Uzasadnienie
L. B.w dniu [...] wniósł skargę na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w sprawie braku decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu skierowania na leczenie sanatoryjne i podanie daty oraz miejsca leczenia. Jako podstawę prawną skargi wskazano rozporządzenie Ministra Zdrowia z 9 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 733) w sprawie sposobu i warunków wystawiania skierowań na leczenie uzdrowiskowe przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego oraz trybu potwierdzania tego skierowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Do skargi załączono pismo zaskarżonego organu informujące skarżącego o niedopuszczalności zaskarżenia w trybie administracyjnym art. 110 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) oraz sądowym wobec braku wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego, ponieważ nie kwalifikuje się do żadnej kategorii spraw wymienionych w art. 3 i art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo – administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.s.a.). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Kontrolą objęto decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (...) oraz postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-4 akty czy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Punkt 5 do 7 odnoszą się do kontroli działalności jednostek samorządu terytorialnego i przewidują orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż prawa miejscowego oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a pkt 8 do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Jak wynika z treści skargi dotyczy ona bezczynności organu [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w sprawie uchybienia 14 dniowemu terminowi do potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe skarżącego.
Pismem z [...] L. B. wnioskował o wydanie w trybie art. 104 k.p.a. decyzji w sprawie przyznania mu leczenia sanatoryjnego. Organ decyzji nie wydał, wyjaśniając pisemnie przyczyny zajętego stanowiska. Po otrzymaniu powyższego pisma (po [...] – data wysłania przez organ) skarżący [...] wywiódł skargę na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. Skarga na bezczynność organu w zakresie wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu skierowania na leczenie sanatoryjne z określeniem daty i miejsca leczenia nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu spraw poddanych kontroli sądowoadministracyjnej. Nie ujawniono obowiązku wydania takiej decyzji w ustawach szczególnych. Faktem jest, że art. 109 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210 poz. 2135) stanowi, że dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.
Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Dyrektor oddziału wojewódzkiego rozpatruje wniosek zgłoszony przez ubezpieczonego w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wniesienia, wydając decyzje (ust. 3 i 4), a odwołanie od decyzji wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 110 powyższej ustawy). Jak wynika jednak z zapisu art. 33 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej... leczenie uzdrowiskowe przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Skierowanie wymaga potwierdzenia przez oddział Wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy (art. 33 ust. 2). Minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia sposób wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe... oraz tryb potwierdzania skierowania.
W dniu [...] kiedy zostało wystawione i skierowane do potwierdzenia skierowanie L. B. na leczenie uzdrowiskowe obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z 9 kwietnia 2003 r. w sprawie sposobu i warunków wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego oraz trybu potwierdzania tego skierowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia (Dz. U. Nr 80, poz. 733). Stosownie do § 6 tego rozporządzenia skierowanie powinno być rozpatrzone przez oddział wojewódzki funduszu w terminie 30 dni od daty jego wpływu do Funduszu. Termin ten może być przedłużony o 14 dni ze względu na konieczność badań dodatkowych. Skierowanie jest ważne 12 miesięcy. Oddział wojewódzki potwierdzając skierowanie określa rodzaj leczenia uzdrowiskowego i tryb jego przyznania, wyznacza odpowiedni zakład lecznictwa uzdrowiskowego oraz datę rozpoczęcia leczenia i czas jego trwania. Doręcza ubezpieczonemu potwierdzone skierowanie nie później niż w terminie 14 dni przed datą rozpoczęcia leczenia (§ 3 ust. 3 powyższego rozporządzenia).
Skierowanie, którego oddział wojewódzki nie potwierdził z powodu braku miejsc w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego wpisywani SA na "listę ubezpieczonych", o czym są powiadamiani, a skierowania osób umieszczonych na liście są potwierdzane w pierwszej kolejności, jeżeli są miejsca w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego (§ 7). Odnosząc powyższą regulację do przedmiotu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się podstawy prawnej do uznania skargi jako dopuszczalnej.
Art. 58 § 1 pkt 1 – 6 tej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak m.in. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1), gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie spornym jest, czy sprawa objęta skargą należy do właściwości sądu administracyjnego i może być przedmiotem jego kontroli. W innym przypadku winna być odrzucona.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał niedopuszczalność skargi ponieważ dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
su.