Uzasadnienie
Pismem z 15.04. 2024 r. S.P. - (dalej: strona, skarżąca) - złożyła skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie cudzoziemcowi na pobyt czasowy związany ze świadczeniem pracy.
Strona zarzuciła organowi naruszenie art art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, art. 112a ust. 1 i ust. 2 usatwy z 12 grudnia 2013r o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 519) i wniosła o:
- 1. o stwierdzenie że Wojewoda dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa
- 2. zobowiązanie organu zobowiązanie Wojewody do bezzwłocznego zakończenia postępowania;
- 3. przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w kwocie 10000 zł
- 4. - zasądzenie zwrotu kosztów postepowania
W uzasadnieniu podkreślono, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie o udzielenie zezwolenia na pracę w dniu 07.11.2022 a 15.04. 2024 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego albowiem wniosek strony nie został załatwiony. Następnie strona uargumentowała zaistnienie bezczynności. Podkreśliła m.in., że uzupełniła odciski linii papilarnych a mimo to sprawa nie została w ustawowym terminie zakończona wydaniem decyzji.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Natomiast w Uchwale z 22 czerwca 2020 r., o sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że skarga na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w składzie 7 sędziów NSA i posiada ogólną moc wiążącą na podstawie art. 269 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.
Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w w/w uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale. Powołany art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd zauważył w przedmiotowej sprawie, że Wojewoda Śląski aktem nr [...] z 11.04. 2024 r., udzielił zezwolenia na pobyt czasowy i prace stronie. Natomiast skarżąca w dniu 15.04.2024 r., złożyła skargę na bezczynność organu (czyli po wydaniu żądanego zezwolenia). Tym samym w ocenie Sądu należało ww. skargę uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.