu skargach;

W oparciu o powyższe zarzuty domagała się zastosowania wobec organu art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tak art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (tak art. 3 § 2 pkt 9 ustawy p.p.s.a.).

Z kolei w myśl art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.).

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przed 2020 r. pojawiała się rozbieżność poglądów co do dopuszczalności skargi na bezczynność oraz przewlekłość organu w postępowaniu w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już w chwili wniesienia skargi zakończone. Wątpliwości w tym zakresie wyjaśniła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 dotycząca bezczynności, a następnie uchwała z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 dotycząca przewlekłości postępowania.

Wynika z nich, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem "historycznym", co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem "historycznym", podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.

Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec takiego stwierdzenia, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności, a zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Ponieważ w niniejszej sprawie organ udzielił Skarżącej odpowiedzi przed złożeniem skargi ta podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 ustawy p.p.s.a.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.