Uzasadnienie
Skarżący "A" – dalej strona, skarżący, "B" – pismem z [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Zarządu "B" S.A. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. 2176) – dalej zwane u.d.i.p. - poprzez ich niezastosowanie podczas gdy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a wnioskowane przez skarżącego dokumenty stanowią informację publiczną.
- b) art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego prawa do uzyskania informacji posiadającej przymiot informacji publicznej;
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
- 1) zobowiązanie Zarządu "B" S.A. do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Zarządu "B" S.A. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
- 3) zasądzenie od organu - Zarządu "B" S.A. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W skardze przedstawiono następujący stan faktyczny.
B. K. (członek zarządu "A" Sp. z o.o.) w imieniu "A" Sp. z o.o. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Zarządu "B" S.A.. w zakresie całej dokumentacji związanej z postępowaniami dotyczącym świadczenia usług porządkowych i ochrony mienia w wybranych spółkach "B" S.A. tj. ofert które wpłynęły, ewentualnych protokołów z negocjacji oraz dokumentów potwierdzających wybór wykonawcy.
Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku zarząd "B" S.A. nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji.
Skarżący zaznaczył, że "C" S.A. przejęła od Skarbu Państwa wszystkie, znajdujące się jeszcze w jego posiadaniu akcje spółki "B" S.A. Natomiast jedynym akcjonariuszem "C" S.A. jest Skarb Państwa. Oznacza to, że Skarb Państwa posiada w Spółce "B" S.A. pozycję dominującą w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 369) a skoro tak to "B" S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Zdaniem strony bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem oraz, gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji bądź żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 stycznia 2019 r., II SAB/Sz 153/18 LEX nr 2612964).
W odpowiedzi na skargę z [...]r. organ wniósł o; odrzucenie skargi i zasądzenie na "B" S.A. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej i zasądzenie na rzecz "B" S.A. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.
Ponadto w udzielonej odpowiedzi zaznaczył, iż skarżący B. K. zwrócił się do Spółki "B" S.A. z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie całej dokumentacji związanej z prowadzonym przez Spółkę postępowaniem dotyczącym świadczenia usług porządkowych i ochrony mienia w wybranych spółkach "B" S.A., tj. ofert które wpłynęły, ewentualnych protokołów z negocjacji oraz dokumentów potwierdzających wybór wykonawcy.
Wskazał, iż "B" S.A. opublikowała na swojej stronie internetowej ogłoszenie w sprawie prowadzonego konkursu ofert "na świadczenie usług w zakresie sprzątania ochrony w następujących lokalizacjach;
- 1. Budynek biurowy wraz z przyległym terenem zewnętrznym w K. ([...]-[...]) przy ul. [...].
- 2. Obiekty w S. ([...]-[...]), przy ul. G.
- 3. Obiekty w S. ([...]-[...]), przy ul. G..
- 4. Obiekty w K. ([...]-[...]), przy ul. O.
- 5. Obiekty w K. ([...]-[...]), przy ul. G.".
Zgodnie z pkt. III ppkt 3 i 4 ogłoszenia ogłaszający zastrzegł sobie prawo do skontaktowania się z wybranymi osobami/firmami, które złożyły ofertę, jak również ogłaszający zastrzegł sobie prawo nie wybrania żadnej ze złożonych ofert.
Dalej wskazał, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowiący załącznik do skargi z dnia [...] r. nigdy wcześniej nie został doręczony spółce "B" S.A. Pismo nie zostało opatrzone datą, jak również skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego nadanie, bądź doręczenie pisma adresatowi.
Dodatkowo podniósł, że z treści wniosku wynika, że wnioskodawcą jest spółka "A" Sp. z o.o., w imieniu i na rzecz której działa B. K. - prezes zarządu tej spółki. Przedmiotowa spółka złożyła w toku prowadzonego przez "B" S.A. ofertę, która nie została wybrana przez organizatora jako najkorzystniejsza.
Wskazał, że skarżący B. K. nie powołał się w treści skargi, jakoby działał w imieniu spółki "A" Sp. z o.o., co przesądza o tym, że działa on w imieniu własnym. Nadto nadmieniono, że skarżący, działający w imieniu własnym, nie zwrócił się do spółki "B" S.A. z wnioskiem o udostępnienie informacji, lecz "rzekomym" wnioskodawcą była spółka "A" Sp. z o.o. (pismo nie zostało doręczone Spółce). Stąd zarzut bezczynności organu "B" S.A. jest w pełni niezasadny.
Dalej nawiązując do podstaw prawnych (art. 3 § 2 pkt. 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wskazanych jako podstawa dopuszczalności wniesienia skargi do WSA wskazano, iż nie dają one podstaw do objęcia kontrolą niniejszej sprawy przez Sąd.
Podkreślono, iż nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że "B" S.A. z siedzibą w K. jest spółką prawa handlowego działającą na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych prowadzącą działalność gospodarczą. Tym samym "B" S.A. nie jest organem władzy (administracji) publicznej do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia k.p.a. należy uznać za chybione, a skarga winna zostać odrzucona.
Za chybione także uznano zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wskazano na treść art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. wywodząc, iż "B" S.A. nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Podniesiono, iż "B" S.A. (dawniej: "D" S.A.) powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "D" na podstawie aktu komercjalizacji Ministra Skarbu Państwa z dnia 26.09.2001 r. Na przełomie lat 2003/2004 Skarb Państwa wniósł do Spółki wkład niepieniężny, w postaci pakietu akcji stanowiącego 71% kapitału zakładowego Spółki, na objęcie akcji w podwyższonym kapitale zakładowym "C" S.A. w W. Z dniem [...] r. "C" S.A. stała się większościowym akcjonariuszem "B" S.A. Na podstawie umowy, zawartej w grudniu 2011 r. "C" S.A. przejęła od Skarbu Państwa wszystkie, znajdujące się jeszcze w jego posiadaniu akcje Spółki. Aktualnie większościowym akcjonariuszem Spółki jest "C" S.A.
Wskazując na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stwierdzono, iż majątek, którym dysponuje spółka, nie jest "majątkiem publicznym", lecz własnością podmiotu gospodarczego działającego na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych. Co więcej Spółka nie jest podmiotem bezpośrednio kontrolowanym przez Skarb Państwa, a zatem "B" nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w treści art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.
Zdaniem "B" żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, a "B" nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, żądana informacja nie jest informacją publiczną, chybionym jest zatem zarzut naruszenia art. 13 u.d.i.p.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. B. K. podniósł, iż skargę na bezczynność "B" S.A. w K. wniósł w imieniu "A" Sp. z o.o. w S., który to podmiot po myśli art. 2 ust. 1 u.d.i.p. był uprawniony do takiej czynności. W załączeniu pisma przesłał wydruk z KRS potwierdzający uprawnienie do reprezentowania Spółki.
Zaznaczył, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w formie email w dniu [...] r., na dowód czego w załączeniu przedłożył również wydruk email wraz z przedłożonym wnioskiem przesłany na adres kontaktowy widniejący na stronie internetowej "B" S.A. [...]".pl, który stanowił załącznik do emaila. Jednocześnie wskazał, że adres ten wraz z adresem. [...].pl został podany przez "B" S.A. do porozumiewania się z Wykonawcami w trakcie postępowania przetargowego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został pierwotnie złożony pracownikowi "E" Sp. z o.o. A. M. udzieliła odpowiedzi, że zgodnie z regulaminem postępowania przetargowe jest niejawne. Stąd zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Organizatora przetargu "B" S.A. wraz z przesłaniem całej korespondencji prowadzonej z pracownikiem "E" Sp. z o.o. Na dowód powyższych twierdzeń przedłożył w załączeniu "print screen" ze strony internetowej "B" S.A.
Wskazał, iż "B" S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznego w świetle u.d.i.p. gdyż Skarb Państwa posiada w Spółce pozycję dominującą w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto nawet na stronie internetowej "B" S.A. (https://[...] można znaleźć informację, że na rynku powstały firmy prywatne i inne spółki akcyjne, czyli "B" sama odróżnia się jako podmiot publiczny od innych podmiotów działających na podstawie kodeksu spółek handlowych. W załączeniu przedłożono odpis KRS dla "B" S.A. i "C" S.A.
Zdaniem skarżącego skoro jedynym akcjonariuszem "B" S.A. jest "C" S.A. to niezrozumiałym jest brak możliwości uznania "B" S.A. za podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym. Przez udział Skarbu Państwa w strukturze właścicielskiej, "B" S.A. dysponuje funduszami publicznymi. Spółką zależną od "B" S.A. jest min. "E" Sp. z o.o.. "F" Sp. z o.o.. Udziałowcami "E" Sp. z o.o. są "B" S.A., "G" S.A. oraz "H" Sp. z o.o. Zakres działalności "B" S.A. tj. handlowa, logistyczna oraz zarządzanie nieruchomościami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa transportu krajowego i międzynarodowego potwierdza wykonywanie zadań publicznych i dysponowanie majątkiem publicznym. "B" S.A. dysponuje nieruchomościami Skarbu Państwa i dysponuje mieniem i nieruchomościami, które uzyskała od Skarbu Państwa. Stąd majątek Spółki ze względu na sposób powstania oraz cele, dla których został spółce przekazany powinien podlegać takim samym procedurom udostępniania informacji publicznej jak inne podmioty.(por wyroki NSA: z 30 sierpnia 2011 r., I OSK1018/11, LEX nr 1068358 i z 13 stycznia 2012 r., I OSK 154/11, LEX nr 1107462; postanowienie NSA z 4 października 2011r.,I OSK153/11,LEX nr 1069591;).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – tekst jednolity, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), bezczynność organu polega na tym, że podmiot będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Bezczynność zachodzi również wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej błędnie (niezgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej) informuje wnioskodawcę o tym, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej oraz że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcie "każdy" oznacza zarówno osoby fizyczne i prawne, jak i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, np. organizacje społeczne (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11 lutego 2004 r., II SAB 391/03, "Gazeta Prawna" 2005, nr 18, s. 6, LEX nr 169533). Powyższe oznacza, że Spółka z o.o. "A" była uprawniona do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznego do "B" S.A. Uprawnionym także w jej imieniu do wystąpienia z takim wnioskiem był B. K. jako wchodzący w skład Zarządu Spółki z o.o. "A" i uprawniony do jej reprezentacji, co wynika z wydruku z KRS zawartego w aktach.
Dalej zauważyć należy, iż Sąd na podstawie dowodów przedłożonych przez stronę przy piśmie procesowym (vide k 29-33 akt sądowych) przyjął, iż wbrew twierdzeniom "B" wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie dokumentacji związanej z postępowaniami dotyczącym świadczenia usług porządkowych i ochrony mienia w wybranych spółkach "B" S.A. tj. ofert które wpłynęły, ewentualnych protokołów z negocjacji oraz dokumentów potwierdzających wybór wykonawcy wpłynął do strony. Wskazuje na to email z dnia [...]r. skierowany z adresu poczty elektronicznej [...] na adres [...].pl, który to adres widnieje w wydruku KRS jako adres poczty elektronicznej dla "B". S.A.. Wskazuje na to także załącznik w formie PDF dot. Sprzątania i ochrony "B" 2021, dołączony do wiadomości wysłanej pocztą elektroniczną, jak też dołączenie również korespondencji prowadzonej z działem zakupów z dnia [...]r. (także prowadzonej drogą elektroniczną) dot. prośby o nadesłanie dokumentacji związanej z postępowaniem na świadczenie usług porządkowych i ochrony mienia w wybranych spółkach "B" S.A. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz dołączenie pisma o informację publiczną na które to strona powołała się w skardze.
Sąd dysponując opisanymi pismami i nadesłanym "print screenem" email doszedł do przekonania, iż skarżący udowodnił, iż złożył wniosek o udzielenie wyżej opisanych informacji dot. nadesłania dokumentacji związanej z postępowaniem na świadczenie usług porządkowych i ochrony mienia w wybranych spółkach "B" S.A za 2021r.
Skład orzekający w sprawie podnosi, iż podziela w całości pogląd NSA z wyroku z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08 (ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 91), gdzie wskazano, że za wniosek pisemny o udzielenie informacji publicznej uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, i to nawet gdy do autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może bowiem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wnioskodawca może to uczynić również drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty e-mailowej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p.
W ocenie Sądu "B" była zobowiązana do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez stronę, jako podmiot zobowiązany do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Taka sytuacja ma miejsce w sprawie. Skoro bowiem "C" S.A. przejęła od Skarbu Państwa wszystkie będące w jego posiadaniu akcje spółki "B" S.A,. a jedynym akcjonariuszem "C" S.A. jest Skarb Państwa tym samym Skarb Państwa posiada w "B" S.A. pozycję dominującą w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 369). Zatem "B" S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, o ile ma ona charakter informacji publicznej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn.. akt III OSK 2667/21 publ. LEX nr 3166663, co skład orzekający podziela w całości celem regulacji art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. było zobowiązanie do udzielenie informacji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno tych zorganizowanych w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo.
Dalej zauważyć należy, iż z art. 6 u.d.i.p. wynika, że ustawodawca chciał, aby prawo do informacji publicznej obejmowało jak najszerszy zakres danych podlegających ujawnieniu, albowiem użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "w szczególności" określa, że zbiór danych podlegających ujawnieniu ma charakter niezamknięty (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 5 grudnia 2002 r., II SA/Wr 1600/02, oraz wyrok NSA w K. z 13 października 2003 r., II SA/Ka 1706/03). Prawo dostępu do informacji nie może zatem podlegać ograniczeniu jedynie do wykonywanych zadań, ale niejako musi podążać za majątkiem i pieniądzem publicznym - niezależnie do tego przez kogo ten majątek jest używany lub przez kogo są wydatkowe publiczne środki. W innym przypadku prawo do bezpośredniej kontroli przyznane obywatelom na mocy art. 61 Konstytucji RP stałoby się ograniczone, a nawet iluzoryczne, ponieważ wystarczyłoby przekazać środki publiczne podmiotowi nie sprawującemu władzy publicznej ani nie wykonującemu zadań publicznych, aby kwestia transparentności ich wydatkowania zostałaby znacznie ograniczona. Dotyczy to szczególnie informacji o wykorzystywanym przez podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. majątku publicznym i środkach publicznych.
Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ma charakter ogólnikowy, a katalog zawarty w art. 6 u.d.i.p. wprawdzie konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz poprzez wyliczenie przykładowe nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Wobec tego przy wykładni pojęcia "informacji publicznej" trzeba posłużyć się przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Sformułowanie przywołanego przepisu wskazuje, iż w każdej z dwóch sytuacji w tym przepisie wskazanych może zaktualizować się obowiązek udostępnienia informacji publicznej. I z taką sytuacją mamy do czynienia skoro strona we wniosku pytała o zagadnienia związane z gospodarowaniem powierzonym majątkiem publicznym. Niewątpliwie bowiem pytania dotyczące postępowania na świadczenie usług porządkowych i ochrony mienia, w tym ofert protokołów z negocjacji i dokumentów potwierdzających wybór wskazują na sposób gospodarowania powierzonym majątkiem publicznym.
Skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze spółką prawa handlowego, która gospodaruje mieniem publicznym ze względu na strukturę własnościową gdzie pozycję dominującą w "B" S.A. ma "C" S.A. której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa to nie można uznać, że majątek Spółki, ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów, nie zachował charakteru "majątku publicznego". Tak więc dopóki "C" ma w "B" S.A. większościowy udział majątek tego powinien podlegać w zakresie informacji publicznej pełnym zasadom transparentności.
Taki sposób rozumowania potwierdza treść art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e) u.d.i.p., który stanowi, że informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,
Powyższe prowadzi to konstatacji, że wniosek strony odnosił się do informacji publicznej i skierowany był do organu zobowiązanego do jej udostępnienia, zatem winien być procedowany w trybie określonym w u.d.i.p.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał z kolei, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że zaistniała w tej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. Stwierdzona bezczynność nie była wynikiem złej woli organu, lecz skutkiem zaniechania wynikającego z błędnego stanowiska co do oceny prawnej zarówno złożonego wniosku jak i charakteru prawnego w jakim w tym zakresie występuje.
Końcowo wskazać także trzeba, że samo zakwalifikowanie informacji do kategorii informacji publicznej nie oznacza w każdym przypadku bezwzględnego obowiązku udostępnienia tego rodzaju danych. Na podstawie art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a). W przypadku zaistnienia okoliczności ograniczających prawo do informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 1, ust. 2 lub ust. 2a u.d.i.p. organ zobowiązany do udostępnienia informacji powinien, działając na podstawie art. 16 ustawy, wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne dokonanej odmowy.
Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje zmiany charakteru informacji jako publicznej. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Brak wydania w tym zakresie stosownej decyzji odmownej skutkuje bezczynnością.
W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w z art. 205 § 1 p.p.s.a.