Uzasadnienie
Skarżący M.J. pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta U. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 9 lipca 2024 r. wezwano skarżącego do uiszczenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - wpisu w kwocie 100 zł.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lipca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 28 akt sądowych).
Pismem z dnia 21 lipca 2024 r. skarżący złożył oświadczenie o wycofaniu wniesionej skargi. W treści pisma wskazał, że skarga jest bezprzedmiotowa z uwagi na udostępnienie przez organ wnioskowanych informacji.
W wyznaczonym terminie, który upływał w dniu 26 lipca 2024 r. skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z powołanej regulacji wynika, że terminowe opłacenie skargi stanowi istotny element, którego brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia strona skarżąca nie wykonała wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi.
Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego dotyczącego cofnięcia skargi należy podkreślić, że strona może cofnąć jedynie taką skargę, która została skutecznie wniesiona. Oznacza to, że skarga musi być dopuszczalna i nie może zawierać braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie wniesiona skarga zawierała braki fiskalne. Braki te nie zostały usunięte, tak więc cofnięcie skargi nie było skuteczne. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.