Uzasadnienie
K. J. – zwany dalej skarżącym - pismem z dnia 29 listopada 2020 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia z dnia 3 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że na skutek wniosku skarżącego 3 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (tj. postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 3 listopada 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczeń o żądanej treści).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 29 listopada 2020 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 3 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ Policji, któremu skarżący zarzuca bezczynność w załatwieniu jego podania z dnia 3 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści, załatwił sprawę i postanowieniem z dnia 3 listopada 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji, po rozpatrzeniu wskazanego podania skarżącego, odmówił wydania zaświadczeń o żądanej przez skarżącego treści.
Nadto dodać należy, że co prawda już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia 3 listopada 2020 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona niewątpliwie po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt
II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazał NSA, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
Wydanie wobec powyższego przez Komendanta Powiatowego Policji
, po rozpatrzeniu podania skarżącego z dnia 3 listopada 2020 r., postanowienia w dniu 3 listopada 2020 r. nr [...] spowodowało ustanie jego stanu bezczynności w sprawie dotyczącej wydania zaświadczeń. Skarga na bezczynność wniesiona zatem po wydaniu tego postanowienia jako niedopuszczalna podlegała więc odrzuceniu.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.