Uzasadnienie
W dniu 8 listopada 2024 r. K. J. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o wypłatę zadośćuczynienia. Pismem z dnia 14 listopada 2024 r. Komendant Powiatowy Policji przekazał wniosek skarżącego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Krakowie. Pismem z 15 listopada 2024 r. Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego o przekazaniu wniosku Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 listopada 2024 r. z uwagi na błędne uznanie przez organ, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a."). Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny. Wskazać należy, że przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w -Krakowie, organ rozpoznał wniosek skarżącego przekazał bowiem sprawę organowi właściwemu, czyli Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Krakowie.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.