Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 lipca 2026 r. B. K. (dalej: skarżąca) została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL oraz wyraźne wskazanie przedmiotu sprawy tj. daty wniosku inicjującego postępowanie, którego skarga dotyczy, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto skarżąca została wezwana do nadesłania odpisu ponaglenia złożonego w sprawie.
Z uwagi na nieobecność adresata korespondencję zawierającą wezwanie pozostawiono do odbioru w urzędzie pocztowym, o czym stosowne zawiadomienie w postaci awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 30 lipca 2026 r. W dniu 7 sierpnia 2026 r. powtórnie zawiadomiono skarżącą o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Skarżąca nie odebrała przesyłki we wskazanym terminie, a zatem w świetle art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej p.p.s.a.), doręczenie nastąpiło 13 sierpnia 2026 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął 20 sierpnia 2026 r. skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Elementy składowe skargi zostały określne w art. 57 § 1 p.p.s.a. Ponadto skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. Jednym z takich wymogów jest, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b wskazanie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku.
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Powołany przepis stosuje się również do skargi, bowiem stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w powołanych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Stosownie natomiast do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.).
Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).
Na mocy art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na przewlekłość organu administracji strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. Tym samym Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.