Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. A. G. (dalej: skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na nieudzielenie informacji publicznej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. oraz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. (dalej: organ). W zakresie bezczynności Dyrektora Aresztu Śledczego w B. skarga została rozpoznana pod sygnaturą akt III SAB/Gl 37/21.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że [...] r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej do Dyrektora Aresztu Śledczego w B., następnie zaś skargę i inne zapytanie do adresowane do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. Otrzymał odpowiedź, że winien w tych sprawach zwrócić się do " Dyrektora Aresztu Śledczego w B.".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Potwierdził, że skarżący złożył pismo z [...]r do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. a następnie pisma z [...] i [...] r., do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K., które nie zostało potraktowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej albowiem nim nie było. Pismo to dotyczyło brak respektowania podstaw prawa w Areszcie Śledczym w B. W ocenie organu strona nie wniosła zapytania o udzielenie informacji publicznej zatem organ nie pozostaje w bezczynności. Organ podniósł iż jedynie w pierwszym punkcie swej skargi domagał się odpowiedzi na pytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, używając lakonicznego sformułowania "dot. wychowawcy A. X" ale z uwagi na brak precyzji w użytym sformułowaniu gdzie wniosek po myśli ugruntowanego orzecznictwa winien być jednoznaczny zdaniem organu nie spełniał on kryteriów pozwalających go uznać za prawidłowo złożony wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) -zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Możliwość złożenia takiej skargi istnieje również w sprawach dotyczących wniosków o udzielenie informacji publicznej, na co wskazuje także pośrednio art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176).
Należy jednak w tym miejscu powołać się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż skarga na decyzję nieistniejącą podlega odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność z innych przyczyn (np. wyroki z dnia 13 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1856/02, V SA/WA 21000/02, z dnia20 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1907/02, V SA 1930/20). Wyroki te wydano co prawda pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) jednak z uwagi na zbieżność obecnie obowiązującego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. uznać należy, że linia ta zachowała swoją aktualność.
Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że pogląd powyższy należy również odnieść do skargi na bezczynność złożonej w sytuacji braku jakiegokolwiek postępowania przed organem. Skoro bowiem postępowanie nie zostało w ogóle zainicjowane, nie można mówić również o bezczynności. W takiej sprawie występuje pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia, co wyklucza jej merytoryczne rozpoznanie a tym samym prowadzi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i prowadzi do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. Pismo, jakie skarżący złożył, nie było bowiem skierowanym do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Pismo na które strona się powołuje było skargą na bezprawne działania wobec jego osoby przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. i tak też zostało potraktowane. Niesprecyzowany fragment pisma zawierające prośbę dotyczącą bliżej nieokreślonej osoby z uwagi na brak konkretyzacji również nie może zostać potraktowany jako wniosek o udostepnienie informacji publicznej a w rezultacie nie podlega rozpoznaniu w tym trybie, na co wskazują wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn.. akt I OSK 219/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2017 r. sygn.. akt IV SAB/Gl 138/17 i z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 98/18.
Należy wskazać również, że nadesłane w sprawie o sygnaturze akt III SAB/Gl 37/21, w wykonaniu wezwania Sądu z 4 marca 2021 r. pismo z [...] r. nie zostało skierowane do Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w K. a do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. W konsekwencji powyższego Sąd uznał iż strona nie złożyła wniosku adresowanego do Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Brak jest bowiem na to dowodów w aktach sprawy a za wiarygodne Sąd przyjął wyjaśnienia organu udzielone w tym zakresie, iż takowy wniosek nie został złożony w administracji jednostki penitencjarnej.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.