Uzasadnienie
J. M. (dalej jako "skarżący") wniósł do Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. (dalej jako "organ") w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Wyjaśnił, że pismem z 21 czerwca 2024 r. zwrócił się do organu o udzielenie informacji na temat stanu wdrożenia zmiany organizacji ruchu na ul. [...] w K. na odcinku od w. [...] w oparciu o projekt zatwierdzony w 2024 r. Do dnia upływu terminu wynikającego z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. w Dz.U. z 2022 r., poz. 902, w skrócie jako "u.d.i.p.") nie otrzymał wymaganej informacji.
Zawnioskował zatem, by Sąd zobowiązał organ do udzielenia mu informacji publicznej oraz zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego.
Jako podstawę prawną swej skargi i zawartych w niej wniosków wskazał przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p.
Organ wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi twierdząc, że otrzymana od skarżącego korespondencja nie stanowiła zapytania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Była to bieżąca korespondencja, zawierająca bliżej niesprecyzowane pytanie, i dlatego 19 lipca pracownik organu wysłał do skarżącego prośbę o doprecyzowanie wniosku, co skarżący zrobił 21 lipca i na tej podstawie przygotowywana jest odpowiedź dla skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Ust. 2 art. 13 stanowi z kolei, że Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zastrzeżenie z art. 15 ust. 2 nie ma tu zastosowania.
Sąd przyjmuje w tym stanie, że wniosek skarżącego z 21 czerwca 2024 r. był wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Skierowany został do organu wymienionego w art. 4 u.d.i.p. jako wykonującego zadania publiczne, będącego w posiadaniu informacji, czego nikt w tej sprawie nie kwestionuje, a sama informacja dotyczy spraw publicznych. Od początku należało zatem tak potraktować wniosek skarżącego.
Rację ma organ, gdy twierdzi, że wniosek ten był lakoniczny. Sąd nie będzie wnikał w to, czy organ był w stanie udzielić skarżącemu informacji na podstawie pierwotnej treści wniosku, bo nawet gdyby tak nie było, to obowiązywał go termin z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., czyli konieczność zareagowania w terminie 14 dni i powiadomienia skarżącego, że wniosek wymaga doprecyzowania, a to wpłynie na przedłużenie terminu jego załatwienia. Czynność tę należało wykonać w terminie do 5 lipca, a wykonano ją 19 lipca.
Zarzut bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie przewidzianym przepisami prawa jest uzasadniony. Wobec tego Sąd stwierdził w pkt 1 wyroku, na podstawie przepisu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.w Dz.U. z 2024 r., poz. 935), że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 pkt 1 tej ustawy zobowiązał organ do załatwienie sprawy w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem.
Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zostało wydane na podstawie przepisu art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poniesione przez skarżącego koszty postępowania to 100 zł wpisu od sprawy.