Uzasadnienie
Pismem z 12 kwietnia 2024 r. O. B. (dalej "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika w osobie J. G., złożył do tutejszego Sądu, za pośrednictwem platformy EPUAP, skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 czerwca 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania, że jest osobą mającą legitymację do działania w imieniu skarżącego. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został termin 7 dni i przyjęto rygor pominięcia pełnomocnika w dalszym postępowaniu.
Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi 10 lipca 2024 r., na co wskazuje urzędowe poświadczenie doręczenia (k. 36). W terminie, który upłynął bezskutecznie 17 lipca 2024 r., nie udzielono odpowiedzi. Wobec czego przyjęto samodzielne działanie skarżącego.
Tym samym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 lipca 2024 r., wezwano skarżącego, za pośrednictwem operatora pocztowego, na znany z urzędu Sądowi adres wskazany przez samego skarżącego we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie i podanie swojego numeru PESEL. Dla dokonania tej czynności wyznaczono termin 7 dni i przyjęto rygor odrzucenia skargi.
Przesyłka pocztowa zawierająca wskazane wezwanie, pomimo dwukrotnej próby doręczenia – w dniach 30 sierpnia i 9 września 2024 r – nie została odebrana przez skarżącego. Skarżący do chwili obecnej nie uzupełnił też braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zanim sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Powinność ta wynika z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., który stanowi, że w sytuacji, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, podlega ona odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., niezależnie od szczególnych wymogów, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymogów jest stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a pismo procesowe, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, winno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną.
Jeżeli pomimo stosownego wezwania strona nie uzupełni braków formalnych skargi, wówczas na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd obowiązany jest do jej odrzucenia.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podnieść należy, że skarżący nie odebrał zaskarżonej przesyłki, pomimo dwukrotnej próby jej doręczenia. Dlatego zastosowanie w jego przypadku znajduje art. 73 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym doręczenie w takiej sytuacji uważa się za dokonane z upływem ostatniego 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia. W wypadku skarżącego, ponieważ pierwsze awizowanie przesyłki nastąpiło 30 sierpnia 2024 r. uznać należy, że doręczenie nastąpiło 13 września 2024 r. Tym samym, skarżący w ustawowym terminie, który upłynął bezskutecznie 20 września 2024 r., nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a skarga podlega odrzuceniu.