Uzasadnienie
Skarżący J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. (dalej: organ, PINB) w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z [...] r.
W skardze wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości oraz zwrot kosztów postępowania.
Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco.
Skarżący jako pełnomocnik Z. Z., powołując się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpił w dniu [...] r. do organu z wnioskiem o nałożenie grzywny na R. P. celem przymuszenia go do wykonania robót budowlanych nałożonych decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.(dalej: [...]WINB), które nie zostały wykonane do dnia [...] r. oraz o powiadomienie o nałożonej grzywnie, terminie jej nałożenia oraz czy i kiedy grzywna została uregulowana.
W pisemnej odpowiedzi z [...] r., organ poinformował skarżącego, że postępowanie egzekucyjne w administracji zostanie wszczęte zgodnie z przepisami, jeżeli zobowiązany nie wykona robót wynikających z decyzji w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku. Jednocześnie organ poinformował, że zgodnie z art. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji.
Ponadto organ wskazał na brak podstaw do powiadomienia podmiotu niebędącego stroną o wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, terminie nałożenia tej grzywny oraz tego czy i w jakim terminie zobowiązany uregulował grzywnę.
Pismem z [...] r. skarżący poinformował organ, że podstawą prawną w zakresie zdania ostatniego wniosku z [...] r. jest art. 6 ust. 1 pkt 1 a), art. 6 ust. 1 pkt 3 e), art. 6 ust. 1 pkt 4 a) tiret pierwszy i drugi oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 b) ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wskazując na powyższe podtrzymał wszystkie wnioski zawarte w tym piśmie.
Pismem z [...] r. organ stwierdził, że informacje objęte wnioskiem skarżącego nie mają charakteru wniosku o udostępnienie informacji publicznej i dotyczą przyszłych działań organu w sprawie indywidualnej.
Pismem z [...] r. skarżący wskazał, że żądanie zawarte w piśmie z [...] r. dotyczy wyłącznie zdarzeń, które zaistniały (zatem faktów i danych), a nie tych, które zaistnieją.
Następnie skarżący pismem z [...] r. zwrócił się na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 d) i 3 e) ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie mu informacji na temat stanu sprawy określonej we wniosku z [...] r. dotyczącej niewykonania przez zobowiązanego obowiązków nałożonych na niego ostateczną i wykonalną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.
W odpowiedzi z [...] r. organ wyjaśnił, że wniosek złożony przez skarżącego został załatwiony poprzez poinformowanie, że żądana informacja jako dotycząca przyszłych działań organu w sprawie indywidualnej nie stanowiła informacji publicznej. Dodatkowo organ poinformował, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do niej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej.
Skarżący w kolejnym piśmie z [...] r. wytknął organowi, że w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie udostępnił mu żądanej informacji, a także nie zastosował instytucji przewidzianej w art. 13 ust. 2 tej ustawy. Jednocześnie skarżący ponownie wniósł o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o podjętych przez PINB w B. działaniach w zakresie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania decyzji [...]WINB z dnia [...] r. zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku z [...] r.
W odpowiedzi, pismem z [...] r., organ, poinformował, że wobec niewykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji, w dniu [...] r. został wystawiony na zobowiązanego tytuł wykonawczy, natomiast w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie w przedmiocie nałożenia na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu z tej decyzji.
U
Skarżący w dniu [...] r. złożył skargę na bezczynność organu.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że stanowisko organu jest nieprawidłowe i uzasadnia zarzut bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej z rażącym naruszeniem prawa. Oświadczył, że oczekuje od organu wyłącznie informacji o sprawach publicznych, które miały miejsce, a nie o tych, które dopiero nastąpią. Zarzucił organowi, że prowadzi postępowanie w sprawie w sposób kierunkowy z rażącym naruszeniem nie tylko trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale przede wszystkim zasad określonych w art. 61 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego organ nie jest uprawiony do utajniania informacji o podejmowanych działaniach w sprawie wykonania decyzji [...]WINB z dnia [...] r., jest natomiast zobowiązany do jawności swego działania.
Dalej zarzucił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zobowiązany był udostępnić żądaną przez skarżącego informację publiczną w terminie 14 dni. Takiej informacji organ nie udostępnił w tym terminie.
PIBN pozostaje w bezczynności w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej w zakresie żądanym pismem z [...] r., ponowionego pismami z dnia [...] r., [...] r. i [...] r., co biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim to, że nielegalna zabudowa nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] jest od 27 lat de facto "legalna", za co wyłączną odpowiedzialność ponosi także organ, wymusza uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący stoi na stanowisku, że jedynym adekwatnym narzędziem mogącym spowodować, by PINB zaczął przestrzegać wymogu praworządności jest zobowiązanie go do wypłaty na rzecz skarżącego maksymalnej kwoty przewidzianej przepisami prawa tj. przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na zasadach określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości przewidzianej tym przepisem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na brak bezczynności po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B.. Jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną, wówczas obowiązkiem podmiotu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Powyższy obowiązek został przez organ zrealizowany w pisemnej odpowiedzi z [...] r.
Ponadto, w piśmie z [...] r. organ odniósł się do wniosku skarżącego z [...] r. informując, że postępowanie egzekucyjne w administracji zostanie wszczęte zgodnie z przepisami, jeżeli zobowiązany nie wykona robót wynikających z decyzji w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku. Organ, w ustawowym 14-dniowym terminie odpowiedział na wniosek skarżącego, zatem nie można uznać, że doszło do bezczynności, a tym bardziej, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem przepisów prawa jest bowiem ich oczywiste niezastosowanie, długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. W przedmiotowej sprawie organowi nie można skutecznie postawić zarzutu lekceważenia skarżącego, czy braku podejmowania czynności. W związku z przedstawionymi okolicznościami brak jest również podstaw do zastosowania w sprawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej, jako że dotyczyła przyszłych działań organu w sprawie indywidualnej, co spowodowało, że załatwienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, nie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej, lecz pisma informującego o tym, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wyjaśniono, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do niej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udostępnienia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udostępniania informacji. Nie stanowi informacji publicznej odpowiedź na wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenie przyszłe lub takie które jeszcze nie nastąpiły.
Ponadto organ wskazał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sprawie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...]WINB z dnia [...] r. którego termin wykonania upłynął w dniu [...] r. nastąpiło później - w dniu [...] r. został wystawiony na zobowiązanego tytuł wykonawczy, natomiast w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie w przedmiocie nałożenia na zobowiązanego z ww. decyzji, grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu z tej decyzji. Skarżący został poinformowany, że jego żądanie zawarte w piśmie z dnia [...] r. nie dotyczy informacji publicznej, Jednocześnie realizując kolejny wniosek skarżącego zawarty w piśmie z [...] r., organ pismem z [...] r., poinformował skarżącego o podjętych czynnościach związanych z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a związanych z wystawieniem tytułu wykonawczego oraz wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, co nastąpiło odpowiednio [...] i [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z [...] r. w zakresie objętym żądaniami, co do których organ stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej. W szczególności, organ w ustawowym terminie, pismem z [...] r. poinformował skarżącego, że odnośnie pytań zawartych w ostatnim zdaniu wniosku, a dotyczących powiadomienia o wysokości nałożonej grzywny, terminie jej nałożenia i w jakim terminie została zapłacona przez adresata decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z [...] r. żądanie jest bezpodstawne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zajęte przez organ.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Zatem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
W przedmiotowej sprawie, skarżący wskazał, że podstawą żądania przez niego informacji określonych we wniosku z [...] r. są przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2019r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
Z kolei, w art. 6 u.d.i.p. ustawodawca zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
- 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
- 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
- 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
- 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
- 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
Należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności.
Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej i reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jednak żądane informacje w zakresie udostępnienia we wniosku jak słusznie stwierdził to organ nie mają charakteru informacji publicznej, bowiem dotyczą indywidualnej sprawy. Żądane przez skarżącego informacje obejmowały wniosek o powiadomienie o nałożonej grzywnie, terminie jej nałożenia i terminie zapłaty przez osobę zobowiązaną do wykonania decyzji organu nadzoru budowlanego.
U
Dokonując wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy wskazać, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.
W kwestii podmiotowej przypomnieć trzeba, że organy władzy publicznej, zostały wprost wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem Sądu żądane we wniosku informacje nie są sprawą publiczną i tym samym nie stanowią informacji publicznej.
Prawo do informacji dotyczy bowiem spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, jaka ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych. W piśmiennictwie podnosi się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku.
Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny, zawarto w art. 6 u.d.i.p., statuującego rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 u.d.i.p. łączącego pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa (por. wyrok NSA z 9 lipca 2019r., sygn. I OSK 2419/17, dostępny w CBOiSA). Sprawa wykonania w postępowaniu egzekucyjnym konkretnej decyzji organu wydanej w indywidualnej sprawie nie jest sprawą publiczną związaną z funkcjonowaniem Państwa.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje bowiem dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.
Z uwagi na powyższe, organ zasadnie przyjął, że objęte wnioskiem informacje dotyczące zastosowanych środków dyscyplinujących w postępowaniu egzekucyjnym tj. wysokości nałożonej grzywny, terminie jej nałożenia i zapłaty przez zobowiązanego do wykonania decyzji [...]WINB z [...] r. nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu zgodnie z wnioskiem. Organ w ustawowym terminie i w przewidzianej formie udzielił skarżącemu odpowiedzi w piśmie z [...] r., wskazując przy tym, że zgodnie z art. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji ww. decyzji organu, jest właściwy do orzekania organ I instancji, zatem skarżący nie mógł być inicjatorem tego postępowania. Ponadto organ niezwłocznie odpowiadał na każde kolejne pismo skarżącego w tej sprawie.
Konsekwencją stwierdzenia, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem 14 dniowego terminu ustawowego, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Z uwagi na powyższe, podniesione w uzasadnieniu skargi zarzuty pozostawania organu w bezczynności, w dodatku z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.