Uzasadnienie
Skarżący R.T. (dalej: Strona, Skarżący) pismem z 25 stycznia 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie: zaniechania wydania decyzji/rozkazu personalnego dot. mianowania na stanowisko służbowe lub przeniesienia do dyspozycji kierownika ds. osobowych po wydaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r.; zaniechania wydania decyzji administracyjnej odmawiającej prawa do wypłaty uposażenia; zaniechania wydania decyzji/ rozkazu personalnego dot. obligatoryjnego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie prawomocnego orzeczenia [...] w K. na podstawie art. 41 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 42 ust 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 360. Organ w odpowiedzi na skargę przedstawił przebieg zdarzeń; wyjaśnił, że w dniu [...]r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji na mocy Rozkazu Personalnego Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...]z dnia [...] roku. Zatem skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa. Brak uregulowania prawnego do podjęcia działania przez Komendanta Powiatowego Policji w B. wyklucza całkowicie pojęcie bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jedno-cześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie: zaniechania wydania decyzji/rozkazu personalnego dot. mianowania na stanowisko służbowe lub przeniesienia do dyspozycji kierownika ds. osobowych po wydaniu orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia [...]r.; zaniechania wydania decyzji administracyjnej odmawiającej prawa do wypłaty uposażenia; zaniechania wydania decyzji/ rozkazu personalnego dot. obligatoryjnego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie prawomocnego orzeczenia [...] w K. na podstawie art. 41 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 42 ust 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 360 oraz na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wobec zaniechania wydania polecenia Komendantowi Powiatowemu Policji w B. w powyżej skarżonym zakresie. Ta ostatnia kwestia została wyłączona do odrębnego postępowania ze względu na brak tożsamości organu objętego skargą na bezczynność.
Przechodząc do analizy niniejszej sprawy należało stwierdzić, że opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność (datowana z 25 stycznia 2021 r.) została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przed organem objętym skargą wobec uprawomocnienia się Rozkazu Personalnego Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...]z dnia [...]r. o zwolnieniu w dniu [...]r. ze służby w Policji.
Zatem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skład orzekający w niniejszej sprawie tut. Sądu w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
Natomiast odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, do którego prowadzenia uprawniony był dany organ.
Skoro bowiem w niniejszej sprawie stosunek administracyjnoprawny ustał ostatecznie w dniu [...] r. wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, tym samym organ od tej daty nie posiadał już żadnych kompetencji do jakiegokolwiek ustanawiania czy zmieniania warunków pełnienia służby i kreowania związanego z nią uposażenia - wobec zwolnionego funkcjonariusza.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.